Doorgaan naar hoofdcontent

Theologie van het lichaam 1, een voorwoord

Twee etalagepoppen, een witten en een huidkleurige, die in onderdelen op een kar geladen zijn, met een prijskaartje erop van 70 euro.

Mijn moeder verzamelt etalagepoppen.  Ik ben niet anders gewend. De eerste pop kwam in huis toen ik een jaar of 14 was. Het gebeurt regelmatig dat bezoekers die voor het eerst binnenkomen, een pop aanspreken, maar ze zeggen nooit wat terug...

Voor 70 euri's mochten ze mee, de poppen. Inmiddels zit er één, keurig gekleed, bij moeder in de huiskamer.



Wat heeft dit nu met De theologie van het lichaam te maken?

Toen ik die uit elkaar gehaalde etalagepoppen zag, moest ik denken aan dat grote werk van paus Johannes Paulus II. Juist de plastische aspecten van het menselijk lichaam en de daarbij behorende seksualiteit worden tegenwoordig uitvoerig besproken. En getoond. Geen film of boek kan meer zonder lijkt het.
Maar hoe staat het met de liefde?De happy endings waarover je vroeger nog wel eens hoorde in sprookjes? Vinden we dat tegenwoordig allemaal maar onzin in een wereld die van toevalligheden en moleculaire bindingen aan elkaar hangt?
Hoe staat het met trouw, het samen opvoeden van kinderen en samen een toekomst opbouwen? Ik weet niet hoe het nu is maar in mijn jeugd waren dat geen populaire onderwerpen. Dat kwam vooral door het lastige woordje 'trouw'. Dat staat de vrijheid nogal in de weg schijnt het, en bovendien is het niet meer nodig nu vrouwen (en mannen) op eigen benen kunnen staan en elkaar niet meer nodig hebben. Toch?
Ik had niet de indruk dat deze onderwerpen nog erg leefden in de kerk (daarbuiten ook niet maar dat is geen nieuws). Totdat ik iemand in de kerk eens vroeg naar de status van het huwelijk in de kerk. Zij tipte mij op een website  die ik heb platgelezen tot hij ter ziele ging in 2011. Ik hoop niet door mij.

Op die site behandelde een panel vragen over onderwerpen als relaties, gezin en geloof. Ze hadden daar de beste relatietips ever. Zo kon je nog eens iets vragen zonder dat je meteen niet meer naar de kerk durfde te gaan omdat je een rare vraag gesteld had.

Juist waar je geen bronnen van huwelijkse wijsheid hebt bij familie en vrienden, is een internetaansluiting een handig middel.



Nog een voordeel was, dat mijn intellectuele kant, die sinds mijn afstuderen enigszins ondergegraven was geweest door de meer wereldse kanten van het leven, weer helemaal naar boven kwam. Ik kan nou eenmaal in extase raken als ik iets begrijp, als een Gestalt dat uit de mist opdoemt. Dat gevoel, alsof al je hersencellen benut worden, had ik weer bij het lezen van de twee scheppingsverhalen uit De Theologie van het Lichaam van Paus Johannes Paulus II. Ik had dat niet meer ervaren sinds mijn studietijd.

Ik las elke avond een half uur. Als ik na enkele weken dan nog niet wist wat het huwelijk was en waar het voor diende - dan kon ik het idee om de pauselijke geschriften als bron van informatie te zien, met een gerust hart laten varen.

Kind vult zinnen aan in schoolschrift voor grammatica, met een blauwe pen en één blauwgekraste nagel.

De huiselijke omstandigheden waarin dit leerwerk kon gedijen wil ik benadrukken. Huishoudelijk werk, het steeds weer ruimte maken voor de ander in het gezin, de dagelijkse bezigheden, het vormgeven van geloof in het huiselijke leven (en in de kerk) is de achter- en ondergrond waarin deze theorieën wortel konden schieten. Dagelijks werk alléén kan ongeïnspireerd zijn, en het bestuderen van religie heeft het dagelijks leven nodig om in gereflecteerd te worden.

Blauwe en groene was aan de lijn op een dakterras met herfstbomen op de achtergrond.
Twee etalagepoppen, een witten en een huidkleurige, die in onderdelen op een kar geladen zijn, met een prijskaartje erop van 70 euro.

Vergelijk de Theologie van het lichaam met kunst: je kunt naar een schilderij kijken en het niet begrijpen en waarderen. Maar als iemand, die zich verdiept heeft in het schilderij en de schilder, jou door zijn ogen mee laat kijken, dan kan dat een nieuwe blik op hetzelfde schilderij geven.

Maargoed sinds ik er in gelezen heb wil ik erover vertellen. Omdat daarin een samenhangend beginsel wordt geschetst van de mens, het menselijk lichaam en het huwelijk. En dat vind ik enorm geruststellend.

Het gaat niet alléén om het lichaam.
En ook niet alléén om de geest.




Twee etalagepoppen, een witten en een huidkleurige, die in onderdelen op een kar geladen zijn, met een prijskaartje erop van 70 euro.

Twee etalagepoppen, een witten en een huidkleurige, die in onderdelen op een kar geladen zijn, met een prijskaartje erop van 70 euro.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…