Doorgaan naar hoofdcontent

Pompoensoep

Vannacht had ik een rare droom. Ik droomde dat ik aan het koken was, toen twee dames van de kerk langskwamen. Ik vroeg of ze bleven eten. Ze werden niet thuis verwacht en namen het aanbod graag aan. Dat vond ik heel gezellig - maar hoe moest ik van een kleine pan pompoensoep genoeg voor iedereen maken? Intussen had mijn zoon ook een vriendje meegenomen. En een oudere meneer was binnen komen wandelen - ik wist niet met wie hij mee was gekomen. Maar de pan soep werd er niet voller op.

Ik liet de kinderen drankjes en toastjes met Franse kaas ronddelen. Het onbekende vriendje van mijn zoon vroeg ik een brood uit de vriezer te halen. 'Dat heb ik al gedaan', zei hij. Toen dacht ik weer aan de pan op het vuur. Die begon net aan te koeken - maar wat vreemd - de pan zat ineens veel voller. Het leek wel vlees wat erin zat, het zag eruit als seitan, een vleesvervanger. Ik was blij dat er meer eten was, maar ik kon de dames van de kerk natuurlijk geen vlees voorzetten op vrijdag. Ik besloot ook tonijnsalade te maken want ik had nog wel blikjes tonijn in huis. De oude meneer en nog een paar andere mensen die ook waren binnengekomen liepen enorm in de weg. Ik viel flink uit: 'Ik moet zo eten op tafel zetten, liefst vandaag nog en als jullie mij in de weg lopen krijg ik het nooit af'.

Toen werd ik wakker. De droom bleef nog even hangen en ebde toen weg. Met flarden kwam hij nog voorbij toen ik het ontbijt klaarmaakte. Ik draaide me om. Daar lagen drie pompoenen! Genoeg voor een grote pan soep, en met al die helpende handen is dat binnen een uur klaar!

Wat een fijne droom. De oprechte blijdschap van de gasten, het vertrouwen dat het met dat eten wel goedkomt.

Maar dan toch de paniek, dat er niet genoeg is. En dan koekt het ook nog aan. Maar dan ineens zit er vlees in de soep.

De droom was niet af.

Is de tonijnsalade gelukt? Was de soep lekker? Wie waren die mensen? Ze waren schimmig, ik heb hun gezichten niet gezien en hun namen niet gehoord. Alleen de oude meneer had een zweem van bekendheid.

Al had hij wel even in de pan kunnen roeren, hij stond er tenslotte naast!

Dat is mijn droom, eten met iedereen aan een lange tafel. Gekookt door een heleboel mensen. Ik zie die tafel al staan bij ons in de straat, en helemaal de hoek om.

Het recept: 

Pompoen
Ui
Knoflookteen
Olie
Bouillonblokje
Hete paprika
Brood
Zure room
Tomaat
Koriander

Was de pompoen en snijd hem in stukken. Schillen hoeft niet, daarom moet je hem goed wassen. Snipper een ui en een teentje knoflook. Fruit de ui aan in een eetlepel olie en voeg later de knoflook toe. Bak dan de pompoenstukken even mee en voeg daarna een halve liter water toe - meer kan altijd nog. Eventueel een bouillonblokje erbij - groente of kip - en een snuf hete paprika. Als het na een half uur gaar is, pureer je de soep met een staafmixer of blender (dan kan je hem beter eerst even af laten koelen).

Serveer met een homp brood, een klodder zure room, een in blokjes gesneden tomaat en koriander naar smaak.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…