Doorgaan naar hoofdcontent

Wat betekent leven? Hoe groot is het heelal?

Ik herinner me van mijn jeugd dat ik altijd op zoek was. Wat betekent leven? Hoe groot is het heelal? Het verbaasde me dat sommige mensen niet op zoek leken. Zij hadden het vast al gevonden, of hadden ouders die het wisten. Of ze waren populair, want dan had je veel vrienden en geen tijd meer voor dat soort vragen.

Was God het antwoord? Psychologie? Filosofie? Kunst? New wave? Punk? Terug naar de natuur, breken met de maatschappij en opnieuw beginnen? Als ik wat handiger was geweest, en vooral ook wat brutaler, had ik dat wel gedaan.

Gesprekken rond het haardvuur over het eind van het heelal, een vriendin die mij elke keer als we elkaar zagen, vroeg 'Waarom leven wij eigenlijk?', waarop ik elke keer een ander antwoord gaf.

Een andere tijd. Gesprekken over wat we zouden worden.
Nooit moeder, altijd grote beroepen.

Wie is de mens en waarom doet hij als hij doet? Wie ben ik zelf?
Wat ik eigenlijk echt wilde weten, is waarom ik niet dat vrolijke extraverte meisje ben dat geen moeilijke vragen stelde, dat meisje waar de wereld wel op zat te wachten.

Ik vond antwoorden maar altijd weer meer vragen. 'Je kunt alles, als je er maar in gelooft.' Dat zei mijn moeder al en dat kom ik steeds tegen. Tegenwoordig moet je 'doen wat je wilt, als je er maar van geniet'.

Net zoals een aap van zijn banaan.

Maar nog steeds is er geen antwoord op de waarom-vraag. Waarom mag ik mijn zus niet pesten als zij slechts een toevallig samenraapsel van atomen is? Waarom vindt iedereen een hoge opleiding belangrijk terwijl niemand wil weten wat ik allemaal denk? Waarom moeten autisten uitmunten in sociale vaardigheden en dyslectici in taal? Wie bepaalt deze normen en waarden eigenlijk? De sterksten? De rijksten?

Is er iemand die in mij gelooft?
Iemand die mij gemaakt heeft naar zijn evenbeeld?
Staat mijn geschreven in zijn hand?
Heeft hij de haren op mijn hoofd geteld?
Geeft hij de mussen eten?

Veel mensen geloven dat niet. Die geloven dat wij toevallig ontstaan zijn door een spontane explosie van het niets, de Big Bang. Dat leer je ook op school. Vervolgens waren de omstandigheden precies goed om leven te doen ontwikkelen. Dit komt heel nauw zegt de wetenschap, die kans is enorm klein maar toch is dat een populair idee. Waarschijnlijk omdat het de idee ondersteunt dat we allemaal kunnen en moeten doen waar we zin in hebben. Dat wij zelf alles kunnen bepalen. Maar ik vraag me af: wie is 'wij'? Degenen met de grootste mond?

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…