Doorgaan naar hoofdcontent

Het kleine meisje hoop

Blauwe was aan de lijn op een dakterras tegen groene achtergrond van boomkruinen

Maar wat me verwondert, zegt God, is de hoop.
Daar ben ik van ondersteboven.
De mensen zien toch hoe het er in de wereld vandaag toegaat
en toch geloven ze
dat het morgen allemaal beter zal gaan.
Wat een wonder is er niet voor nodig


Afgelopen zondag. Gezinsviering in de kerk. Voor de allerkleinsten. Met elf liederen! Een concert is er niets bij. Als nu die gezellige liedjes de nieuwe gezinnen maar aan kunnen spreken (al lukt dat K3 wel heel goed). Volgens mij werkt gastvrijheid beter. Maar wie ben ik? Ondertussen dwaalt. Mijn aandacht. Af.

Maargoed. We weten waarvoor we het doen. Ik mopper niet. Neehee, hoor je mij?

Ik kijk om me heen en probeer de nieuwe gezichten in te prenten - heb per ongeluk mijn bril bij me. En ik ben tenslotte niet gekomen om te mopperen.

- Horen jullie mij mopperen??? Nee. Dacht ik al.-

Maar nu even serieus.
We moeten geduld oefenen - elkaar verdragen - dragen.
Jong en oud.

Na een vraaggesprek met de pastoor voor in de kerk gaan de kinderen weer naar hun ouders - maar ze mogen ook vóór in de kerk blijven.

Eén meisje blijft. Ze gaat op de trap zitten. De pastoor gaat naast haar zitten. Ik dwaal af met mijn gedachten - kan dat wel - een pastoor die op het altaar gaat zitten voor de homilie? Het raakt me. Hij kan dat kind toch ook niet alléén daar op die koude trap laten zitten?

Opeens dringen de woorden van de pastoor tot mij door. Hij heeft onlangs twee jonge mensen getrouwd. Dat getuigt van hoop. Zegt de pastoor. Ondanks alle ellende in de wereld.

Als ik het goed zie - mijn bril is dus wel nieuw, maar ik zit achterin de kerk - dan houdt de pastoor een papier omhoog dat is volgeplakt met post-its. Ik weet van hem dat hij dat doet - hij maakt aantekeningen op post-its en bewaart ze vervolgens in een boek of op een vel papier - tot het moment dat hij ze daar weer uit opvist.

Ik heb weleens zo'n briefje van hem gehad. Het betrof het aantrekken van twee gekleurde sokken bij een gezinsviering. Het was een protest, een stil protest, ergens voor.

Het lijkt alsof de pastoor mij aankijkt. Dat is niet ondenkbaar maar het zou ook kunnen dat hij een punt in de verte heeft - zoals ervaren sprekers dat doen (en dáárom heb ik meestal geen bril op... ik krijg de zenuwen van dit soort onzekerheid).

Dan denk ik aan het moment dat ik zelf trouwde, vier jaar geleden, knielend op diezelfde trap.

De pastoor, die intussen het papier met aantekeningen heeft laten zakken, begint te vertellen. Over het kleine meisje hoop. Ik vraag me af of hij spontaan die aantekening erbij vist, of dat hij de preek van 'het kleine meisje hoop', dat nu in het echt op de trap naast hem zit, heeft voorbereid.

Dat is zijn geheim, we zullen het wel nooit weten.

