Doorgaan naar hoofdcontent

Cannelloni met spinazie en ricotta en de meneer va de reuma-collecte

Collecte, wie heeft er geen hekel aan. En altijd rond etenstijd. Sta je net in drie pannen tegelijk te roeren, gaat de bel. Misschien is het een vriendje dat nog langs zou komen. Toch maar even kijken. Daar staan twee vreemde voeten voor de deur, zie ik via het niet-afgeplakte deel onderaan de deur. Maar de vreemdeling heeft mij natuurlijk allang gezien dus ik doe toch maar open en, met het oog op mijn pannen, hoop ik dat het kort duurt.

In één van die pannen zit namelijk een roux in het beginstadium.


Dan zie ik een bekend gezicht. De reuma-meneer! Al jaren komt hij collecteren voor het reuma-fonds. Ik vraag me af of mijn moeder, die om de hoek woont en zelf ook reuma heeft, deze meneer net de deur gewezen heeft. Zij geeft niet meer aan collectes, ook niet aan het reumafonds, want 'Je moet toch ergens aan dood gaan'. Niet dat dat wat opheldert, want van reuma ga je niet dood.

Ik glimlach naar de meneer en ben blij hem te zien. Hij is heel aardig en één of twee keer per jaar staat hij voor mijn deur. Ik heb eens een veel te lange discussie gehad met een meneer die kwam collecteren voor een bepaalde kinderziekte. Ik wilde hem wel iets geven voor de moeite, maar hij vond juist dat het om het dóel moest gaan. Begrijpelijk maar wel erg principieel. En dan, vond ik, kon ik die euro net zo goed besteden aan mijn eigen kind met het syndroom van Asperger.

Daar stonden we dan. Voor onze kinderen, of andermans kinderen. Deze of die ziekte, dit of dat kind.

De moraal van dit verhaal. Het is vastentijd, en ook ik probeer een schepje meer dan wel minder te doen. Ik ben mijn kasten aan het uitruimen en maak bonen en rijst op die over datum zijn. Ik heb me ooit voorgenomen alle collectes aan de deur iets te geven, en daarbij zeg ik soms nee, want altijd ja zeggen is gevaarlijk heb ik geleerd.

De roux was gelukkig niet aangebrand. De cannelloni en de spinazie waren niet over datum maar wel uit de voorraadkast (en diepvries) omdat het geplande maal niet doorging omdat Bud onverwachts bij oma bleef eten.

Cannelloni gevuld met spinazie en ricotta


500 g spinazie
1 ui
knoflookteen
250 g cannelloni die je niet hoeft voor te koken (en anders gewoon even voorkoken)
350 g ricotta
1 ei
125 g geraspte parmezaanse kaas
nootmuskaat, peper, zout
bloem
300 ml melk

Snipper de ui fijn en bak in een eetlepel olie. Voeg de fijngehakte knoflook toe en daarna de spinazie. Laat slinken, mag deels rauw blijven. Druk de spinazie uit in een zeef en hak fijn. Roer de ricotta erdoor, een ei en 75 g kaas en wat zout, peper en nootmuskaat.

Cannelloni vullen met spinaziemengsel en in een ovenschaal leggen.

Doe voor de roux 50g boter in een pan en laat smelten. Doe er dan drie eetlepels bloem bij, roeren en een minuut al roerend gaar laten worden. Voeg 300 ml koude melk toe en blijf roeren tot het bindt. Voeg 50g geraspte kaas en zout, peper en nootmuskaat naar smaak toe.


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…