Doorgaan naar hoofdcontent

Maria die de knopen ontwart


Een tijdje geleden kreeg ik van een vriendin het gebedenboekje van Maria die de knopen ontwart. Dat beeld van Maria kende ik nog niet, maar ik ben zelf ook gek op het ontwarren van knopen. Van touw of draad. En de gedachte dat Maria me zou helpen bij de knopen in mijn leven die ik zelf niet kon ontwarren sprak me aan. Daartoe moest ik bepaalde gebeden bidden en een rondje van de rozenkrans, elke dag gedurende negen dagen. Dat heb ik gedaan, ik ben meteen dezelfde dag nog begonnen. Tja en dan moet je het maar loslaten hè.

Intussen kwam ik mijn wollen warboel weer tegen, in de commode op de gang. Twee lades vol wol, en wat daarvoor doorgaat tegenwoordig. Plus breinaalden in de maten 3 t/m 12 mm. Maar die raken gelukkig niet in de knoop.






De rieten mand, die al bijna een jaar op de commode stond, heb ik bekleed met een oud gordijn. Een heerlijk project met een lijmpistool. De bollen konden mooi in de mand, zonder te blijven haken aan de scherpe kanten van het riet, en zonder stoffig te worden door de kieren in het riet.



Maria Knotenlöserin, zo heet het originele schilderij dat in Augsburg hangt, Maria Knotenlöserin zong het door mijn hoofd, en ik dacht weer aan de gebeden, en hoe Maria mijn gebeden zou horen en bij God zou brengen, in de momenten dat ik ze zelf misschien even vergeten ben

Wat een hoop losse eindjes, korte draadjes, waar komen ze vandaan en vooral, waarom heb ik ze bewaard? Moet ik de langere eindjes bewaren op losse bolletjes, of samen op één grote bol? De dikke wol apart van de dunne? De echte wol apart van de synthetische?
Moet ik niet wat weggeven?

Maar de mand is vol, en netjes, toch? Niet alles paste erin. Maar er zit niets meer in de knoop, dus dat is in ieder geval opgelost. Ik doe gauw de deksel dicht en ga wat anders doen. Lezer gegroet!


Nog een leuk stukje over knopen op 'in caelo et terra'


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…