Proeven en Geloven

Foto door  Jude Beck op  Unsplash Rond mijn dertigste, vlak na mijn doop, was ik op vakantie met mijn zus. Op een avond, terwijl we op een rij stoeltjes naar de zonsondergang keken, kwam het onderwerp moederschap ter sprake. Zowel mijn zus als de vriendin waar wij logeerden, vertelden hun moederschapsverhalen.Voor het eerst dacht ik, ik ben er klaar voor, om moeder te worden. Negen maanden later was ik zwanger.  De zwangerschap verliep goed. Maar meteen daarna begon het gedoe. Omdat ik lichte koorts had gehad tijdens de bevalling, haalden ze, na een half uurtje , de baby bij me weg. Aanleggen mocht niet, wat later een vergissing bleek te zijn (zei ik maar er werd niet geluisterd...). Ik lag zeker een half uur alleen, papa was mee met de baby. Het wachten voordat ik weer bij de baby mocht duurde lang. Dat kwam doordat de diverse pogingen om een infuus in de voet van onze kleine man aan te brengen mislukten. 'Laat ons er dan bij', vroeg ik maar dat mocht niet 'tijd...

Bloempjes van Katharina Als mijn moeder ons vroeger haar visie op de kerk probeerde uit te leggen  (ik stelde al jong vragen), dan vertelde ze het verhaal van de bloempjes van Katharina . Er was eens een keizerin, Katharina geheten, die gek op een speciaal bloempje was. Ze zette een soldaat op wacht om het bloempje te beschermen. Eeuwen later, het bloempje was natuurlijk allang weg, stond de soldaat nog steeds op wacht, zonder te weten waarom. Ik legde de bedoelde vergelijking met de kerk. Een kerk van louter overgebleven stenen, waarin allang geen bloempje van Katharina meer beschermd werd. Een kerk van loze onbegrepen woorden als zware stenen ballast waaruit het leven geperst is. Tussen deze hoop oude stenen volhardt nog een handjevol mensen dat een zinloos geworden instituut gaande wil houden. Stenen kerk, te oud en te star om zichzelf opnieuw te willen ontdekken. Ik ben op 30 juli 2000 gedoopt. Het koste me in het begin veel moeite om naar de kerk te gaan. Ik wa...

Maargoed, verder met mijn cv: Ik werk in een tuinderij. Daar raak ik van mijn angst af: dat alles mislukt wat ik aanraak : 'k was bang dat er niets uit zou komen als ík zaadjes zou zaaien, maar mijn eerste zaadjes van de Oost-Indische Kers kwamen gelukkig uit. Ik heb ze dit jaar in mijn eigen tuin gezaaid, mijn perk staat er vol mee ! Mooie bloem en ook eetbaar. om te genieten van nutteloze dingen: ik was goed in bloemen snijden terwijl ik me op groenten had willen richten want die zijn tenminste nuttig . Maar bloemen worden ook gewaardeerd. We kunnen genieten en troost ervaren door het kijken naar bloemen, en naar de hele natuur. De bloemstukken in de kerk. De bloemen in tuinen en vensterbanken. om fouten te maken: mijn baas zei bij het schoffelen: als je niets meepikt van de plantjes heb je het niet goed gedaan. In 1998 leer ik mijn man kennen, in dezelfde week dat ik mijn eerste afspraak had om met een pastoor te praten over mijn doop! Dat gesprek vond plaats in de ...

Na mijn afstuderen ging ik op reis, ditmaal naar Indonesië en Australië. Daar ga ik nu niet over vertellen. Ik was dus afgestudeerd maar wist niet wat ik wilde en eigenlijk ook niet precies wat ik kon. In ieder geval blind typen en daarmee vond ik full-time werk in de administratieve sector. Daarnaast deed ik in de weekends een opleiding tot counselor. Toen gebeurde er binnen een half jaar van alles. Mijn oma, mijn zus en mijn moeder werden kort na elkaar opgenomen in het ziekenhuis. Mijn oma had borstkanker waar ze zich dapper doorheen heeft geslagen. Mijn moeder kreeg baarmoederhalskanker. Ze is geopereerd en na een zware tijd kankervrij verklaard. De scheiding van mijn ouders was dat jaar officieel geworden en mijn vader verhuisde naar het buitenland. Van een thuisbasis, waar je lief en leed met elkaar deelt, was geen sprake meer. De ellende bracht ons niet dichter bij elkaar, wat je weleens hoort. Ik kon niet minder gaan werken in mijn baan. Toen besloot ik van mijn...

