Doorgaan naar hoofdcontent

Kruimels van geloof

Vanmorgen zat ik om 8.00 al achter Facebook. Ik las een stukje over een meisje van een jaar of twaalf dat aan de hand van krachtige uitspraken uitlegt waarom zij atheïstisch is. En dat in taalgebruik dat een meisje van die leeftijd niet bepaald siert, ze scheldt zelfs mensen uit. Ik bleef uitspraak na uitspraak lezen, en vroeg me af waarom iemand zo'n stukje deelt. En schrijft. En daar een jong meisje voor gebruikt.


Doordat ik moeite had me los te maken van dit 'bericht' kwam ik te laat  bij de doordeweekse mis. Een minuutje maar, maar het duurde langer dan een minuut om het gehaast zijn los te laten. Ik hoorde minder van de lezingen dan me lief was.

Mijn hart bonkt (gelukkig maar) en ik heb (weer) geen zakdoek bij me, terwijl ik altijd een druppel aan mijn neus krijg als ik de kerk binnenkom (of een ander gebouw – dat heeft met temperatuurverschillen te maken).

Ik puf nog wat na voordat ik 'land'.

Dan is het stil.

De priester laat een uitgebreide stilte vallen. Mijn hart verlangzaamt naar een tempo van blijdschap, en ik voel me dankbaar voor deze priester. Een jongeman die zijn leven wijdt aan het brengen van de blijde boodschap van Jezus aan de mensen. Aan zijn eigen schaapjes natuurlijk, maar ook aan al die bokjes die er niets van willen horen. Maar in een doordeweekse viering zitten natuurlijk alleen schaapjes.

Als, na het brood, de beker langskomt zie ik kruimels erin drijven. Als ik vroeger eens met een jongen zoende, een seculiere bezigheid die te maken heeft met het evolutionistische geloof dat je vaak moet oefenen omdat wij de enige species zijn die daarin niet door instinct geleid wordt zoals dieren, maakte ik me nooit druk over kruimels in zijn mond. Nu ben ik me van dat soort dingen veel meer bewust. Ik zelf heb de hostie nog heel in mijn mond. Niet om het een of ander maar ik was geconcentreerd op de communie en het feit dat wij samen het lichaam van Christus vormen, en de hostie nestelde zich als vanzelf in de holte van mijn gehemelte.

Ik neem een slok van de wijn en als ik even later slik blijft de hostie doordrenkt achter in mijn mond.

Het roomse geloof, het christelijke in zijn algemeenheid maar zeker het rooms-katholieke geloof doet soms vleselijk aan. 'Het hart van steen zal ik uit uw lichaam verwijderen en ik zal u een hart van vlees geven'. Maar toch, juist dit beeld laat zien waar het om gaat. Een hart dat naar mensen uitgaat.

Een menselijk hart.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…