Doorgaan naar hoofdcontent

Meivakantie, gratis nacho's, sollicitatiegesprekken en hoe je met kriebelhoest geld kunt verdienen

Ik kan het haast niet geloven als ik mijn vorige blog zie. Hoe lang is dat geleden...

Ik heb iets nog niet verteld. Op het terras waar we na het sollicitatiegesprek van Stud een biertje dronken, kregen we een bakje chips. Van de zaak, dachten we. Het waren hele lekkere chips, uit de oven met kaas erover en een dipsausje.
We hadden net de laatste chips in onze mond, toen we onze buren aan de ober hoorden vragen waar hun nacho's bleven. 'Ik denk hier', mompelde ik knarsend. 'We dachten dat ze van het huis waren.'

Het was een wonderlijk gevoel, ik vond dat ik me schuldig moest voelen maar toch genoot ik van dit kleine (on)gelukje.

Zondag fietste ik van de kerk naar huis, toen ik me opeens realiseerde me dat ik het collectegeld nog in mijn zak had. Vreemd, er was geen collecte geweest. Of misschien precies toen ik met een aanval van kriebelhoest op de wc zat? Toen ik de hoest voelde opkomen was ik naar de wc gevlucht zodat ik de mis niet zou storen. In die tijd moet er collecte zijn geweest zonder dat ik er iets van gemerkt heb! Plan dat maar eens, het zou me niet lukken.

's Avonds vertelde ik het aan Stud. Hij had ook iets geks meegemaakt. Vanuit de sportschool had hij een muntje zien liggen, buiten op een stoel op het terras. Hij was het gaan pakken.

Allemaal kleine, grappige meevallers met geld. Ik had het gevoel dat God naar ons knipoogde. Maar het zet ook aan tot denken, was het wel eerlijk? Hadden we niet moeten checken of die nacho's van het huis waren, en blij zijn om een gemiste collecte is ook niet heldhaftig.

Veel tijd om daarover na te denken had ik niet, want de week ging druk van start. Stud had dinsdag weer een sollicitatiegesprek en ondertussen stond de telefoon roodgloeiend van de recruiters die massaal zijn profiel op linkedin hadden gevonden. Toen hij dinsdag thuiskwam zei hij

'ik heb de baan'.

'Wacht even', riep ik , roerde in mijn pannen en hielp ondertussen Bud met zijn huiswerk. Ik begreep het niet. Je krijgt toch altijd nog een gesprek en nóg een gesprek, en een assessment?

'Ik moet een formulier zien met een handtekening eronder.'

Dat wordt woensdag opgestuurd.

Maar ik wil het nu zien, zwart op wit! Het is net als met trouwen, je bent pas getrouwd als je getrouwd bent, hoe dik je verkering ook is of hoe lang je verloving... (dat zei ik er niet bij).

Deze week vertrok hij weer elke ochtend naar zijn werk. Maar veel tijd heb ik niet om het te laten indalen (en te bedenken hoe we dat geld gaan uitgeven) want vandaag is de mei-vakantie begonnen.

Geen uitslapen voor ons. Geen idee hoe deze vakantie eruit gaat zien want alles is opeens weer anders.

Ik moet klusjes gaan bedenken voor Bud, die spaart voor een computerstoel van 700 euro en een computer van 7000 euro, met drie beeldschermen.


Hoezo vakantie...


Zeester op het strand van Scheveningen met wat schelpen eromheen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…