Doorgaan naar hoofdcontent

Geloven als eigen keus in gezin, kerk en wereld

Het is tegenwoordig populair om alles te zien als persoonlijke keuze: wat vind je leuk, wat wil je, wat geloof je. Maar mensen laten zich makkelijk voor de gek houden en komen onder sociale druk tot keuzes die ze zelf nooit verwacht hadden (zie bijvoorbeeld het overeenstemmingsexperiment). Toch denken ze dat zij op basis van hun eigen inzicht en met hun volle verstand keuzes maken. Niet dus.

Als jij opeens niet meer spontaan aan mindfulness, yoga, meditatieve kleurplaten kleuren en cupcakes bakken doet zoals dat uit jou binnenste opwelt zonder invloed van buitenaf... 

...als jij zegt 'Ik heb een boek gevonden en ik geloof dat het waar is wat daar in staat en ik ga het volgen'...

...dan is dat soms beangstigend voor mensen die spontaan en vrij denken te leven.

Als je dan tenminste nog zegt, 'mwah ik geloof dat er misschien wel iets is maar ik ga nooit naar de kerk' dan klinkt dat nog een beetje alsof het een spontaan eigen besluit is.

Of je gelooft of niet heeft niet alleen invloed op jou maar ook op de wereld om je heen. En we willen niet dat dat een georganiseerde invloed is: het moet individueel, persoonlijk en spontaan zijn.
Maar de wereld heeft ook invloed op jou geloven. Niet alleen of je denkt of de aarde spontaan ontstaan is of geschapen (dit is trouwens meestal afhankelijk van wat je geleerd hebt), maar ook op hoe je over jezelf denkt.

Over de wereld. Over relaties. Over hoe je omgeving verwacht dat jij daarmee omgaat.

En de wereld, of liever gezegd onze Nederlandse en westerse samenleving, is zeer gestructureerd en helemaal niet spontaan persoonlijk. Zo heb je dus een overgeordende samenleving met overgeordende individuen, die van jongs af aan in die ordening leren mee te gaan, maar die dan wel spontaan wat geloof betreft eigen keuzes moeten maken. Eh, dat moet je ze dan toch leren? Niet afleren?

Als je gelooft, vanuit dat geloof naar de kerk gaat, dan leer je hoe je met de wereld, relaties en jezelf moet/kunt omgaan. Maar op je werk of school leer je óók hoe je met de wereld, relaties en jezelf moet omgaan, bijvoorbeeld dat je 'erbij' moet horen.

Maar we doen alsof dat niet zo is en het allemaal spontaan uit onszelf komt dat we opeens een mobiele telefoon en een jurkje voor dat feest nodig hebben. En we doen óók of wat je op school leert allemaal zeker en wáár is. Want het is wetenschap.


Eh... weleens gehoord van de relativiteitstheorie van Einstein?



Ja de oerknal en de toevalligheid van alles, daar zijn we ineens heel fanatiek over - want dat staat in een boe-hoek, en iederéén gelooft het toch?


Goh waar doet mij dát nou aan denken!


Durf vraagtekens te zetten bij kennis
Sla dat 5-punten-voor-je-boekenlijst-boek eens open met de titel 'Bijbel'
En stop niet bij de eerste de beste komma







Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…