Proeven en Geloven

Vier jaar geleden was er een geheimzinnige bezoek van Staatssecretaris Knops aan de kerk. Ik hoorde het van een meneer aan de koffietafel. Het betrof de financiering van ipads voor de plaatselijke ouderenbond met een toelage van 6 miljoen om analfabetisme en digibetisme te bestrijden. De bewuste meneer van de koffietafel kwam ik enige dagen later nogmaals tegen, nu in de garderobe.  Hij kwam deelnemen aan een ipadcursus. En ik moest mijn regenjas ergens kwijt. Maar ik had die natte jas beter kunnen aanhouden want wat bleek, de cursus vond plaats in het zaaltje waar wíj normaal gesproken koorrepetitie hebben. Nu moesten wij in de kerk repeteren en daar staat de verwarming zelden aan. Het weer was wisselvallig maar ik moest er wel doorheen om op tijd te zijn.  Ik heb geprobeerd om uit te vissen of wij de repetitieruimte vergeten hadden in de agenda te zetten, waarmee het dus onze eigen fout zou zijn óf dat we gewoon vierkant eruitgebonjourd waren, doorgestreep...

Vind jij het ook zo leuk, als er een brief op de deurmat ligt? Geen blauwe envelop natuurlijk, en óók geen met zo'n grijs randje. Persoonlijke post krijg ik niet meer heel vaak, en ik denk dat dat voor veel mensen geldt. Maar laatst was ik op een verjaardag en deze persoon had minstens dertig kaarten hangen. Ik wil met jullie twee post-stukken delen die deze week op onze deurmat te vinden waren. Ongevraagde post, en niet van vrienden of familie. De eerste was een grote envelop, afkomstig van het ROC. Daarin zat een vlag me de tekst: Geslaagd! En een logo van het ROC. Mijn man en mijn zoon, voor wie de envelop bestemd was, vonden dit erg vreemd. Ik snap dat wel. Mijn zoon wil graag anoniem zijn, en deze actie van het ROC geeft aan dat hij gezien is. Soort van gezien althans, want natuurlijk hebben ze zo'n brief aan alle eindexamenkanditaten verstuurd, die zich voor die school hebben opgegeven. Blijkbaar willen ze graag leerlingen hebben! Ook dat mijn man het vreem...

Kijk dit is een leuk programma. Op de rode loper worden alle vrouwen geïnterviewd over hun kledingkeus of liever gezegd 'de hemel in geprezen' door een modedeskundige interviewer Janice. Tatum Dagelet legt haar kledingkeus uit als volgt: ik had eigenlijk een wit pak aan gewild, maar dat kwam niet overeen met mijn cyclus. Vrouwen uit de vorige generatie slikten in zo'n situatie dan gewoon hun hormoonpreparaat door. Of deden in elk geval of ze niet ongi waren. Dat alles om aantrekkelijker gevonden te worden! Deze vrolijke interviewer leeft gewoon mee met de openhartige mevrouw Dagelet tijdens deze TMI. Waarop Tatum zegt: Ach ja, Jezus bloedde ook aan het kruis!  Maar eerlijk gezegd, wat ik vooral leuk vind aan dit interview (behalve de titel) is de uitsluitend positieve kritiek van deze interviewer, op alle dames! Onmiskenbaar terecht. De bekentenis van Heleen van Rooyen dat ze 'echt zelf' haar sweaters en yoggingbroeken koopt noopt haar dochter tot de ...

Eén keer per week is er hier doordeweeks een mis. Gewoon op woensdagochtend en daarna drinken we koffie. Nu zijn jullie natuurlijk hartstikke nieuwsgierig naar wat daar aan die koffietafel besproken wordt. Gaat het over de eerste lezing, het evangelie, de preek? Over de hostie die, onder invloed van de wijn, smelt op de tong? Of al 'weg' was vóór de wijn? Of zijn zulke dingen onsprekelijk onbespreekbaar, onnoemelijk en onzegbaar? Gaat het liever over de kwaliteit van de koffie, de aan- of juist de afwezigheid van de Mariakaakjes en de Jozefkoekjes? Het gure novemberweer? De naderende Sinterklaas, alreeds voorafgegaan door Broeder Maarten en Aartsengel Michaël? Inderdaad werd vanmorgen het hoe en waarom van de halve mantel die Sint Maarten weggaf besproken (hij gaf zijn eigen helft weg, de andere helft was eigendom van het leger, die kon hij dus niet weggeven). En dat er vele kindertjes langs de deuren zijn geweest terwijl er maar weinig kindertjes op vrijdag in de ke...

