Doorgaan naar hoofdcontent

Loedermoeder

Vrouwelijke etalagepop met baby op schoot en koele blik in de ogen.

Ken je het begrip loedermoeder? Als je zelf mama-blogger bent of fan van ééntje, dan zeker wel. Maar zo niet, dan weet je waarschijnlijk niet waar ik het over heb. Al zegt de term alles al, eigenlijk.

Nu moet ik zeggen, hoewel ik het reuzegrappig vind voel ik me er niet door aangesproken. Dat komt ook doordat ik één aardig grote knul van vijftien heb, dus ik sta niet meer op het schoolplein te wachten, fruitsnij- en luizepluistijd zijn voorbij (en daar ben ik niet rouwig om). Loederen is nu eenmaal meer iets dat je met kleine kinderen doet.

Nu moet ik dus op zoek naar een term die wel bij mij past. Relimoeder. Rozenkransmuts. Heb je weer zo'n Onze-vader-type. Heiligenfan. Zondagstype, de hele week in plunjezak maar zondag d'r beste rok aan.

De clou van een term als loedermoeder is dat het breekt met een traditie. Moeders horen altijd lief te zijn. Altijd geduldig. Altijd toesnellend om een helpende hand te verlenen. De loedermoeder zegt, doe het maar lekker even zelf. Behalve dat dat breekt met een oude traditie, sluit het juist mooi aan bij moedernere modernere ideeën zoals voor jezelf opkomen. Dat beetje asociaal zijn leerden wij al vroeg op het schoolplein, want ik ben van de tijd ná het verdwijnen van de autoritaire ouder- en leraarfiguren dus wij moesten het onder onszelf zo'n beetje opknappen.

Maar wat is dan eigenlijk de traditie waar ik mee breek? Ach niets in het speciaal denk ik. Het is meer een kwestie van uit de band springen van de opvoeding die je hebt gehad. Van de samenleving. Van de samenleving-in-het-klein waarbinnen je opgroeit. Van het almaar proberen vooral niet buiten de lijntjes van al die cultuurtjes te komen. Ik voel niet zozeer meer de behoefte om te breken met al die autoriteitsbanden. Eerder met de doorgeslagen behoefte alles bewijsbaar te maken. Meetbaar. Wetenschappelijk. Niet dat ik de indruk heb dat men echt wil weten hoe de dingen in elkaar zitten en daarvoor zelf op onderzoek uitgaat. Dat gebeurt wel op sommige eigenwijze scholen maar verder zegt men 'het staat in de krant. Met een grafiek. Dus is het waar.' Waarbij men dan vaak geen inzicht heeft in de herkomst van zo'n onderzoek. Men gelooft eigenlijk alles waar en grafiek, een getal of zoiets bijstaat en als iemand het maar hard genoeg roept of schreeuwend genoeg afdrukt. In de krant. Op sociale media. Of als de paus het bijvoorbeeld gezegd heeft in een vliegtuig. Wonderlijk vind ik dat.

En ik breek niet zozeer met deze traditie om maar in het wildeweg overal op te gaan lopen krassen. Maar gewoon om een ander verhaal te vertellen. Míjn verhaal. Niet alles staat in de krant, namelijk. Is direct zichtbaar, begrijpelijk, verklaarbaar.


Relimuts klinkt wel leuk vind je niet, maar muts zég je niet, tenzij je het over een echte muts hebt.

Relikwibus. Daar heb je weer zo'n relikwibus, die nog niet bevrijd is van de verslaving die religie heet (ja echt, ik heb laatst gelezen op snapchat dat religie een verslaving zou zijn die een bepaald gebied in je hersenen stimuleert, zoals het 'lekker met je moeder op de bank uit de bijbel lezen' gedeelte: iemand die die ervaring heeft???).  Maargoed ik vind het ook weleens lastig om van mijn openbare opvoeding af te komen. Ach, we mopperen allemaal weleens op de opvoeding die we genoten hebben.

Loederkinderen zijn we eigenlijk ook, geen wonder dat een hoop van ons ook loedermoeders worden.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…