Photo by Kelsey Knight on Unsplash Ik twijfel over het plaatsen van een artikel, Lust, Taal en het Oneffen speelveld, dat ik heb vertaald uit het Engels, en een verslagje van mijn actuele gevoelens. Ik voel een geestelijke bodem, nu de stage van onze zoon wegens corona niet doorgaat. Ik weet het, ik ben niet de enige met zulke problemen maar het kind zit al een half jaar thuis. Dat kan toch niet gezond zijn voor een achttienjarige en vooral niet ééntje met autisme. Dat maakt dat ik me leeg voel, machteloos en met mijn rug tegen de muur. Dit soort gevoelens ga ik graag te lijf door hard te lopen. Zo ook vanmorgen. Maar nog voordat ik halverwege was begaf mijn telefoon het, net toen ik een groep etende zwanen filmde. Het gezellig geluid dat ze maakten bij het obslobberen van het kroos had ik graag willen vastleggen. Het was een onherhaalbaar moment: ze waren zo dichtbij. De tranen sprongen me in de ogen. Ik had een extra lange route gepland en zou nu geen gegevens hebben van Strava...
'Proeven deed ik jou en sindsdien dorst ik...'