Proeven en Geloven

Kerkbanken Mijn zoon heeft alles liefst altijd hetzelfde. Dat komt door zijn autisme. Dat kan natuurlijk niet altijd, maar waar het kan doen we het ook. Zo zitten we altijd op dezelfde plaats in de kerk. Aan de rechterkant, net/niet achter de pilaar. Soms heb ik pech, soms geluk, afhankelijk welke kant de voorganger op leunt. Voor Bud is dat minder belangrijk. Als hij maar niet tussen veel mensen hoeft te zitten, zoals in de middelste rijen, én als er maar niet teveel mensen achter hem zitten. Want die kunnen hem zien. Afgelopen zondag echter was de hele rechterkant afgezet met rood-wit lint. We keken elkaar maar eens aan, en toen keek ik naar links, en zag wat Bud al gezien had: óók lint. Waarom zit dat lint daar? Dat zullen we zo vast wel horen, maar eerst: waar gaan we zitten? Achteraan, daar hoefde hij niet lang over na te denken. Gelukkig had ik vandaag wél mijn bril bij me. Het evangelieverhaal van vandaag vond ik erg mooi. Jezus zegt: ik ben de wijnstok, gij de ...

'Mam, welke mensen ken jij die vegetarisch zijn?' Ik noem mijn zus, mijn moeder en vis ondertussen naar het addertje dat ik hier onder het gras vermoed: "Maar die noem jij zeker pescotarier ?" De diverse categorieën van het vegetarisme heeft hij ooit op school gehad, en daar moeten we ons nu aan houden. Als Asperger houdt mijn zoon Bud van overzicht. Van mensen die zich houden aan hun eigen systemen. Dat kan ik wel beamen, want waarom moet hij anders al die mens-indelingen leren? De opgwonden glimlach die ik krijg, verraadt dat er iets anders aan de hand is. Niemand is vegetarisch! Mensen kunnen niet vegetarisch zijn. Eten kan vegetarisch zijn, maar mensen niet. Toevallig vind ik van wel. Het is taalkundig misschien niet zo netjes uitgedrukt, maar inmiddels wel ingeburgerd, om het zo te zeggen. De eerste hit die je krijgt, als je ' ik ben vegetarisch ' googlet levert het volgende advies op van Onze Taal: De betekenis van vegetarisch is ...

Er is een tijd geweest dat ik bergen schattige baby- en peuterkleertjes had. Die tijd is voorbij. Ergens tijdens de basisschooljaren kreeg zoonlief Bud zo langzaamaan een eigen mening over zijn kleding. Het begon ermee dat Bud, al op jonge leeftijd, knoopjes ging haten. Hij wilde geen overhemden, en toen hij op een leeftijd kwam waarop broeken geen elastiek meer hebben, toen vonden we de oplossing door een stukje stof over de knoop te naaien. We...? Ik dus. Vanaf een jaar of twaalf, dertien moesten de kleuren eraan geloven. Alles moest zwart zijn. Jarenlang waren we bij H&M geslaagd: die hadden een model broek dat, in een steeds grotere maat, jaren meeging.. Het was geen spijkerbroek, geen joggingbroek maar een gewone bróék. Ze hadden hem in geel, rood, groen en blauw. Via grijs en bruin kwam de overgang naar zwart. Gelukkig hadden ze diezelfde broek óók in het zwart. Totdat meneer mij voorbij streefde qua lengte. Maatje 176 werd te kort. Daar kwamen wij achter in ...

Een lege plek naast de winterjas! Dinsdagochtend kwart over zeven. Bud laat me een buienradar op zijn schermpje zien. Met een enorme piek, nét als hij moet fietsen. ‘O jee’, zeg ik. ‘Arme kindertjes zouden graag een regenjas willen hebben, en jij hebt er één en je draagt hem niet’. Ik denk aan de regenjas die al een jaar – of zijn het er twee? – ongedragen aan de kapstok hangt. Op de groei gekocht. Bud heeft 1x in zijn leven regenkleding aangehad. Een regenbroek. Die is hij op school vergeten en we hebben hem nooit meer teruggevonden. Dit vraagt om een creatieve aanpak. Met de regenjas voor ogen, die daar eenzaam aan de kapstok hangt, krijg ik een plan. Ik vertel het verhaal van de regenjas. 'De regenjas is verdrietig. Wat heeft hij verkeerd gedaan? Hij heeft geen knoopjes *. Hij is zwart . Oké, en een beetje grijs. En hij hangt al een jaar ongedragen aan de kapstok.' Bud zijn ogen glimmen. ‘Ga door!’, zegt hij. Ik doe er nog een schepje bovenop. ‘Ik zal voor...