September Blues. Ik zie net dat ik al in geen drie weken iets geschreven heb hier - waar blijft de tijd? Het nieuwe schooljaar is inmiddels van start. Bud is naar HAVO 4 - helaas is hier nog geen VWO onderwijs op reisafstand voor kinderen met autisme (pas vanaf HAVO 3 en jonger - ouch). Drie weken geleden is mijn schoonvader geopereerd aan zijn slokdarm. Het was een grote operatie en natuurlijk heel spannend. Bud verraste ons door twee keer 's avonds alleen op ziekenbezoek te gaan. Het ziekenhuis is hier maar 4 km vandaan. Maar hij moest wel in het donker fietsen (eh..., moet hij dat 's ochtends naar school niet ook?). Kortom we waren best trots op zijn zelfstandigheid en zijn medeleven. Hij is wel een keer naar huis gestuurd na vijf minuten, omdat het bezoekuur voorbij was. Dat was lastig bij te houden, omdat hij steeds op een andere afdeling lag. De IC en de MC hebben ruime tijden maar zodra de patient naar de 'gewone' afdeling gaat ( low care of no care - maar zo ...

Als je me nu vraagt, waarom blog je? Dan zeg ik, om mijn sanity te bewaren in dit soms idiote bestaan. Wat was de aanleiding? Gisteren was mijn waslijn gebroken. Het winterdeel van ons dekbed bleek toch iets te zwaar, op de toch al versleten lijn. Maar ik had nog één waslijn! Tussen de kampeerspullen... Inderdaad ja. Dus ik de garage in. Schuif een stuk of 6 lege dozen (?) op zij. In welke doos zitten de kampeerspullen? Waarom heb ik er geen etiketten op geplakt? En waarom verzamel ik lege dozen, plastic plantenpotten en lege glazen potten? In de campingdoos zit geen waslijn. Maar er staat ook nog een afwasteil (zo'n handige met hengsel) en daar zitten ook kampeerspullen in. Adem in, adem uit. Op zich staat alles wel netjes opgeborgen, maar er komen ook allerlei herinneringen boven. Nostalgie. Niemand wil meer kamperen. Of we moeten boxspringbedden in de tent kunnen zetten, liefst op een luxe camping waar geen andere mensen komen. Hm, bestaat die? De metalen mokken, die ...

Ken je het begrip loedermoeder? Als je zelf mama-blogger bent of fan van ééntje, dan zeker wel. Maar zo niet, dan weet je waarschijnlijk niet waar ik het over heb. Al zegt de term alles al, eigenlijk. Nu moet ik zeggen, hoewel ik het reuzegrappig vind voel ik me er niet door aangesproken. Dat komt ook doordat ik één aardig grote knul van vijftien heb, dus ik sta niet meer op het schoolplein te wachten, fruitsnij- en luizepluistijd zijn voorbij (en daar ben ik niet rouwig om). Loederen is nu eenmaal meer iets dat je met kleine kinderen doet. Nu moet ik dus op zoek naar een term die wel bij mij past. Relimoeder . Rozenkransmuts . Heb je weer zo'n Onze-vader-type . Heiligenfan . Zondagstype , de hele week in plunjezak maar zondag d'r beste rok aan. De clou van een term als loedermoeder is dat het breekt met een traditie. Moeders horen altijd lief te zijn. Altijd geduldig. Altijd toesnellend om een helpende hand te verlenen. De loedermoeder zegt, doe het maar lekker even zelf...

