Doorgaan naar hoofdcontent

Wat zeggen rupsen over de kerk?

Dit stukje had ik nog op de plank, de rupsen zijn er dit jaar nog niet! Maar toch een actueel stukje.


Vanochtend las ik in het parochieblad over het Jaar van Geloof. Over mensen die in naam nog wel geloven maar er niet zoveel meer mee doen.En toen dacht ik ineens aan de doos met coconnen bij mij op tafel.

Afgelopen maandag ontdekte ik dat er flink van de Oost-Indische kers gesnoept was. De boosdoener was gauw gevonden, en ik verzamelde 25 rupsen. Met wat van het aangevreten blad heeft Bud een terrarium gemaakt van een schoenendoos, met kijkraam. Als je de doos opende moest je opletten want ze kropen erg snel. Rupsen van het groot koolwitje, een wat kleiner groen rupsje die je soms ook in bijvoorbeeld paksoi aantreft.


Dinsdag was er met één rups iets aan de hand. De inmiddels bijna onherkenbare rups was geslonken en gifgroen geworden, en zijn kop was eraf gevallen. Ik dacht dat wij hem zelf onthoofd hadden met het deksel. Voor de zekerheid liet ik hem maar met rust. Nouja, rust. De doos moest wel een dagje mee naar school.

Natuurlijk wist ik dat rupsen een transformatie ondergaan maar ik dacht dat ze zich zouden inspinnen, zoals de zijderups, en dat uit die cocon dan een vlinder tevoorschijn zou komen.

Rups na rups onderging hetzelfde proces. Vandaag is dag zeven. Op één na zijn de rupsen allemaal bewegingloos. Deze rupsen spinnen dus geen cocon, maar hun eigen huid, haar en pootjes vormen zelf een cocon. En de kop valt er af, er ligt een stapel kopjes aan de kant van de doos waar 17 van de 25 rupsen zich verzameld hebben.

Terwijl ik geïnteresseerd naar de poppen kijk, kruipt er een rupsje over ze heen. Ze reageren, als een baby in een trappelzak bewegen ze heen en weer. Dan worden ze weer bewegingloos.

Aan deze rupsjes moest ik denken bij het Jaar van het geloof. Zonder voorkennis of langdurige observatie zou je tot de conclusie kunnen komen dat de rups in de cocon dood is. Als je niet in de ‘wederopstanding van de rups’ gelooft, zou je de cocon zomaar weg kunnen gooien.


Zou het niet zo zijn dat je niet teveel aan de kerk moet peuteren. Allerlei dingen willen veranderen. Helpen. Moderniseren. Een beetje meer zen. Mindfullness. Yoga. Net als de rups lijkt de kerk, als je er van een afstand naar kijkt, misschien ook wel bijna dood. Alles krimpt. Maar je helpt een rups ook niet door hem uit de cocon te peuteren.

Het kan je zomaar ontgaan dat er een transformatie aan de gang is. Niet door mensen teweeggebracht, maar door God erin gelegd. Net als bij de rups. Ik vind het dan ook weleens eng als ik hoor dat de kerk gered moet worden. Ik zie er tamelijk veel leven in! 

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…