Doorgaan naar hoofdcontent

Bekeringsverhaal VII Wie zaait, zal oogsten

Maargoed, verder met mijn cv:

Ik werk in een tuinderij. Daar raak ik van mijn angst af:
  • dat alles mislukt wat ik aanraak: 'k was bang dat er niets uit zou komen als ík zaadjes zou zaaien, maar mijn eerste zaadjes van de Oost-Indische Kers kwamen gelukkig uit. Ik heb ze dit jaar in mijn eigen tuin gezaaid, mijn perk staat er vol mee! Mooie bloem en ook eetbaar.
  • om te genieten van nutteloze dingen: ik was goed in bloemen snijden terwijl ik me op groenten had willen richten want die zijn tenminste nuttig. Maar bloemen worden ook gewaardeerd. We kunnen genieten en troost ervaren door het kijken naar bloemen, en naar de hele natuur. De bloemstukken in de kerk. De bloemen in tuinen en vensterbanken.
  • om fouten te maken: mijn baas zei bij het schoffelen: als je niets meepikt van de plantjes heb je het niet goed gedaan.
In 1998 leer ik mijn man kennen, in dezelfde week dat ik mijn eerste afspraak had om met een pastoor te praten over mijn doop! Dat gesprek vond plaats in de mooie pastorie naast de kerk. Er stond een grote antieke biechtstoel, 'maar tegenwoordig komen mensen niet meer zoveel om de biecht', zei de pastoor. Dat vond ik jammer, en helaas vertrok deze pastoor al snel naar een andere locatie en kon mij niet verder helpen.

Op maandag had ik dit gesprek, en op vrijdag ging ik uit met een groepje kennissen. Waaronder Stud. In de week daarop belde hij om mij mee uit te vragen. Ik zei ja. Dat zal niemand verbazen.

Niet lang daarna nam ik contact op met de kerk in de woonplaats van Stud. Daar kon ik aanschuiven bij de doopvoorbereiding die net begonnen was met nog twee andere mensen. Ik was niet de enige die zich wilde laten dopen!

Vlak voor de paasviering waarin volgens de traditie volwassenen gedoopt worden, had ik een geloofscrisis. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Geloofde ik wel echt? En wat zouden 'de mensen' wel denken? Uiteindelijk ben ik op 30 juli 2000 op een gewone zondag gedoopt. 

Hier eindigt mijn bekeringsverhaal, maar begint mijn weg als versgebakken katholiek.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…