Soms hoor je een lied, van een Nederlandse band nog wel en je denkt: waarom heb ik nooit eerder van jullie gehoord? Dat had ik met De Schipper en de Jonkman van Drijfhout. Drijfhout is een volkband afkomstig van Vlieland, lees ik op hun intro pagina op YouTube. Hoe charmant is dat. De band gaat al even mee en is weleens van samenstelling veranderd. Drijfhout is actief sinds de jaren tachtig. Hun repertoire is breed: Nederlandstalige ballades, traditionals, en Engelse Sea Shanties. Die laatste categorie verraadt hun liefde voor maritieme muziek — ritmisch, verhalend, vaak met een melancholische ondertoon. De Schipper en de Jonkman is een dialooglied, bijna een mini‑toneelstuk, waarin een oude schipper en een jonge jonkman elkaar ontmoeten. Je hoort het hout kraken, je ziet de horizon, je voelt de tijd die aan de mannen trekt. Wat is kenmerkend voor de band Hun vermogen om traditie te laten ademen. Drijfhout speelt niet zomaar folk; ze spelen muziek die voelt alsof het erg...
Ik moet met Sacramentsdag altijd terugdenken aan de eerste keer dat ik aanbidding deed. Aanbidding van Jezus, aanwezig in de heilige hostie die in een monstrans gezet is (afbeelding hieronder), doorgaans in een kerk. 2012 Al een paar keer had ik in de plaatselijke Nieuwsbode zien staan dat er 's avonds aanbidding was. Ik had daar nog nooit over gehoord en was nieuwsgierig. Dus ik ging erheen. Op de één of andere manier had ik me voorgenomen me niet te laten afleiden. Hoe ik me ook zou voelen, wat ik ook zou denken, hoe niet-heilig het me ook zou lukken te zijn, ik zou een uur in de kerk gaan zitten zonder me te laten afleiden. Ik voelde niet zoveel die eerste avond. Maar later werd ik voor de werkgroep gevraagd en voelde me na verloop van tijd meer en meer verbonden met de eucharistische aanbidding, zoals het heet. Het is gebruikelijk om liedjes te zingen rond de aanbidding. Bijvoorbeeld: Stel je voor dat je dit 's avonds laat in een met kaarslicht verlichte kerk live hoort...