Doorgaan naar hoofdcontent

Carnaval in Mestreech


Kwatta, onherkenbaar vermomd
als zigeunerin.
Zondagochtend om 8.45 op pad, 9,15 verzamelen op Utrecht CS. Iemand had meteen al de trein gemist, niet de laatste die we kwijt waren maar uiteindelijk hebben we iedereen weer teruggevonden. Er was meteen al politie op de been in Hoog Catharijne maar dat kwam door Ajax-Feyenoord en niet door carnaval. Druk druk druk in de trein, het percentage verkledelingen steeg naarmate de breedtegraad zakte.

Om 11.30 woonden we de mis bij in de Sint Christoffelkathedraal in Roermond. Hier meldden ook de verloren schapen zich net op tijd voor de mis. In deze kathedraal bevinden zich diverse relieken die ik niet meer allemaal op kan noemen omdat we ondertussen moesten verzamelen en dat was lastig in zo'n grote kerk. Ook bleek dat de schapen waaruit onze groep bestond niet bereid waren klakkeloos achter de leider aan te lopen. Ze waaierden uit over de hele kathedraal en daarbuiten, via de diverse ingangen.








Excuses voor het vage beeld, ik werd aan de ene arm naar de reliekenkast getrokken en aan de andere naar het verzamelpunt. Dit zijn botjes van de Heilige Petrus.

Een half uur later waren we in de brasserie voor de lunch. Daar mochten we niet naar binnen omdat enkelen van ons al gedeeltelijk verkleed waren. Tegen de afspraak in, want voor de mis moesten we gewoon gekleed zijn. Het was tenslotte geen carnavalsmis. Gelukkig had de brasserie, waar we wel op het verwarmde terras terechtkonden, een grote toiletruimte waar wij ons konden verkleden. Op naar Mestreech.


De echte madeleines.





Hier wordt spreken overbodig. Onnodig en onmogelijk. Op het station komt de feestmuziek je tegemoet, de feestkleuren rood, groen en geel, iedereen is verkleed. Buiten begint meteen de optocht met praalwagens. Wij ontwikkelen een systeem waardoor wij elkaar niet kwijtraken: iedereen let op één persoon. Maar dit werkt niet want je kunt niet tegelijk achter je en voor je kijken. In polonaise lopen is de enige oplossing. Weten we ook gelijk waar dat gebruik vandaan komt.















Wat opvalt is dat er nergens plastic glazen te bekennen waren, overal schonken ze in glazen. Dat zie je bij ons niet meer!


's Avonds zuurvlees gegeten, soort hachee waarbij het vlees eerst in azijn geweekt wordt. Aanrader!


Deze mail is, uiteraard een dag twee dagen te laat, de zevende en laatste in de reeks van 7 mails in 7 dagen, gehost door Jennifer Fulwiler op 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…