Doorgaan naar hoofdcontent

Over kliekjes, erbij horen, en andere kliekjes...


Ik zat laatst met mijn man op de bank en klaagde over kliekjes in de kerk. 'Dat heb je op de tennisclub ook', zei hij. Nu ben ik al meteen reuze blij als wij een overeenkomst vinden in onze nogal verschillende belangstellingsgebieden.

'Je hebt de arbeiders, de volkse types, en de middenstanders...'
'...en de kakkers', vulde ik aan, en griezelde bij de herinnering aan het soort waarmee ik vroeger op het gymnasium zat.
'Ja, de kakkers...', zegt hij.
'Waar hoor jij eigenlijk bij?', vroeg ik.
'Ergens tussen middenstand en kak, denk ik'.

Nou is mijn Stud helemaal geen kakker, en ook geen middenstander. Hij is zelfs nog nooit vakkenvuller geweest. Maar ik begrijp wat hij bedoelt.

Middenstanders


'Middenstanders zijn er in de kerk ook veel', zeg ik. 'Ze zijn goed vertegenwoordigd bij de vrijwilligers en ik schat dat ze samen het gehele bestuur vormen, afgezien van de pastoor.'

Middenstanders, daar gingen wij vroeger thuis niet mee om. Mijn moeder vond dat meestal boeven. Bovendien waren het doorgaans fanatieke kerkgangers en daar hadden mijn ouders, als vrijgevochten linkse intellectuelen, ook niet zoveel mee.

Ze hadden wel leuke kinderen, zoals de slagersjongen waar het achter in de zaak reuze interessant was tussen de karkassen die er aan het plafond hingen. Maar als je ouders zo overduidelijk niet met elkaar kunnen opschieten staat dat er toch een beetje tussenin.

Maargoed ik zal niet over mijn jeugd uitweiden.


Arbeiders. De mensen die gewoon heel hard werken - in fabrieken, op het land, in opdracht van grootgrondbezitters (vroeger) of in opdracht van de baas (nu). Veel tijd voor idealen lijken ze niet te hebben en ook niet veel opleiding.

Het afgelopen jaar ben ik twee keer een opzichter in de bouw tegengekomen. Beide opgeklommen arbeiders en inmiddels diplomaten van formaat, dat kan ik je vertellen. Over de tweede zal ik niet uitweiden, die ken ik uit de kerk.

Het eerste geval was in Roesselare, het begin- en eindpunt van onze fietsvakantie afgelopen zomer. Omdat het regende kwamen we - via aan elkaar geschoven tafels - onder dezelfde luifel terecht. Drie mannen. En Stud en ik. Zij moesten nog bestellen.Twee van hen gingen voor een avontuurlijke menukeuze. De derde nam wat hij steeds at in dat restaurant - spaghetti Bolognese.

Juist hij bleek de 'tussenbaas' te zijn. Maar omdat hij niet zo'n praatjes had als de andere twee en ook nog een stuk jonger was, raadde ik fout. Ze kwamen uit Harderwijk en waren met een klus bezig voor een bedrijf dat wel vaker in België werkt.

Twee vrouwen kwamen voorbij lopen, waarvan één op hakjes en met blote benen. Er werd wat, in voor mij onverstaanbaar Harderwijks, gemompeld. Ik zat mij daar enorm over te verkneukelen want, realiseerde ik me, op mijn leeftijd ben ik niet meer zo jaloers op zulke taferelen want ik weet, ik heb ook benen!

'Hij gaat binnenkort trouwen', richtte nummer twee zich plotseling tot mij. Bedoeld werd de jongste van de drie, de baas.

De minste praatjes - de meeste zorgen - en dan ook nog trouwen!

Hij was mijn held van de avond (op mijn man na natuurlijk).


'Ach, ze kosten alleen maar geld', zei nummer één.

De heren gingen een ijsje halen bij de salon aan de overkant. Zoals ze elke avond deden.

Een beetje stiekem om het personeel van het restaurant niet voor het hoofd te stoten.

Poster ergens in Roesselare, met de tekst: Het gebeurde wel eens dat in een brouwerij iemand tijdens het werk in de brouwerskuip viel. Dat noemde men 'De zoete inval'.
Poster ergens in Roesselare

De opzichters hadden altijd 'naar beneden' toe moeten aansturen en 'naar boven' toe gehoorzamen. Daar moet je diplomatieke vaardigheden voor hebben.

Dat herkende ik wel.

Als linkse intellectueel op een overwegend rechts gymnasium;
Als spirituele zoeker op een universiteit;
Als bijna-afgestudeerde intellectueel op een stageplek;
Als Rooms-katholieke bekeerling uit een PvdA - VARA nest.


Dan trap je al snel op wat teentjes (en ook wel vice versa).


In de kerk heb je in plaats van kakkers intellectuelen - vaak met een theologische achtergrond. Veel middenstanders dus, en natuurlijk het gepeupel. Want, laten we onszelf en onze kliekjes niet ál te serieus nemen. Het is tenslotte een hoop erfenis van de verzuiling en de middeleeuwen enzo.

Dat vind ik grappig van de kerk. Je komt er allerlei mensen tegen die je normaal niet zo gauw zou ontmoeten. Tenzij je natuurlijk je hele leven al in eenzelfde kerk zit en nooit eens je neus erbuiten steekt. Maar dat is bijna onmogelijk geworden met alle fusies.

Grappig genoeg blijk ik zowel van mijn vaders als van mijn moeders kant katholieke voorouders te hebben. Van mijn moeder wist ik dat wel maar van mijn vaders kant is al in een eerdere generatie met de kerktraditie gebroken.

Ik ga dus eigenlijk terug naar de traditie en de roots van mijn familie. Gelukkig blijken er in de kerk ook intellecuelen te zitten.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…