Doorgaan naar hoofdcontent

Vijf blogs uitglicht en een interview met...

Vandaag weer een paar nieuwe blogs om met jullie te delen. Heerlijk.

Ik begin met de libelle-vlog-moeder van het jaar - Christien. Met haar vier jongens gaat ze op pad om pokémons te vangen. Met de auto.  'Pokémon-aanval... ik heb geen idee wat ze aan het doen zijn... Dit wil je niet missen. Haar andere blogs zijn ook de moeite waard - niet allemaal over Pokémon natuurlijk...

Dan: Als het leven, kwetsbaar. Blog van een moeder met autisme die je echt raakt, als ze beschrijft hoe ze voor elke gelegenheid een aparte tas heeft: het outplacementbureau, haar coach, de school. Ze beschrijft dit zo helder, ja dat het pijn doet inderdaad, maar echt zo verfrissend dat je het wel begrijpt en ook dat je jezelf wat beter begrijpt. Belangrijker nog dan dat begrijpen is de empathie. Beklemmende hoop?
Loesje tekst: Regeltjes zijn als lijntjes, je kunt ertussen schrijven

Een blog met een Loesje, door Maahtje, gehoord, gezien, gelezen, gedacht . Eigenlijk gaat het niet over zo'n vrolijk onderwerp. Het stemt tot nadenken. Lees zelf maar.

Op een lichtere noot vind ik het stukje communicatie van Ineke Evink erg grappig. Zo herkenbaar.
Vrouw met mannenbrein in de onbegrijpelijke vrouwenwereld van poppen en geklets.

Dan een fotoblog: God is in de stilte van Anton Verweij. Prachtige foto's.

Daar kwam ik ook de volgende quote tegen die mij aansprak. Ik haal er twee zinnen uit:
Let him who cannot be alone beware of community (...)
Let him who is not in community beware of being alone (...)
Zowel gemeenschap als alleenzijn waren de afgelopen week thema's die in mijn leven voorbij kwamen. Over gemeenschap in de kerk schreef ik vorige week. Over alleenzijn sprak ik met een vriendin. Dietrich Bonhoeffer - schrijven van deze quotes - beschrijft mooi het verband tussen de twee.

Dietrich Bonhoeffer - een nieuwe naam, voor mij althans. Ik vond van hem de volgende quotes, die inzicht geven over gemeenschap, en hoe je daaraan kunt bouwen, zonder steeds de peilstok erbij te hangen met de vraag of het wel goed genoeg is:
“Just as Christians should not be constantly feeling the pulse of their spiritual life, so too the Christian community has not been given to us by God for us to be continually taking its temperature. The more thankfully we daily receive what is given to us, the more assuredly and consistently will community increase and grow from day to day as God pleases” 
― Life Together and Prayerbook of the Bible
“Christian community is like the Christian's sanctification. It is a gift of God which we cannot claim. Only God knows the real state of our fellowship, of our sanctification. What may appear weak and trifling to us may be great and glorious to God. Just as the Christian should not be constantly feeling his spiritual pulse, so, too, the Christian community has not been given to us by God for us to be constantly taking its temperature. The more thankfully we daily receive what is given to us, the more surely and steadily will fellowship increase and grow from day to day as God pleases.” 
― Life Together: The Classic Exploration of Christian Community
Last but not least, Het Moederfront schrijft een serie over thuisblijfmoeders. Daarop een heus interview met kwatta, ondergeschrevene, mij dus :-).
Lezen!

Als afsluiter nog wat jaren '70 rebellie: Je moet een nummer worden van Hodos.
Eindtijdblues van Jaap Booij met een clip uit 2014 door zijn zus Alida Booij


↓↓↓↓↓↓

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…