Doorgaan naar hoofdcontent

Gedachten over de heiligverklaring van moeder Teresa en andere katholieke gedachtenkronkels


Via Snapchat en Instagram krijg ik de enthousiaste voorbereidingen te zien van mensen die naar Rome gaan voor de heiligverklaring van moeder Teresa aanstaande zondag. Leah Darrow (theleahdarrow), voormalig deelneemster van America's Next Top Model, die nu op scholen en bijeenkomsten over haar bekering en geloof spreekt, gaat met haar baby. Ik vind het knap.
Moeder Teresa, afgebeeld op een tekening
Van massale bijeenkomsten - met meer dan vijf deelnemers - krijg ik sowieso de zenuwen - en dit belooft zo'n bijeenkomst te worden.

Al ga ik dus zondag niet naar de heiligverklaring in Rome, ik probeer wel een beetje deze feestelijke dag te volgen. Al heb ik in eerste instantie geen idéé wat ik ermee moet, behalve in mijn agenda zetten hoe laat de uitzending is en hopen dat ik het niet alsnog vergeet. Via social media drupt het vanzelf wel binnen. Nu moet ik eerlijkheidshalve zeggen dat ik moeder Teresa een moeilijk persoon vind om me in in te leven. Ik durf het haast niet te zeggen gezien haar grote populariteit, maar iemand die almaar anderen helpt zonder acht op zichzelf te slaan - dat wil er bij mij niet in. En mij lijkt het óók fijn om iemand naast je te hebben als je ziek en zelfs stervende bent, zeker iemand met zo'n groot geloof. Maar ik ben altijd een beetje bang voor de gemeenschap die ontstaat 'omdat we allemaal willen helpen'. Dat er een hulpaanbod ontstaat waar geen vraag is. Waarbij de echte hulpvraag over het hoofd gezien wordt. Circus. Poppenkast.

Dokters die duur betaald worden, verplegend personeel dat onderbetaald wordt. Dokters die zich toespitsen op cosmetische chirurgie, en dan bedoel ik niet voor verbrandingsslachtoffers of andere noodzakelijke cosmetische chirurgie, maar het verwijderen van onschadelijke plooien in de huid, rimpels dus, en dat soort cosmetische ingrepen. Daar is de medische wetenschap toch niet om begonnen - maar ze doet het toch - 'omdat het kan' (dit is tevens het standaard antwoord dat in de klas van mijn zoon gegeven wordt op de veelvuldige waaromvragen waar autisten vaak een hekel aan hebben - want uitvoerig en onzinnig).

Grappig dat dit verhaal ondertussen mijn eigen hart opent voor moeder Teresa. Misschien wist zij dit allemaal ook wel en deed zij het toch. Dubbel moeilijk. Of misschien ervaarde zij ook wel een grote zinloosheid - ik heb wel eens gelezen dat zij moeite had met haar geloof.

Ja ik vind dat er vaak een sfeer van schijnheiligheid hangt om helpers. Wie bepaalt wie de helper is, en wie de hulpbehoevende? Ben je niet arrogant als je jezelf tot helper bombardeert? En de ander tot zielepoot degradeert?

Maar nogmaals, misschien worstelde moeder Teresa wel met dezelfde vragen. Die ze met niemand kon bespreken. Want ze wist al welk antwoord ze zou krijgen. Je hebt gelijk. Het is onzinnig. Onbegonnen werk. Begin er maar niet aan.

En dat wilde ze nou net niet horen.


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…