'Ik vind tulpen de mooiste bloemen die er bestaan', mijmer ik hardop. 'O ja?', zegt mijn man, waaruit ik opmaak dat ik dat even nader moet uitleggen. 'Ze staan zo mooi nuffig rechtop, de groene kleur is zo gaaf en sterk, bijna onwerkelijk, de vorm en de kleur van de bloem is zo onnavolgbaar, ja, tulpig. En als ze gaan hangen, dan gaan ze ook echt helemaal hangen, onbeschaamd en wulps.' 'Ik vind fresia's altijd wel mooi, en ze ruiken zo lekker', zegt hij. Fresia's? Ik heb er weleens van gehoord, maar ik heb geen idee hoe ze eruit zien. Ik zoek het op en zie een heleboel gele fresia's, maar ze zijn er in allerlei kleuren. Net als tulpen. Maar erg mooi vind ik ze niet. En de geur, ja die krijg je niet mee via de telefoon. De volgende dag ben ik ergens voor de lunch. En wat staat daar op tafel? Je zou het bijna raden. Ik ga zitten en probeer de fresia's te ruiken, maar ik ruik eigenlijk niets. 'Ik rook ze al toen ik binnenkwam...

Two frogs in the pond Bubbles under the ice Waiting for me to make a hole Bird, dirt, Tip tap on the ice Waiting for me to make a hole Lousy housewife Lazy gardener Letting them wait For days Dit gedicht, en de foto's, heb ik een paar weken geleden gemaakt (toen het nog vroor).

Na de uitgebreide bijbelknutselpost  van vorige keer, nu Seven Quick Takes ofwel zeven korte verhaaltjes. Tussen haakjes, als het niet gelukt is met de kaarsen dan hoop ik dat je toch inspiratie hebt opgedaan (we hebben natuurlijk niet allemaal lont in huis liggen). Maar nu naar vandaag. 1. De vriezer was open blijven staan (hij sluit moeilijk dus dat gebeurt nog wel eens). Dit keer was ik zelf de schuldige dus dat was mea culpa  en ik had geen reden iemand anders een schuldcomplex aanpraten. Ik heb hem dan ook helemaal zelf schoongemaakt (wat ik in het andere geval ook had gedaan). 2. Daar zat ik met gesmolten split-ijsjes . Ik besloot er een milkshake te maken. Dat doe je zo: vries de ijsjes opnieuw in (nadat je de vriezer hebt ontdooid, afgedroogd en opnieuw ingeruimd). Breek het ijs in stukken - vergeet niet het stokje eruit te vissen - en doe het met een beker melk in de blender. Bud vind de  gewone bananenmilkshake lekkerder (met bevroren banaan...

Schommelstoel Bij moeder Help jij even Ik wist dat er iets was met een schommelstoel... Kwam er vandaag net één tegen... Zes woorden verhaal: meer op Marion Driessen

Belachelijk druk is het. Zondagmorgen, 10.15. De enorme parkeerplaats is al halfvol. Indrukwekkend. (Kan de Apenheul geen samenwerkingsverband aangaan met de leegstromende kerken?) Honderden mensen drommen naar binnen. We denken snel te zijn met onze mobiele e-tickets, maar moeten helaas terug langs de speciale Pure Energie Stand om ingescand te worden en gratis consumptiebonnen te krijgen. Wij houden niet van hordes. Bud barst dan ook in een enorm gemopper los - dit is de ergste dag van mijn leven . Jonge stelletjes met één peuter zijn duidelijk oververtegenwoordigd. Maar als wij ze denken te passeren bij een wegverbreding, dan blijkt er een turbostand op de wagentjes te zitten. 'Mam we zíjn hier dít jaar nog geweest!' 'Nee schat, dat was twee jaar geleden.' Néé, dít jáár! Overal zie ik camera's met enorme lenzen - geen overbodige luxe want met het verblindende zonlicht bewegende apen fotograferen is lastig. Maar stillevens zijn ook mooi. Ik druk...

