Doorgaan naar hoofdcontent

Bekeringsverhaal I Jeugd

'Wat voor mij de weg vóóruit is, dat vinden veel mensen de weg achteruit.' 

Ik zat op een openbare basisschool, waar ik eens per week Bijbelles kreeg. Wat ik me vooral herinner zijn de verhalen die de docent vertelde over zijn reizen naar Israël, met dia's. Ook de grondige uitleg van de indeling van de tent met het Heiligste der heiligen, zie het Bijbelboek Leviticus. Hoewel ik het interessant vond en probeerde te luisteren, is dit de enige les geweest waarin ik er ooit uit ben gestuurd - voorzover ik me herinner.

Elk jaar in de grote vakantie kwam er een Bijbeltent in ons dorp. Daar kon je dan een week lang komen om te knutselen en naar Bijbelverhalen te luisteren. En te zingen:
Blij, blij mijn hartje is zo blij
Blij, blij mijn hartje is zo blij
Want Jezus is een vriend van mij
Daarom is mijn kleine hartje altijd blij
Thuis vertelde ik enthousiast over mijn belevenissen in de tent, en mijn ouders glimlachten minzaam.

In mijn omgeving werd niet vaak over geloof gepraat.  Maar ik had er wel veel vragen over. Mijn vader werd dan al snel geïrriteerd en zei, 'dat heb je al gevraagd'. Mijn moeder geloofde dat we 'allemaal een stukje van God zijn'. Er-bestaat-wel-iets-maar-niet-zo'n-strenge-God, die-niet-buiten-je-is-maar-in-je, die alles goed vindt wat je doet. Maar niet één die regels geeft.

Als mijn oma weleens bij ons logeerde, dan ging ze op zondag naar de kerk. Wij gingen nooit mee. Ze was meestal al weg als wij wakker werden. Ik dacht dat de kerk wel iets voor oudere mensen was zoals mijn oma maar dat jonge mensen gewoon niet meer gingen.

Ik heb naar God gezocht, herinner me dat ik soms urenlang lag te bidden in de tijd dat ik nog een buitenboordbeugel had en toch niet lekker lag in bed. Dat moet de tweede klas middelbare school geweest zijn. Daarna heb ik het ergens opgegeven. Bidden. God. Kerk.

Na de middelbare school ben ik een jaar naar een kibbutz in Israël geweest. Het was vooral het werken en leven in een gemeenschap wat me aantrok. Er waren grote cultuurverschillen met Nederland. De grootste was wel de inzet die jonge mensen hadden om in het leger te gaan: iedereen moet daar het leger in, mannen drie jaar, vrouwen twee. In Nederland wilde niemand het leger in (in mijn omgeving althans, vlak voor de afschaffing van de dienstplicht).

Een tweede groot verschil was het geloof: niemand had géén geloof, je was Joods, Moslim of Christen. En de geloven woonden doorgaans apart, bijvoorbeeld in joodse kibbutzim, Arabische dorpen en christelijke nederzettingen.



Naar Bekeringsverhaal II.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…