Doorgaan naar hoofdcontent

De kogel is door de kerk I

Eindelijk is de kogel dan door de kerk. De wil was er al eerder maar we zagen veel beren op de weg. Wat als mensen ons uit zouden lachen? Moeilijke vragen stellen, of wij wel weten wat wij doen? Ik had de verdediging al voorbereid, een maliënkolder stond op de naalden. Nu het startschot heeft plaatsgevonden heeft mijn man nieuwe potentiële schutters geïdentificeerd. Het vertellen op de sportclub en aan vrienden ziet hij nog wel zitten, maar op het werk? Kan het toch niet stiekem?

Net als mijn zelfgebreide truien, oogstten ook mijn beslissingen op het Pad des Levens nogal eens kritiek. Mijn ouders hadden een hekel aan eenheidsworst, zoals ze dat noemden. Elke keuze die ik maakte om erbij te horen, bijvoorbeeld het dragen van dubbele roze poloshirts en donkerblauwe plooirokjes, daar waren ze niet blij mee. Mijn ouders stimuleerden me om 'mijn eigen keuze' te maken en ze waren dan vooral blij als die keuze toevallig in hún straatje paste. Ik kon dus kiezen tussen doen wat mijn ouders wilden, of mijn klasgenoten nadoen. Een derde keus, de vluchtroute, was overal tegenin gaan. Ik heb me in anarchisme en punk verdiept, in hanenkammen en piercings. Maar deze leefstijl bleek erg vol te zitten met regels - overal tegen zijn zorgt blijkbaar voor meer regels - en ik zag er weinig toekomst in. Hoe ik van daar uit bij de kerk uitkwam, is inderdaad een goede vraag en daar zijn ook vele jaren overheen gegaan.

Katholiek worden is misschien wel de meest eigen keuze die ik ooit gemaakt heb. Daarmee liep ik niet achter mijn ouders aan, niet achter mijn generatiegenootjes en niet achter welke moderne stroming dan ook. 

Mijn gezin maakt zoveel geluid dat ik een muziekje aanzet. David Phelps. Dat is geen achtergrondmuziekje. Ik doe mijn armen omhoog en roep ‘Praise the Lord’. In stilte.

Waar David Phelps in dit lied aan de uitersten van het leven raakt, daar herinnert de klok eraan dat het meer dan tijd is om het eten voor vanavond te bereiden.


De kogel is door de kerk II

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…