Doorgaan naar hoofdcontent

Auticorner

Ik open vandaag de 'auticorner'. Over de naam ben ik nog niet zeker. Ik heb lang getwijfeld om over autisme te schrijven want ik hou niet van etiketjes plakken, maar het hoort inmiddels teveel bij het leven in ons gezin om erover te zwijgen. BUD is beplakt is met het etiket 'Syndroom van Asperger' en hij praat er juist gemakkelijk over. 'Dat kan ik niet want ik heb autisme' zegt hij dan. Waar wij er allemaal emoties bij voelen benoemt hij het gewoon als een feit.

'Aspergelade', is dat wat? In het boek Geef me de 5 dat voor 40 euri's in 200 bladzijden uitleg en handvatten geeft over autistme wordt uitgelegd dat je in lades moet denken. Als je zegt 'doe dat niet' dan kan een autist daar niets mee. Je moet hem er ander gedrag voor teruggeven, oftwel het oude gedrag eruit en het nieuwe 'in het laatje doen'. Aspergesalade. Of gewoon Asperge of Asperges. Ik wil het diagnostisch systeem graag met een korreltje zout nemen.

Ik hou het maar even bij auticorner. Het moet een plek zijn voor de zwaardere auti-drama's maar ook voor de kleine dagelijkse gebeurtenissen die juist zo grappig kenmerkend en herkenbaar kunnen zijn.

Ik bijt het spits af met een stukje over kleding kopen.
Gewoon een dag in ons leven, hoewel deze dingen voor ons helemaal niet zo gewoon zijn. Maar als alles op zo'n dag lukt, dan is dat geweldig.

We fietsen terug van een bezoek aan een kledingwinkel. Een pyama met Donald Duck - nee mama ik wil geen pyama met Donald Duck, dat vind ik te kinderachtig - maar schat hij kijkt zo grumpy en dat vind ik zo lief want zo kijk jij ook als beginnende puber - oké hij is toch wel leuk - een sportsetje bestaand uit een korte broek en shirt, net als X uit zijn klas, en vier t-shirts.

'Ik vind shoppen nu opeens erg leuk mam'. Werkelijk, dacht ik, dat zou ik ook vinden als ik in vijf minuten met zo'n stapel buiten stond, door mijn Personal Assistent in een eerder bezoek geselecteerd. Maar blij ben ik wel met deze aanwinst voor zijn te klein wordende garderobe - in getal en in maat. Het liefst heeft hij altijd dezelfde kleding, dezelfde broeken, allemaal zonder knopen. Maar winkels verkopen elk jaar weer iets anders.

Nadat we thuis wat gegeten en gedronken hebben, zwaai ik hem uit als hij met zijn te zware logeerkoffer op zijn rug naar oma en opa fietst. Als hij weg is zie ik dat hij zijn waterschoenen heeft aangedaan, waar hij scheef op loopt. 'Als ik om twee uur nog niet gebeld heb, dan mag je mij bellen mam'. Om zeventien over twee denk ik daaraan, als ik melk voor de koffie schuim. Ik wacht nog vijf minuten. Net als ik wil bellen gaat de telefoon.'Mam, ik bel te laat maar we hebben boodschappen gedaan'. Wat ze gekocht hebben weet hij niet meer. Iets lekkers,dat weet hij nog wel, want vandaag vieren ze de laatste werkdag van opa.

Dit is deel 4 van 7 mails in 7 dagen, gehost door Jennifer Fulwiler op Conversion Diary.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…