Doorgaan naar hoofdcontent

200ste blogbericht! Na 50 maanden roze een nieuwe lay-out!

Tadaaa... Geen roze meer!
Een korte terugblik (of zolang als je wilt) op vier jaar schrijfsels:


19 april 2012 begon deze blog in het roze, met lamskoteletjes en courgette-quiche voor Pasen.

10 Juni 2012 kwam het voetbal erbij, met een voetbalpizza waarop een voetbalveld en twee elftallen afgebeeld zijn. Niet dat ik zo'n voetbalfanaat ben, maar juni is nou eenmaal de voetbalmaand.


5 September 2012 was heel bijzonder, ik had een stuk of dertig rupsjes gevonden in de moestuin. Daar was ik op zich niet blij mee want rupsjes eten véél. Maar het bleek een leuk leerproject. Voor mijn zoon, en voor de hele klas want ze mochten mee naar school! De vlinders zaten gewoon op je hand en dat vond ik heel bijzonder.

19 September 2012 had ik eindelijk de inspiratie om het te hebben over geloof. Ik haalde er de heilige van de dag bij, Januarius, en probeerde aan de hand van voetbal de betekenis van de titel Proeven en Geloven uit te leggen.

30 September 2012. Gedicht met de titel 'Wit' van J. Schagen:


Als ik van U moet spreken
Doe ik alle mooie woorden weg
ik wil maar liever weinig zeggen
ik wil maar liever enkele kale woorden zeggen
wat arme kale stenen, dat is mijn verhaal
mooie woorden dienen alleen maar aan zichzelf,
ze weten van dienen niet
de goede woorden zijn arm en naakt
als Franciscus; ze zijn trouw
enkele goede woorden, dat is genoeg
want er mag niets komen tussen U en mij
eigenlijk wil ik liever met U zwijgen.


15 Oktober 2012 plaats ik een bericht getiteld: de kogel is door de kerk! Heel geheimzinnig, ik zeg niet wat er aan de hand is.

17 Oktober begin ik met mijn bekeringsverhaal, eigenlijk om een achtergrond te geven bij het voorgaande.

21 Oktober komt eindelijk het nieuws: we gaan trouwen!

De twee lijnen van het bekerings- en het trouwverhaal vullen de volgende mails.

30 Oktober 2012 heb ik duidelijk even minder behoefte aan woord en meer aan beeld, en ik plaats foto's van Het Laatste Avondmaal van Leonardo DaVinci dat ik op dat moment aan het borduren ben.

8 November 2012 plaats ik mijn eerste Bijbeltekst, psalm 22, die op dat moment speciale betekenis voor mij had.

26 November 2012 bespreek ik mijn eerste encycliek, Deus Caritas Est van Paus Benedictus XVI.


Dan begint het aftellen voor ons kerkelijk huwelijk op 26 december 2012.


27 Januari 2013 doe ik mee met What I Wore Sunday, een link-up-party met foto's van wat je afgelopen zondag droeg.

6 Maart 2013 leer ik mezelf sokken breien met een youtube-filmpje.

22 Juli 2013 plaats ik een post over een dode kikker in de gang. Deze post word enorm populair, ik denk door de foto's, maar ik geef zelf de voorkeur aan een levende versie:


In 2014 vieren mijn man en ik carnaval, misschien wel voor het eerst sinds onze jeugd.

5 Mei 2014 belandt met een plof op de deurmat het eerste en tot nu toe enige boek dat ik ooit heb besteld vóórdat het uitkwam! Something Other Than God van Jennifer Fulwiler. Ik maak een fotoreportage van het plezier dat dat boek mij opleverde. Wat valt er verder nog te zeggen over zo'n grappig boek van deze voormalig atheïste? Ze heeft nu een radioshow, waarvan je hier de podcasts kunt vinden. Alleen voor liefhebbers van introverte Amerikaanse orthodoxe katholieken met een schorpioenfobie. Niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb!


29 September 2015 vieren we de feestdag van mijn favoriete heilige, de aartsengel Michael, met een speciaal recept voor die dag.

20 Februari 2015 mopper ik wat over 'behoudende' en 'moderne' katholieken.

1 Mei 2015 maak ik mijn eerste en tot nu toe enige knutsel voor moederdag (enige knutsel op de blog, niet voor moederdag).




Met mijn zoon doe ik aan recycling van buurtafval.

Op mijn vijftiende doopdag, toch een heuglijke dag, word ik lichtelijk hysterisch bij het terugvinden van een halfzacht ei dat ik een paar dagen geleden voor de lunch in mijn rugzak had gestopt. Vanaf het bankje waar ik zat had ik gelukkig wel een mooi uitzicht over de Moezel.

Op aswoensdag 2016 kondig ik aan 40 dagen lang elke dag te bloggen. Dit wordt een avontuur van tegeltjeswijsheden, Minecraft (voor updates zie mijn Minecraft pagina - overigens - ik probeer hier iets begrijpelijks te maken van wat ik eigenlijk zelf niet snap), Jung, muziek, en ik bespreek andere blogs onder de titel Talking Blog.

Op 1 april - ik zie het nu pas - begin ik een vlog over een boek dat ik van mijn oma kreeg toen ik met geloofsvragen bij haar kwam: De Grote Zondares. Nog niet alle afleveringen zijn klaar, want 15 april begon ik met het vertalen van Amoris Laetitia. Dat is nu klaar dus binnenkort ga ik verder met de De Grote Zondares.

En met Minecraft natuurlijk, en het boek De geest van de liturgie van (emeritus) paus Benedictus XVI.

Daar kan ik echt niet mee wachten, maar het móét tóch. Want er moet in de pannen geroerd worden. Geveegd. Gedweild. Gepoetst. Gemoestuinierd. Geborduurd. Geminecraft.


Waar ligt dat boek???

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…