Doorgaan naar hoofdcontent

Rokjesdag (IJdelheid 2)

Gisteren was het officieel de eerste warme dag van het jaar en dus rokjesdag. Heel irritant dat het 's ochtends al 'uitgeroepen' werd als rokjesdag en dat de rokjes 'kort' moesten zijn. Is dat nieuw? Ik overwoog een broek aan te doen. Van Martin Bril kon ik het nog wel hebben. Ondanks de bemoeienis van de media en het feit dat ook mannen vandaag massaal rokjes aantrokken, heb ik toch maar een jurk aangetrokken. Want vandaag heeft manlief een sollicitatiegesprek in Rijswijk, en daarna gaan we gezellig even naar het strand.

Een rokje, daar staan pumps natuurlijk het leukst bij. Maar op het strand kan je beter platte schoenen aan. Die had ik dus ook meegenomen.

Er waaide een frisse wind in Scheveningen dus onverwachts moest ik mijn jas aan. Dat verpestte mijn outfit danig, en ook mijn haar waaide alle kanten op. De moed zonk me in de schoenen. Toen ik een vrij bankje zag greep ik meteen de kans om de pumps te wisselen, want als ik dat staande deed zou men denken dat ik niet op hakken kan lopen of een klungel ben.

Op platte schoenen liepen we langs een groep japanners en één van hen zei tegen mij 'you are beautiful'. Misschien was het zoals in die serie van 'Joan of Arcadia', waarin God direct via mensen met Joan praat. Maar dat bedenk ik me pas terwijl ik dit schrijf. Toen schrok ik dus en vroeg me af a) of mijn zonnebril zo mooi is b) of ze het leuk vond dat ze iemand tegenkwam die niet een lange broek en een trui aanhad c) of ze het tegen Stud had. Deze japanners hadden trouwens een selfie-stok die wij voor het eerst in het echt zagen, dus misschien had ze gewoon intuitief begrip voor mijn situatie.

Terwijl we kibbeling met knoflooksaus aten, samen één portie om de kosten te drukken, legde ik mijn man uit hoe het zat met ijdelheid, verschillende schoenen en complimenten van toeristen. Het stadium van niet eten in het openbaar ben ik gelukkig voorbij, of eigenlijk het stadium van vinden dat ik op dieet moet omdat ik mijn string-monokini niet meer aankan. Dat kan je sowieso niet maken als christenvrouw vind ik, evenals stringbadpakken en strapless.

We wandelden richting pier.




Voor het eerst van mijn leven zie ik een rauwe garnaal.
Een zeester die nog zacht is. 

We lopen langs alle strandtenten, helemaal tot het einde en we zien dat de pier dit jaar weer opengaat. We gluren even bij het Kurhaus binnen en ze sturen ons niet weg, geen van de gluurders trouwens. Heel vriendelijk van ze. Dan zijgen we neer bij een strandtent waar je kan liggen, dat blijkt hip. En Stud verheugt zich erop om te kunnen liggen. Dus tja.

Vervolgens worden we meteen bediend. Ik lag nog niet (Stud wel). 


Stud en ik kijken onszelf aan in onze zonnebrillen, ik vraag of ik een foto van mezelf mag maken in zijn zonnebril. Het mag.



Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…