Doorgaan naar hoofdcontent

De Groote Zondares voorleesboek

Het boek De groote Zondares kreeg ik begin 1997 van mijn oma in de tijd dat ik tot geloof kwam. Ik heb veel steun aan het boek gehad, en ook aan mijn oma, de enige in de familie met een belijdend geloof. Niet dat ze daar veel over sprak, bijna nooit. Maar ze had wel altijd een luisterend oor.



Ik ging met haar mee naar de kerk.

Ze leerde me dat je altijd klein geld bij je moet hebben voor de collecte.

Ik ervaarde dat binnengaan in een kerk toch niet zo eng is.

Ik zag jonge communicantjes in witte jurkjes met daarbij het commentaar van mijn oma - ze komen anders nooit in de kerk - alleen voor de heilige communie - en dan helemaal uitgedost als bruidjes. Dat commentaar is hetzelfde gebleven, ik heb het nog vaak mogen horen.


  • rommelige vieringen
  • drukte
  • nog langer door de vele extra's die het leuk moeten maken voor mensen die niet gewend zijn naar de kerk te gaan (lees: er geen bal aan vinden). Werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om de kinderen, de ouders en de rest van de familie de tijd van hun leven te bezorgen, omdat het voor sommigen de enige keer is in een kerk.
  • het vele gepraat van vooral volwassenen tijdens het uitdelen van de communie, die natuurlijk ook extra lang duurt.

Dit is overigens een fenomeen dat ik als bekeerling nooit heb begrepen - eerste communie als restverschijnsel. Of je gelooft in de communie en dan wil je vaker gaan, óf je gelooft er niet in en dan doe je er toch niet aan mee? Waarom laat je je kind communie doen als je niet gelooft?

Dat mogen die mensen natuurlijk zelf weten maar het is wel apart.


Behalve De Groote Zondares gaf mijn oma mij nog een boek. Beide boeken waren van haar man geweest, hij las ze als hij ergens mee zat en inspiratie zocht. Wat bijzonder dat ze deze boeken al die tijd bewaard heeft! En mijn oma was niet iemand die veel bewaart. De Groote Zondares is uit 1914! Haar man is gestorven in 1942.

In beide boeken herkende ik me vanuit mijn beginnende geloof. Het beeld dat ik in die tijd van de kerk had, was dat ze voornamelijk bestond uit mensen die niet echt geloven maar naar de kerk gaan omdat dat nou eenmaal zo hoort.

Daarom was ik bang dat ik me er niet thuis zou voelen. Maar toen kreeg ik deze boeken, meer dan 100 jaar oud en zo vol passie geschreven.

Omdat ik graag podcasts luister terwijl ik iets doe op de computer of in huis, vind ik het leuk De Groote Zondares voor te lezen en op youtube te delen. Wellicht dat je een (vervelend) klusje vindt om te doen, terwijl je ernaar luistert!

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…