Doorgaan naar hoofdcontent

Life of Pi

Vanavond hebben wij de film ‘Life of Pi’ bekeken. Mooie plaatjes. Maar het eind vond ik wel wat vreemd. Geloven wordt voorgesteld als een keus, die het leven aangenamer maakt. BUD begreep het niet. Ik vertelde hem over een stap in mijn eigen weg naar geloof. Ik wilde wel geloven maar mijn verstand was niet overtuigd. Ik gebruikte hierbij het volgende model, dat in de personeelspsychologie gebruikt wordt bij het selecteren van een geschikte kandidaat.  Er zijn vier mogelijkheden met twee variabelen, het bestaan van God en mijn geloof. Ik heb controle over één variabele, mijn geloof.

1 God bestaat
  Ik geloof
2 God bestaat
  Ik geloof niet
3 God bestaat niet
  Ik geloof
4 God bestaat niet
  Ik geloof niet
Als ik ervoor kies te geloven dan kan het zijn dat God inderdaad bestaat, kwadrant 1: Dat is heel fijn. Als ik wel geloof maar God bestaat niet, dan zit ik in kwadrant 3: 'dat is een beetje dom’ vulde BUD in. Precies. Dan sta je voor gek. Dit vond ik zelf een tamelijk beangstigende uitkomst. Maar, omdat God in dit geval niet bestaat, en wij allemaal over een eeuw dood zijn, en niemand dan meer weet wat ik geloofde, is dat niet zo erg. Kwadrant 2: ik kies ervoor niet te geloven terwijl God wel bestaat. Dit brengt me in het gebied van het vagevuur of de hel. Vroeger werd dat (onder andere volgens mijn moeder) gebruikt om mensen over te halen te geloven. In kwadrant 4 geloof ik niet en bestaat God niet. Ik sta dan niet voor gek, hoef niet bang te zijn voor de hel maar mis wel de vreugde van kwadrant 1.

Elk kwadrant geven we een waarde. Kwadrant 1 leverde een + op, alle anderen een  ±. Zo heb ik indertijd mijzelf overtuigd het er op te wagen wat betreft geloof. BUD vond het een interessante gedachtengang! 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…