Vannacht goed geslapen. De eerste nacht werd ik om middernacht wakker van de klok (die slaat hier de hele nacht door) en sliep pas weer om drie uur. Ik ga omschrijven hoe ik hier de sfeer ervaar. Bij het klooster zit een park met eeuwenoude bomen. Foto's volgen later want ik krijg er maar één in de blog. Er zijn nog drie nonnen over. December moeten ze weg. Eén gaat naar een ander klooster. Eén gaat naar het nabijgelegen Breukelen waar ze al werkt als pastoraal werkster en één wil in de buurt blijven wonen. Maar het bejaardentehuis, dat sinds mijn jeugd vier keer zo groot is geworden, heeft geen plaats. Wel mag ze op de wachtlijst. Eind dit jaar is ze 82. De gemeente en het bejaardentehuis mogen God op hun blote knieën danken dat ze haar hier mogen houden en dan ook meteen maar de rode loper uitleggen! Mijn moeder was vroeger lid van 'Maarssenjurk', een club dames die zich met allerlei besturen bemoeiden. Dit had vast een mooie actie van hen opgeleverd! Nu heb je ...

Lord of the Flies. Heer van de vliegen. Zo dacht ik toen ik moe en bezweet van het fietsen, op het bankje zat in de achtertuin, in het nazomer-namiddag-zonnetje. Er landde een vlieg op mijn been. En toen nog twee. Negeren leek me een goede optie . Maar dat hield ik niet vol, dus af en toe wapperde ik ze weg. Steeds kwamen ze weer terug. Het is net als met vervelende mensen dacht ik. Zinloos om je eraan te ergeren, maar af en toe kun je het toch niet laten. Zo mijmerde ik verder over het wezen vlieg , en ik moest denken aan een blog die ik laatst tegenkwam,  waarom heeft god de mug gemaakt . Die heb ik voor het gemak even teruggezocht want eigenlijk had ik die overgeslagen om de jeuk te voorkomen, die je krijgt als je dit onderwerp bezigt. Maar muggen prikken en vliegen niet. Die kunnen dus niet zoveel kwaad - tenzij je open wonden hebt want ze komen natuurlijk wel net van de kliko. Maar toen mijn aandacht niet meer bij vliegen was, niet bij de echte tenminste maar we...

Nu moet mij toch even iets van het hart. De werkdruk van de pastores wordt echt te groot. Eén keer per maand wordt in onze kerk het Allerheiligste uitgesteld. Dat is in een normale maand, want in mei of juni valt Sacramentsdag en die maand wordt dus twee keer het allerheiligste uitgesteld. Dat duurt meestal vijf tot zeven minuten. Daarna wordt koffie gedronken - dat duurt één tot anderhalf uur. Aan de koffietafel bespreken we wie er allemaal niet zijn - Piet heeft een baan, Marie is geopereerd aan beide voeten, Annabel wordt morgen geopereerd aan haar pols en Kees en Mien zijn twee maanden met de camper op vakantie. Dan komt de pastoor binnen: " Jongens, het laatste nieuws, het laatste nieuws! ". Zonder op te kijken van zijn telefoon tovert hij een grote lunchbox op tafel waar één boterham met kaas uitkomt. Een kop koffie wordt hem toegeschoven. Ik vraag me af wat het nieuws kan zijn, weer iets met voetbal, zoals die keer op de begraafplaats toen tijdens het wachten op ...

Geplaatst door Roderick Vonhögen op  zaterdag 20 februari 2016 Als jullie dachten dat je vandaag de dag geen antwoord meer op je vragen kan krijgen van een priester, dan heb je het mis! Zoals sommigen nog wel weten, is de deegroller een ouderwets instrument om koekjes mee te bakken. Ook kon je je man ermee op zijn hoofd slaan, als je geen koekenpan bij de hand had. Tegenwoordig koop je koekjes bij de supermarkt en heb je geen deegroller meer nodig. Behalve dan als er een mede-moeder langskomt via Facebook, om ouderwetse adviezen uit te wisselen over huishoudonderwijs, gekopieerd uit een boek dat nergens meer te vinden is. Waarschijnlijk zijn alle resterende exemplaren verbrand, omdat vrouwen nu eindelijk ook eens moeten doen wat mannen al eeuwenlang doen, namelijk nuttige dingen, maargoed het blijft jammer dat ze maar één bladzijde via internet verspreiden: Geplaatst door Ongelooflijk op  woensdag 9 maart 2016 Dit is werkelijk een eno...

