Doorgaan naar hoofdcontent

Het kleinste kamertje

Vandaag was de keus tussen een boekbespreking van psychologische typen van Jung en de blog kostbaar, maar de manier waarop onze pastor gisteren een overgang maakte van carnaval naar Pasen, via de vastentijd, was zo beeldend dat het mijn netvlies niet meer heeft losgelaten.

Na het evangelie:
'Maar als je bidt, ga dan je binnenkamer in, doe de deur dicht, bid tot je Vader, die in het verborgene is' (Matteüs 6,6)
vertelde hij over het kleinste kamertje bij een medepriester waar hij op bezoek was. Daar hing een spiegel met de tekst 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, hoe staat het met de binnenkant?'.

Nou heb ik ook een kleinste kamertje met spiegel. Ik heb daar wat kruisen staan voor een moment van bezinning. Toen ik daar foto's van maakte, zag ik in de spiegel een dubbel vierkant dat met plakband op mijn deur geplakt leek te zijn. Dat was natuurlijk niet zo en als je goed kijkt zie je dat dat ook niet kan want de afbeelding valt gedeeltelijk over de deurpost.

Dat dit vreemd is behoeft geen betoog.

Hieraan dacht ik tijdens de preek, en aan mensen die wèl carnaval gevierd hebben en hoe die zich nu voelen.

Ik sta open voor verklaringen. Ik wil er ook een prijs aan verbinden, ik denk aan een zakspiegel. De prijsvraag luidt:
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, hoe ontstond dit dubbele vierkant?

Tot slot een citaat van de Heilige Ignatius van Loyola:
In de regel zal ik des te meer voordeel trekken uit deze oefeningen naarmate ik mij meer afzonder van alle vrienden en kennissen en van alle aardse zorgen. Bijvoorbeeld door een ander huis of andere kamer te betrekken om er zo onopgemerkt mogelijk te wonen, zodat ik het in de hand heb om elke dag de eucharistie en de vespers bij te wonen, zonder hinder van mijn kennissen te hoeven vrezen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…