Leggen we nu mijn ervaringen in de kibbutz, de commune en mijn wetenschappelijke stage naast elkaar dan zien we het volgende. In de communevormen: wordt hard en veel gewerkt, met slechts één of zelfs geen vrije dag per week, werktijden tot 9 uur per dag;  begin je onderaan met ongeschoold handwerk, vaak fysiek belastend; verdien je weinig of niets, in het geval van de bhagwancommune kost het zelfs geld (de verdiensten worden geacht op een ander vlak te liggen: dat je er wat van leert. Bijvoorbeeld zelfverzekerdheid). Op de stageplaats: is de belasting mentaal; begin je bovenaan met geschoold werk; verdien je meteen al aardig. Wat heb ik er op tegen om voor een hoop geld met praatjes gaatjes te vullen? Het verdient goed en ik heb er de opleiding voor.  Toen ik voor de groep stond tijdens mijn stage voelde ik mij nederig. Nederigheid is een emotie die de generatie van mijn ouders al lang geleden in de kerkbanken achtergelaten heeft....

De overgang van drie maanden in de commune naar het laatste jaar van mijn studie was groot.  Er bevindt zich een spagaat tussen de praktijk van het harde, ongeschoolde werk in de communes, en de theorie die je leert in een universitaire opleiding. In plaats van vloeren te schrobben en snipperpaden aan te leggen, zat ik nu achter een leeg 'bureau', een tafel in een drukke gang waar iedereen langs kwam lopen. Ik kwam een loopbaantraining - hoe zegt u - geven aan vrouwelijke werknemers, om ze een handvat te reiken om hogerop te komen. Over de bevindingen schreef ik een afstudeeronderzoek onder de titel 'Verklaring van de Intentie tot Loopbaangedrag bij Vrouwen'. Op de cursus kwamen jonge vouwen, oudere vrouwen, sommigen werkten al jaren bij dat bedrijf. Ik mocht hen de gelegenheid geven hun leven onder de loep te leggen en te onderzoeken of ze hogerop wilden. Misschien een andere functie. Of juist minder gaan werken en meer tijd maken voor het thuisfront. Het ging niet...

Voor de tweede maal in mijn leven zat ik in een commune, ditmaal geïnspireerd door de Indiase guru Osho. Ik heb er de zomermaanden doorgebracht, voordat in het najaar mijn stage begon. Om 6.00 uur dynamische meditatie, qua inspanning te vergelijken met een halfuur hardlopen en een half uur houthakken Om 7.00 uur douchen en ontbijten Om 8.30 uur  meditatief groente snijden Om 9.00 uur werken. Het werk bestond uit praktische werkzaamheden. Bijvoorbeeld snipperpaden aanleggen in de tuin, sorteren en wegbrengen van afval of de was doen en strijken. Thuis hoefde ik weinig in het huishouden te doen. Mijn moeder wilde ons de klusjes besparen waar ze zelf vroeger zo'n hekel aan had. In deze tijd is de basis gelegd voor mijn latere werkzaamheden als huisvrouw  gezinsmanager . Maar de vraag, die steeds duidelijker werd maar nog steeds niet beantwoord was: hoe moest ik straks mijn geld verdienen? In zekere zin vond ik al dat handwerk nuttiger. Maar je verdien...

Terug in Nederland wachtte mij een minder religieus geëngageerde omgeving: de studie psychologie in Groningen. Ik vond het een leuke studie, maar het was me niet duidelijk wat voor werk ik ermee zou kunnen doen. Ik wilde in ieder geval  mensen helpen . Inmiddels was ik erachter gekomen dat ik klinische psychologie te 'klinisch' vond, met zijn witte muren, doktersjassen en pillen. Relatiepsychologie leek me ook leuk maar dat zat ook in de klinische hoek, jammer. Ik koos voor arbeids-, organisatie- en personeelspsychologie.  Hoe vind je de juiste mens voor de juiste werkplek, en anderom. Binnen die vraag kun je je richten op de  fysieke arbeidsomstandigheden (A),  de  sociale aspecten (O), of  de  metrische kant  van het vinden van de juiste persoon voor een bepaalde arbeidsplek  (testpsychologie, P) . Hiermee kon ik mensen helpen in de dagelijkse omstandigheden van de werkplek. Toch voelde ik me onzeker, zou ik dat werk wel kunnen, het i...

'Wat voor mij de weg vóóruit is, dat vinden veel mensen de weg achteruit.'  Ik zat op een openbare basisschool, waar ik eens per week Bijbelles kreeg. Wat ik me vooral herinner zijn de verhalen die de docent vertelde over zijn reizen naar Israël, met dia's. Ook de grondige uitleg van de indeling van de tent met het Heiligste der heiligen, zie het Bijbelboek Leviticus. Hoewel ik het interessant vond en probeerde te luisteren, is dit de enige les geweest waarin ik er ooit uit ben gestuurd - voorzover ik me herinner. Elk jaar in de grote vakantie kwam er een Bijbeltent in ons dorp. Daar kon je dan een week lang komen om te knutselen en naar Bijbelverhalen te luisteren. En te zingen: Blij, blij mijn hartje is zo blij Blij, blij mijn hartje is zo blij Want Jezus is een vriend van mij Daarom is mijn kleine hartje altijd blij Thuis vertelde ik enthousiast over mijn belevenissen in de tent, en mijn ouders glimlachten minzaam. In mijn omgeving werd niet ...