Benediktiner bier, 'zo dicht bij de hemel'. En dan toch rode wijn drinken... Twee keer eerder zijn we op fietsvakantie geweest. Met z'n tweeën. Eén keer zonder en één keer met electriciteit . Dit keer gingen we met z'n drieën.  We hadden een route gevonden die langs oude spoorwegen liep en we hoopten dat dit de interesse zou wekken van Bud. Al is zijn belangstelling inmiddels verschoven van treinen naar vrachtwagens. Bud is 15 jaar. Heeft Asperger. Zijn grootste belangstelling heeft hij voor Minecraft, ETS2 (vrachtwagensimulator) en Roblox. Onze vakantie begon in Prüm, Duitsland, net boven Luxemburg. Drie uur en een kwartier rijden volgens de routeplanner dus goed te doen. We hadden onze eigen fietsen mee. Bij aankomst in Prüm troffen we een bouwput aan op de plek van het dorpsplein. Na een omweg konden we toch de laatste paar meter overbruggen naar de parkeerplaats van Hotel Zum Goldenen Stern. Daar hadden we een mooie gezinskamer met aparte kinderk...

Als je me nu vraagt, waarom blog je? Dan zeg ik, om mijn sanity te bewaren in dit soms idiote bestaan. Wat was de aanleiding? Gisteren was mijn waslijn gebroken. Het winterdeel van ons dekbed bleek toch iets te zwaar, op de toch al versleten lijn. Maar ik had nog één waslijn! Tussen de kampeerspullen... Inderdaad ja. Dus ik de garage in. Schuif een stuk of 6 lege dozen (?) op zij. In welke doos zitten de kampeerspullen? Waarom heb ik er geen etiketten op geplakt? En waarom verzamel ik lege dozen, plastic plantenpotten en lege glazen potten? In de campingdoos zit geen waslijn. Maar er staat ook nog een afwasteil (zo'n handige met hengsel) en daar zitten ook kampeerspullen in. Adem in, adem uit. Op zich staat alles wel netjes opgeborgen, maar er komen ook allerlei herinneringen boven. Nostalgie. Niemand wil meer kamperen. Of we moeten boxspringbedden in de tent kunnen zetten, liefst op een luxe camping waar geen andere mensen komen. Hm, bestaat die? De metalen mokken, die ...

Borduren lijkt misschien nutteloos, maar ik vind het leuk en het levert ook nog iets moois op. Daarbij heeft het nog een ander nut. Het is een goede achtergrondbezigheid in een gezin omdat je aanspreekbaar blijft. Als je een boek leest en daar helemaal in opgaat, dan ben je niet meer zo aanspreekbaar (dat geldt tenminste voor mij). Met computeren is het nog erger. Maar met een borduurwerk kun je nog makkelijk een gesprek voeren. Dan is er nog iets, waar ik vandaag achter kwam. Mijn zoon kwam thuis en hij was heel brutaal.  Twee Minecraftboeken, die al dagen op de bank lagen omdat hij bezig is met een nieuw project, had ik op de trap gelegd om naar boven te brengen (waar ze horen, opruimen heet dat). Daar had ik niet aan mogen komen dus legt hij ze terug op de bank. En zijn aanhanger van lego, daar zou iemand heel hard tegenaan zijn gelopen . Waarschijnlijk ben ik dat geweest met de stofzuiger want ik was die morgen lekker aan de slag geweest.  Ik vo...

Belachelijk druk is het. Zondagmorgen, 10.15. De enorme parkeerplaats is al halfvol. Indrukwekkend. (Kan de Apenheul geen samenwerkingsverband aangaan met de leegstromende kerken?) Honderden mensen drommen naar binnen. We denken snel te zijn met onze mobiele e-tickets, maar moeten helaas terug langs de speciale Pure Energie Stand om ingescand te worden en gratis consumptiebonnen te krijgen. Wij houden niet van hordes. Bud barst dan ook in een enorm gemopper los - dit is de ergste dag van mijn leven . Jonge stelletjes met één peuter zijn duidelijk oververtegenwoordigd. Maar als wij ze denken te passeren bij een wegverbreding, dan blijkt er een turbostand op de wagentjes te zitten. 'Mam we zíjn hier dít jaar nog geweest!' 'Nee schat, dat was twee jaar geleden.' Néé, dít jáár! Overal zie ik camera's met enorme lenzen - geen overbodige luxe want met het verblindende zonlicht bewegende apen fotograferen is lastig. Maar stillevens zijn ook mooi. Ik druk...

Mijn zoon van 14 vraagt al tijden 'mam, doe je een keer mee met survival?' Ik vind eigenlijk dat ik al meer dan genoeg doe door af en toe een stukje te schrijven over de Sint Maarten wereld. Daarvoor wurm ik me in de vierkante belevingswereld en moet strijden voor elke foto, zeker als ik die uit een bepaalde hoek wil, want hij vindt dat tijdverspilling. Ook moet ik lobbyen om de gebouwen gebouwd te krijgen die de kerk graag wil zien. Bud wil dat ook niet doorgeven aan de anderen 'want het is veel leuker te bouwen wat je zelf wil, zo is het nu eenmaal in dit spel'. Tja, wat kan ik daar tegenin brengen. Er zijn nu een kinderboerderij, huizen, een kantoorgebouw, distributiecentrum en een pretpark. En ook een paar kerken en een school. Maar de bibliotheek, begraafplaats, het seminarie, ziekenhuis en het vragenboek in een kapelletje waarin je echt vragen kan stellen, zijn er nog niet. Nou is het logisch eerst een woonhuis te bouwen en dan pas die andere dingen. Maar...