Doorgaan naar hoofdcontent

Koffie, kampeerspullen en kikkers


Als je me nu vraagt, waarom blog je? Dan zeg ik, om mijn sanity te bewaren in dit soms idiote bestaan. Wat was de aanleiding?

Gisteren was mijn waslijn gebroken. Het winterdeel van ons dekbed bleek toch iets te zwaar, op de toch al versleten lijn. Maar ik had nog één waslijn! Tussen de kampeerspullen...

Inderdaad ja. Dus ik de garage in. Schuif een stuk of 6 lege dozen (?) op zij. In welke doos zitten de kampeerspullen? Waarom heb ik er geen etiketten op geplakt? En waarom verzamel ik lege dozen, plastic plantenpotten en lege glazen potten?

In de campingdoos zit geen waslijn. Maar er staat ook nog een afwasteil (zo'n handige met hengsel) en daar zitten ook kampeerspullen in. Adem in, adem uit. Op zich staat alles wel netjes opgeborgen, maar er komen ook allerlei herinneringen boven. Nostalgie. Niemand wil meer kamperen. Of we moeten boxspringbedden in de tent kunnen zetten, liefst op een luxe camping waar geen andere mensen komen. Hm, bestaat die?

De metalen mokken, die we aan de rugzak hadden hangen bij het wandelen. Het kleine kookpitje voor onderweg. De grote pit, de elektrische verwarming, de alles-oplader en andere spullen die mijn man per se nodig had in de tent.

Ik vis wat roestende, uiteraard roestvrij stalen vorken tussen het spul vandaan en ook een niet geheel meer fris uitziend peper- en zoutstelletje. Maar nog steeds geen waslijn.

Dan moet toch de grote kist open. Eerst moet ik het tentzeil, drie klapstoelen en een paar tennisschoenen van mijn man eraf halen.

En je weet, dat er bij elke stap die je zet,en bij alles wat je verschuift, altijd het gevaar loert van een confrontatie met een eng beest. Ik denk dan vooral aan een 'tarantula', zo noem ik die lieve 'huisspinnen', die zwarte die toch aardig wat centimeters groot kunnen worden. Maar een muis behoort ook tot de mogelijkheden.

Had ik al gezegd dat ik eerst nog een paar fietsen aan de kant moest zetten, waarvan één op slot? Maargoed, de kist is open. Geen waslijn. Ik vrees dat hij bij de tent zit ingepakt. Maar dat gaat me echt te ver om die te pakken, hij ligt áchter de kist, ónder de tafel, hélemaal achterin. De tent weegt 60 kilo en zit in drie zakken. De tent dus waar we drie mooie vakanties in hebben doorgebracht. Zeker op vijf verschillende campings mee hebben gestaan.

Ik kijk nog even onder de tafel. En ja hoor, daar is íe dan: het horror scenario. Toch niet zo eng, want dood. Het skelet van een kikker! Ik heb ooit een blog geschreven over een gemummificeerde kikker, die ik onder het bankje in de gang vond. Nou dit is de vervolgversie daarop.

Persoonlijk zie ik kikkers liever levend.


Dus nu zit ik met een lekker kopje koffie en een reep uit de trommel van zoonlief, even bij te komen. Even, want zo meteen moet ik de kist en de fietsen in de garage nog terugzetten. Anders kan zoonlief er straks niet in. Hij moet zijn fiets op een speciale manier neerzetten, half dwars en dan op scherp. Alléén zo kan hij zijn tas er afhalen en er 's ochtends weer op doen. En hij telt ook al het snoep in zijn trommel. Vaste gewoonten die zijn leven veilig en overzichtelijk maken. Nou heb ik nog wel een zak met hetzelfde snoep. Maar om die nou open te maken voor één reepje...

Nou ik ben nog wel even bezig. En ik hóóp, dat die waslijn zómaar ergens opduikt. Je weet nooit.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…