Het kleine meisje hoop wandelt tussen twee vrouwen. Iedereen denkt, die vrouwen nemen het meisje mee. Geloof en Liefde, zo heten die vrouwen. Maar het is juist het kleine meisje hoop, dat hén meeneemt.
Drie gesloten zonnebloemen begin oktober in de tuin
Gesloten schelp wordt opgeraapt langs rivieroever

Hoop

Het kleine meisje hoop

Charles Péguy, Le Porche du mystère de la deuxième vertu [ de poort naarhet geheim van de tweede deugd], 1912


Maar wat me verwondert, zegt God, is de hoop.
Daar ben ik van ondersteboven.
De mensen zien toch hoe het er in de wereld vandaag toegaat
en toch geloven ze
dat het morgen allemaal beter zal gaan.
Wat een wonder is er niet voor nodig
dat zij dat kleine hoopje hoop
nooit als overbodig
ervaren
maar met voorzichtige gebaren
in hun hand en in hun hart bewaren,
een vlammetje dat keer op keer weer
wankelt en dreigt neer te slaan
maar altijd weer weet op te staan,
en nooit wil doven.
Soms kan ik mijn eigen ogen niet geloven. 

Zonnebloem bloeit in oktober
Vergeelde recepten van een oma van quiche en taart

Ik zoek het originele, Franse gedicht erbij - en laat me afleiden - om de tuin leiden - en zoek óók het Franse gedicht dat ik ooit op de middelbare school uit mijn hoofd moest leren. De juf was nog van de oude stempel, waarmee ze haar klassen naar een gemiddelde van 9,5 voor het eindexamen bracht - zo werd gefluisterd in de gangen.

In het origineel herken ik de vertaling niet terug. Ik beleef een ander gedicht. Ik vertáál het gedicht niet letterlijk maar lees het opnieuw in het Frans. Ik klamp me niet vast aan vroegere lessen maar ik vlieg - om pas weer te landen bij de volgende strofe.

Drie zonnebloemen in oktober met een bij

Beeld van de heilige Kunera in de Gedachteniskerk te Veenendaal

La petite espérance de Péguy


Mais l'espérance ne va pas de soi.
L'espérance ne
va pas toute seule.
Pour espérer, mon enfant,
il faut être bien heureux,
il faut avoir obtenu,
reçu une grande grâce.
...
La petite espérance s'avance entre ses deux gran-
des sœurs et on ne prend pas seulement garde à
elle.
...
sur la route entre ses deux sœurs la
petite espérance
S'avance.
Entre ses deux grandes sœurs.
Celle qui est mariée.
Et celle qui est mère.
...

Maar de mensen zien alleen die twee grote zussen
En ze weten niet
Ach ze zien niet
Dat...

...
La petite, celle qui va encore à l'école.
...
Perdue entre les jupes de ses sœurs.
...
Que c'est elle au milieu qui entraîne ses grandes sœurs.
...
L'Espérance voit ce qui sera.



Het is opvallend hoe 'les grandes soeurs', de grote zusters, vertaald worden met 'twee vrouwen'. 

O ja...


Jullie vroegen je natuurlijk al af, waar dat andere gedicht blijft, dat ik op school uit mijn hoofd moest leren...

Hier komt het:



Il dit non avec la tête
Mais il dit oui avec le cœur
Il dit oui à ce qu'il aime
Il dit non au professeur
Il est debout
On le questionne
Et tous les problèmes sont posés
Soudain le fou rire le prend
Et il efface tout
Les chiffres et les mots
Les dates et les noms
Les phrases et les pièges
Et malgré les menaces du maître
Sous les huées des enfants prodiges
Avec des craies de toutes les couleurs
Sur le tableau noir du malheur
Il dessine le visage du bonheur.


Eenvoudig vertaald:

Hij zegt nee, met zijn hoofd,
Maar hij zegt ja, met zijn hart
Hij zegt ja, tegen wat hij liefheeft
Hij zegt nee, tegen de leraar

Op de vraag
Staat hij op
En alle problemen zijn aan de orde gesteld

Plotseling grijpt hem de slappe lach
En hij veegt alles uit

De cijfers en de woorden
De data en de namen
De zinnen en de naamvallen

En ondanks het dreigen van de meester
Onder het gejouw van de brave kinderen
Met krijtjes in iedere kleur
Op het zwarte schoolbord van pijn en verdriet
Tekent hij het gezicht van het geluk
Enkele paarse blaadjes en een geel bloempje die tussen de stoeptegels uit komen


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…