Doorgaan naar hoofdcontent

De geest van de liturgie

In maart ben ik begonnen in De geest van de liturgie van Joseph Ratzinger / Paus Benedictus. Het is grappig om terug te zien hoe ik in het begin worstelde met dit boek. Maar ik wist van tevoren dat het kwartje ergens zou vallen. Zo werkt dat nu eenmaal. Gewoon doorzetten met ontspannen volharding.



Het moment van helderheid kwam toen ik, een week of zes na het opnemen van de eerste video, het boek meenam naar de roze zusters. Daar was ik al een paar keer geweest om mee te doen met de aanbidding. Ik merkte dat ik behoefte had om niet alleen met mijn eigen gedachten in gebed te zijn maar ook te lezen. Daarom had ik het boek meegenomen en na een kwartier haalde ik het uit mijn tas. Dat voelde vreemd. Maar er was verder niemand, en zo raar is het toch ook weer niet om in een kapelletje een boek van de (vorige) paus te lezen.

Het boek De geest van de liturgie door emeritus-paus Benedictus XVI

En toen was er dat moment. Ik besefte het nadat ik twee bladzijden in één ruk gelezen had zonder haperen (zoals in de video's). Het was alsof iemand het licht had aangedaan. Toen ik opkeek, werd ik verblind door het schijnsel van het verlichte tabernakel.

In de weken daarna heb ik het boek verder gelezen, voor een deel bij de zusters. Daarna begon de vakantie, en nu pik ik fris de draad weer op. Drie delen had ik al eerder opgenomen over liturgie, kosmos en geschiedenis en die heb ik nu online gezet:

Liturgie, kosmos en geschiedenis deel 1

Over de verbondenheid van cultus en kosmos in alle religies.

Over de sabbat als plaats van aanbidding. Als verbond van God met ons.
"De sabbat is een visioen van vrijheid: slaaf en heer zijn op deze dag gelijk; de "heiliging" van de dag betekent juist dat alle verhoudingen van ondergeschiktheid stilstaan en dat alle last van het werk voor een tijdje ophoudt."
Maar wat betekent dat eigenlijk - aanbidding? En wat is er anders ten opzichte van de voorstelling van de kringloop van geven en nemen die de voorchristelijke cultuswereld verregaand bepaalde?

Liturgie, kosmos en geschiedenis deel 2

Ik dacht vanmiddag, ik kijk even bij Like Mother Like Daughter, waar Auntie Leila De geest van de liturgie in de boekenclub behandelt (in het engels) wat voor mij de aanzet was om het te lezen. En dit vlog-avontuur te beginnen.

Hoe heeft zij dit hoofdstuk behandeld?

Totaal anders dan ik. Het kruismotief van Bach... pardon?

Ik ben gelijk haar linkjes gaan volgen. Een katholiek die iets te zeggen heeft over het kruismotief van de noten, en zelfs van de naam 'Bach'?  Waar ik vandaan kom luisteren alleen atheïstische intellectuelen naar de Matteus Passion.

Ik lees verder en kom bij het beeld van de pijl en de cirkel. Beiden omvatten het idee van het christendom niet helemaal. Auntie Leila noemt het beeld van de spiraal. De gebeurtenissen in het liturgisch jaar komen steeds terug, maar anders, als in een opstijgende beweging naar de hemel, ons uiteindelijke thuis.

Deze beweging moet wel gegrond zijn in de realiteit, anders wordt zij exclusief 'voor de happy few' en laat de 'gewone man' achter. Zij verwijst hierbij in navolging van paus Benedictus naar de gnostiek als valkuil. Te herkennen aan de haat voor de materie en de schepping. Dit is een interessant punt om later verder op in te gaan.

Liturgie, kosmos en geschiedenis deel 3


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…