Doorgaan naar hoofdcontent

Carnaval

Al enige tijd vraag ik mij af hoe ik het carnavalsfeest kan inpassen in mijn (geloofs)leven. Als kind deed ik fanatiek mee als clown en mijn buurmeisje was fee en wij stonden dan voor onze huizen. De carnavalsoptocht kwam daar langs, de fanfare en de dansmariekes. Daar had ik graag bij gewild, maar dat mocht niet van mij moeder, wat ze nu trouwens ontkent. Wagens hadden we niet, behalve dan de zwaan, ja de zwaan, van een garagebedrijf. Het hele jaar stond die op het dak van de garage maar met carnaval mocht hij uitvliegen.

Daarna kwamen de kinderen. Carnaval was voor kinderen bij ons in het dorp. Wij sloten achter aan, of bij een passerend vriendinnetje. De ouders bleven thuis hoor. Wat dacht je. Mijn buurmeisje was wel christelijk maar dan van de protestantste tak van de familie. En mijn ouders, die deden natuurlijk niet zo gek, tenminste niet op een georganiseerde manier.

Heel veel kinderen dus, en een enkele ouder, belandden dan met fakkels en lampionnen (met echte kaarsjes) bij het stadhuis. Op het grasveld in de achtertuin, dat afgezet was met een hek, keken we naar de show van dansmariekes en muziekanten.

Schuldig voelde ik me wel een beetje. Intellectueel was het natuurlijk niet, noch vrijgevochten van de kerk, twee waarden waar mijn ouders zoveel aan gelegen was.

Gedurende vele jaren viel carnaval voor mij daarna volledig van de kaart. Dat is makkelijk hoor, boven de rivieren.

Totdat ik in Sydney de gay-mardi-gras meemaakte. Maar dit heeft geloof ik niet echt met geloof te maken. Ik heb er geen foto's van want dit was voor het digitale tijdperk. Maar ze noemen het wel mardi gras, de vette dinsdag voor de aswoensdag dus, maar als je daar niet mee bent opgevoed zoals ik dan weet je daar niets van. Ik dacht dat mardi gras altijd ging over transseksuelen die met meer minder dan meer kleren over straat gingen en probeerden de christelijke bevolking te choqueren.

Maarja nu ben ik bekeerd tot het katholieke geloof, waar toch uiteindelijk de oorsprong ligt van dit feest. Toen ik een uitnodiging kreeg om aanstaande zondag carnaval te vieren in Maastricht, waarbij wij in Roermond een tussenstop maken om een mis in een prachtige kathedraal bij te wonen, om ons daarna in een half uur om te kleden en onze weg te vervolgen naar Maastricht waar wij ons dan in het feestgedruis mengen, toen kon ik alleen maar ja zeggen.

Dit betekent wel dat mijn mail van morgen ofwel onderweg gepost wordt, maar waarschijnlijker is dat hij pas maandag gepost wordt. Maar dan heb ik in ieder geval iets te vertellen, hopelijk met foto's.

Veel wil ik niet kwijt over hoe ik verkleed ga, maar in ieder geval zal ik iets aanhebben van mijn moeder. Zij verkleed zich nooit hoor. Tenminste niet georganiseerd.

Dit is deel 6 van 7 mails in 7 dagen, gehost door Jennifer Fulwiler op Conversion Diary.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…