Doorgaan naar hoofdcontent

Priorij Emmaus

Vannacht goed geslapen. De eerste nacht werd ik om middernacht wakker van de klok (die slaat hier de hele nacht door) en sliep pas weer om drie uur.

Ik ga omschrijven hoe ik hier de sfeer ervaar.

Bij het klooster zit een park met eeuwenoude bomen. Foto's volgen later want ik krijg er maar één in de blog.

Er zijn nog drie nonnen over. December moeten ze weg. Eén gaat naar een ander klooster. Eén gaat naar het nabijgelegen Breukelen waar ze al werkt als pastoraal werkster en één wil in de buurt blijven wonen. Maar het bejaardentehuis, dat sinds mijn jeugd vier keer zo groot is geworden, heeft geen plaats. Wel mag ze op de wachtlijst. Eind dit jaar is ze 82.

De gemeente en het bejaardentehuis mogen God op hun blote knieën danken dat ze haar hier mogen houden en dan ook meteen maar de rode loper uitleggen!

Mijn moeder was vroeger lid van 'Maarssenjurk', een club dames die zich met allerlei besturen bemoeiden. Dit had vast een mooie actie van hen opgeleverd! Nu heb je alleen nog Maarssenbroek. De tijd dat mijn moeder af en toe een non in huis vond, een sigaretje rokend voor de haard, is voorbij.

Om mezelf te troosten heb ik roze nagellak gekocht bij de Hema. Die is er gelukkig wel weer in Maarssen. Ik heb ook vast een leuk huis uitgezocht in de nieuwe woonwijk.

Gisteren maakte ik een avondwandeling en ik besloot een sluiproute langs Achter Raadhoven, te nemen, maar het hek was gesloten! Dan maar via het pad langs de Vecht. Daar zat een stel Duitsers midden op het pad te drinken. Ik groette niet, een meisje moet soms assertief zijn. Dan rechtsaf het donkere Timmermanslaantje in. Het was er zó donker dat ik de weg haast niet zag. De weg was smal met aan beide kanten een sloot. Enge mannen kunnen zich hier niet verschuilen maar dat stelt me maar half gerust. Je-zus, zeg ik bij mezelf op de inademing. En weer Je-zus op de uitademing.


Er is hier een groep dames uit Drenthe, vijf pkn'ers en één gereformeerde. Daar had ik gister tijdens het ontbijt een enthousiast gesprek mee: 'Waat doeoet uuu in 't daaaglijks leeev'n'. Ze gingen al jaren elk jaar samen een paar dagen naar een klooster. Ze kenden elkaar van verschillend kerken en kerkkoren.

Ik legde haar het concept van 'eenheid in veelvuldigheid' uit, van de Drieëenheid die ook Drievuldigheid wordt genoemd.

Eenheid is leuk maar soms ben je gewoon anders en heb je geen zin om je aan te passen.

Vanochtend kwam ik bij het station een poster tegen, die haarfijn uitdrukt hoe ik me voel. Dat komt niet door het klooster maar als ik door Maarssendorp loop heb ik het gevoel in mijn eigen toekomst te lopen. Als ik niet snel genoeg doorloop zit ik gevangen in een toekomst, waarin er nog maar zo weinig nonnen zijn dat het klooster niet behouden kan blijven. En waarin er voor de enige non die in deze buurt wil blijven geen woonruimte is.

Ik loop hard door, zodat de illusie dat het 2016 is niet springt waardoor ik opnieuw in mijn jeugd zou belanden.  Zonder kerk, maar met verplichte openbare opvoeding waarvan niemand vraagt op welke aannames dát nu weer gebaseerd is. Waar Jezus wordt bespot, de mannen van mijn familie shirtloos paaseieren  zoeken tussen de eeuwenoude bomen in de kloostertuin. En vervolgens verbannen worden uit dit aards paradijs. Die christenen ook met hun schaamte.

Ik loop hard door en treuzel niet.

Poster van gespierde man met roze gebloemde jurk aan.

Lees verder: laatste dag priorij.
Voorafgaand: vandaag liep alles anders.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…