Doorgaan naar hoofdcontent

Het ritme van de feestdagen, ofwel 'the rhythm of life'


Terwijl ik eens lekker de binnenkant, en daarna ook de buitenkant van mijn huis, oftewel de tuin, aanveeg, denk ik diep na over het verschijnsel Christelijke Feestdagen in een seculiere samenleving. Ik heb een opvoeding zonder geloof gehad. Niet echt atheïstisch, mijn ouders geloofden wel ergens in, en daarmee waren ze op zich hun tijd al ver vooruit. We deden aan Sinterklaas, Kerstmis (boom met echte kaarsjes en familiebezoek) en met Pasen gingen we eieren zoeken. Zoals iedereen dat doet. Bijna. Vanuit school hadden we dan een handjevol random feestdagen die zo'n beetje over mei en juni versnipperd waren. Konden ze daar geen fatsoenlijke vakantie van maken, dachten wij. En waarom je een carnavalsvakantie boven de rivieren hebt, tja...

Inmiddels hebben de scholen de vakanties flink omgegooid. Geen paasvakantie meer, en de carnavalsvakantie, die voorjaars- of krokusvakantie heet (refereren aan de natuur mag blijkbaar nog wel) wordt nu zorgvuldig óm het carnaval heengebouwd. Alleen het zuiden heeft met carnaval nog vakantie.

Misschien is het een rare vergelijking, maar het doe me denken aan wat een oudere pastoor laatst zei. Hij zei dat ze in de tijd van Jezus niet aan gezinsverbanden deden. Je had niet één vader en moeder, nee, je had er tientallen. Nu geloof ik best dat ze toen meer naar elkaar omkeken, ook naar andermans kinderen, maar je wist toch wel waar je vandaan kwam? Op die vraag zweeg de pastoor en ik vroeg me af of het wellicht een onbetamelijke vraag was.

Ik zei nog: 'Als iedereen je vader en moeder is, is niemand het'. Gedeelde verantwoordelijkheid is iets heel vaags al lijkt het in theorie aardig. Ik verbleef ooit een tijd in een commune waar ik één van de kinderen naar school moest brengen. Zij vertelde onderweg dat er elke dag één 'kinder-verantwoordelijke' was, die je moest aanspreken als er wat was.

Hoe komen we hierop? Ja. Vaste feestdagen vormen een rustpunt. Om te vasten. Om te feesten.

Zonder die vaste punten moet je het allemaal zelf vormgeven. Alleen. Of met een paar anderen. Terwijl de vaste dagen gedeeld worden met anderen.

Natuurlijk hangen Pasen en Carnaval met religie samen, maar veel feestdagen bestonden al vóór het Christendom. Sommigen zijn samengegaan, sommigen zijn apart gebleven (yule bijvoorbeeld). Je kunt zeggen 'alternatief' maar het is maar net wat je als maatstaf neemt. Het zijn dus ook seizoensfeesten.

Behalve gemeenschappelijkheid en gedeelde vreugde geven feestdagen, ja ik kop hem in, vrij! Stel dat die dagen gewone dagen zouden zijn dan betwijfel ik of je überhaupt nog vrij zou kunnen krijgen op die dagen. Op zondag en 's avonds werken is voor een aantal mensen ook al verplicht geworden! Onder de noemer vrijheid.

Misschien dat we daarom zo individualistisch zijn geworden, omdat we allemaal, als we 'niets meer met de feestdagen doen', net op een ander tijdstip buiten gaan zitten. Of wandelen. Of boodschappen doen. Zolang we ons maar niet aanpassen aan elkaar. Pfff ik wordt er weleens moe van. Een ritme heeft toch ook iets moois. Een dagritme. Een weekritme. Een levensritme. Een seizoensritme. Een gezamenlijk ritme. Een menselijk ritme.


Zo bezem ik ondertussen mooi de tuin schoon. Zodat we lekker met Pasen buiten kunnen zitten als het mooi weer is. Liever op een spontaan moment? Wat je wilt hoor maar je denkt toch niet dat ik elke dag een lunch ga klaarmaken? Nee hoor 't is maar één keer per jaar Pasen.

Het lijkt wel of we liever elke dag hetzelfde willen. Alles altijd open en iedereen aan het werk met gezichten die altijd gelijk blijven. Rimpelloos. Eindeloos. Het enige verschil is ons toevallige humeur die dag wat dan bepaalt wat we spontaan gaan doen. Of hoe we doen wat we moeten doen. Debiteuren Crediteuten van Jiskefet. Of Barbie en Ken.


Lied Rythm of life op youtube.


Blog 38 van 40 dagen bloggen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…