Doorgaan naar hoofdcontent

Theologie van het Lichaam 2

Dat heb ik vorige keer vergeten te zeggen, maar ik ben Theologie van het lichaam weer aan het lezen maar nu in boekvorm, editie 2016, zodat ik er lekker in kan strepen.

Ik hoop daarmee enkele tipjes van de sluier te kunnen oplichten.

Dit is eigenlijk een voorwoord, wat gedachten voordat we het boek induiken.

Het punt is dat paus JP* II, in tegenstelling tot de biologieboeken van vandaag, zich niet zozeer richt op de puur fysieke kant van hetgeen er 'veilig' moet gebeuren.

Ogen van een etalagepop, als analogisch beeld van een plastic vrouw

Hij heeft het over 'De gave van het zelf'. De man geeft zichzelf geheel aan de vrouw en andersom. Terwijl ik altijd begrepen heb dat de moderne jaren '60 mens blij was daar nu juist korte metten mee gemaakt te hebben, romantiek en sentiment aan de kant en de boel gewoon zien 'voor wat het is', namelijk een reeks fysieke handelingen die geen sporen hoeven na te laten, mits je je aan bepaalde steriliteitsregels houdt. Fysieke sporen als ziekte en zwangerschap heb ik het dan over, want een eventuele invloed op hart en/of ziel is moeilijk meetbaar. Bovendien zijn we het er nog niet over eens of we überhaupt wel een ziel hebben en het is lastig om op openbare plaatsen zoals scholen te praten over iets dat controversieel is dus we houden het maar bij de feiten. Brood en spelen. En dat sluit het geheel nu juist een beetje uit.

Als je vanuit dit niet-christelijke wereldbeeld, dat zich beperkt tot het fysiek zichtbare en het onzichtbare niet meeneemt in haar redenering, kijkt naar de christelijke visie op relaties, krijg je een vreemd en vertekend beeld. Ik denk hierbij aan de analogie van de 'afgelikte boterham' en de 'gevallen vrouw', waar mijn oma het nog weleens over had. Dat laatste dan, die boterham is meer een broodje aap-verhaal denk ik of het komt van mijn ouders. Het schept een beeld van de vrouw als gebruiksvoorwerp, dat in 'nieuwstaat' moet zijn bij aankoop. Dit waren gangbare beelden in mijn jeugd. En dan bedoel ik niet dat ze door christenen werden gebezigd, daar kende ik er niet zoveel van. Maar er werd fanatiek geageerd tegen dit antieke christelijke juk dat men van zich af leek te moeten werpen. Er moest bewezen worden dat vrouwen geen afgelikte boterhammen zijn. Maar, als je met zoveel kracht iets wilt ontkennen, dan geloof je het dus ergens toch! En als ze mij nou hadden uitgelegd dat een vrouw (en een man ook natuurlijk) geen afgelikte of überhaupt een boterham is, maar een wezen dat om zichzelf gewild en geliefd is, maar nee! Ik kreeg juist het idee dat vrouwen dus wél een soort boterhammen zijn die nu proberen te bewijzen dat het niet uitmaakt hoe vaak ze zijn afgelikt! Sorry voor dit plastische beeld, dat in schril contrast staat met hetgeen ik opmaak uit de Theologie van het Lichaam. 

Dat puur fysieke wereldbeeld past juist bij de seculiere levensovertuiging. Het is de blik van een niet-gelover, die bij het verspreiden van zijn fysieke wereldbeeld tegenwoordig misschien wel feller tekeer gaat dan de gelovige bij het verspreiden van het evangelie.

Hesp en Hennepot, met een glas Westvleteren. Dit is een vreemd verhaal want ik hou eigenlijk helemaal niet van aspic (Hennepot) maar uit respect voor de oude tradities heb ik het op de één of andere manier toch besteld. Ook een beetje als boetedoening omdat we zomaar om 12.00 's middags met nog een lange fietstocht voor de boeg het beste bier van de wereld drinken... (Belgie, Westvleteren, zomer 2016)
Hesp en Hennepot, met een glas Westvleteren.
Dit is een vreemd verhaal want ik hou eigenlijk helemaal niet van aspic (Hennepot) maar uit respect voor de oude tradities heb ik het op de één of andere manier toch besteld.
Ook een beetje als boetedoening omdat we zomaar om 12.00 's middags met nog een lange fietstocht voor de boeg het beste bier van de wereld drinken... (Belgie, Westvleteren, zomer 2016)  

Nou dat is eigenlijk het hele eieren eten. Niemand wil met een boterham vergeleken worden dus vermijden we de 'ouderwetse' christelijke leer. Het was omdat ik toen geen 'ja' wilde zeggen tegen mijn man zonder te weten waar ik 'ja' tegen zei.

Het beeld dat je geschapen bent om jou zelf, om wie jij bent, dat je geen boterham bent om elk seizoen met de nieuwste mode te beleggen, dat deed het hem (tegenwoordig heb je zelfs als gewone boterham, wit of bruin, al veel concurrentie, van desem tot glutenvrij en rondje casino).


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…