Ik kan het haast niet geloven als ik mijn vorige blog zie. Hoe lang is dat geleden... Ik heb iets nog niet verteld. Op het terras waar we na het sollicitatiegesprek van Stud een biertje dronken, kregen we een bakje chips. Van de zaak, dachten we. Het waren hele lekkere chips, uit de oven met kaas erover en een dipsausje. We hadden net de laatste chips in onze mond, toen we onze buren aan de ober hoorden vragen waar hun nacho's bleven. 'Ik denk hier', mompelde ik knarsend. 'We dachten dat ze van het huis waren.' Het was een wonderlijk gevoel, ik vond dat ik me schuldig moest voelen maar toch genoot ik van dit kleine (on)gelukje. Zondag fietste ik van de kerk naar huis, toen ik me opeens realiseerde me dat ik het collectegeld nog in mijn zak had. Vreemd, er was geen collecte geweest. Of misschien precies toen ik met een aanval van kriebelhoest op de wc zat? Toen ik de hoest voelde opkomen was ik naar de wc gevlucht zodat ik de mis niet zou storen. In die t...

I couldn't resist... I will even write this one in english... As I wrote in my last post  I just finished reading the book Something Other Than God by Jennifer Fulwiler. It's full of good things, and so is her blog conversion diary . Except for one small thing. Epic picture Cilantro, or koriander in dutch, is a very interesting herb. I never ate it untill age thirty. Same age as my baptism. Not that the two are related. Tonight we had vegetarian black bean 'hamburgers' for dinner, with rice, tomato and koriander . We call the whole plant koriander, the leaves and the seeds, unlike Americans. I just had to take this picture, which of course is not going to win because I am sure Jennifer Fulwiler will never wear a t-shirt with this picture with cilantro on it. The green thingies in the rice... mmmmm. I know what you're thinking. Somethin Other Than Cilantro please...

Ik links, neef rechts Dit ben ik met mijn oudste neef. De foto bewijst: je wordt eerst liefgehad, voordat je zelf liefhebt. Of zou hij denken, wat een vreemd wezen? In de homilie van zondag trof mij de omschrijving door de priester van het tweede gebod. Dat kennen wij als 'heb uw naaste lief als uzelf'. Maar de priester legde het uit als: 'heb uw naaste lief zoals God hem liefheeft'. Ik links, BUD rechts Ik heb gegoogled voor de originele tekst in het grieks, en vond hem op biblehub.com . Daar zie je dat 'heb uw naaste lief' in het grieks geschreven wordt als agapeseis . Het gaat hier dus om agape, de liefde van God . Misschien zou je het ook kunnen vertalen als 'heb uw naaste lief als u zelf'. In de zin van, je moet van je naaste houden en ook van jezelf. Niet, je moet van je naaste houden precies zoals je van jezelf houdt want misschien houdt je wel helemaal niet van jezelf. Of op een manier die geen agape is. BUD links, STUD rech...

Deze is speciaal voor mijn man. Als ik 's avonds naast hem zit achter de computer dan moet ik regelmatig hardop lachen. Wat is er nu weer, vraagt hij dan. Ik probeer dan de grappen van Jennifer Fulwiler in het Nederlands te vertalen en realiseer me hoe moeilijk dat is. Ik moet achtergrondinformatie geven: 'Ze is een bekeerling van atheïst naar katholiek. Haar man is ook een bekeerling maar dan van baptist naar katholiek'. Teveel vaktermen in één zin... Omdat ons klimaat het niet toelaat je schoenen te vergeten, volgt hier een vertaling van ' bibleclass ' van Jennifer Fulwiler vanuit het woestijnklimaat van Austin, Texas: Vorige week was de eerste Bijbelles. Toen we halverwege waren, meldde één van mijn dochters dat ze geen sokken aanhad.  Ik belde mijn man in een furieuze opwelling, wat een vergissing bleek, want in een situatie als deze moet je nooit een man bellen. Vanuit mijn gezichtspunt was het doel van het gesprek dat hij mijn ach en wee zou aanhoren en...