Doorgaan naar hoofdcontent

Bekeringsverhaal I Jeugd

'Wat voor mij de weg vóóruit is, dat vinden veel mensen de weg achteruit.' 

Ik zat op een openbare basisschool, waar ik eens per week Bijbelles kreeg. Wat ik me vooral herinner zijn de verhalen die de docent vertelde over zijn reizen naar Israël, met dia's. Ook de grondige uitleg van de indeling van de tent met het Heiligste der heiligen, zie het Bijbelboek Leviticus. Hoewel ik het interessant vond en probeerde te luisteren, is dit de enige les geweest waarin ik er ooit uit ben gestuurd - voorzover ik me herinner.

Elk jaar in de grote vakantie kwam er een Bijbeltent in ons dorp. Daar kon je dan een week lang komen om te knutselen en naar Bijbelverhalen te luisteren. En te zingen:
Blij, blij mijn hartje is zo blij
Blij, blij mijn hartje is zo blij
Want Jezus is een vriend van mij
Daarom is mijn kleine hartje altijd blij
Thuis vertelde ik enthousiast over mijn belevenissen in de tent, en mijn ouders glimlachten minzaam.

In mijn omgeving werd niet vaak over geloof gepraat.  Maar ik had er wel veel vragen over. Mijn vader werd dan al snel geïrriteerd en zei, 'dat heb je al gevraagd'. Mijn moeder geloofde dat we 'allemaal een stukje van God zijn'. Er-bestaat-wel-iets-maar-niet-zo'n-strenge-God, die-niet-buiten-je-is-maar-in-je, die alles goed vindt wat je doet. Maar niet één die regels geeft.

Als mijn oma weleens bij ons logeerde, dan ging ze op zondag naar de kerk. Wij gingen nooit mee. Ze was meestal al weg als wij wakker werden. Ik dacht dat de kerk wel iets voor oudere mensen was zoals mijn oma maar dat jonge mensen gewoon niet meer gingen.

Ik heb naar God gezocht, herinner me dat ik soms urenlang lag te bidden in de tijd dat ik nog een buitenboordbeugel had en toch niet lekker lag in bed. Dat moet de tweede klas middelbare school geweest zijn. Daarna heb ik het ergens opgegeven. Bidden. God. Kerk.

Na de middelbare school ben ik een jaar naar een kibbutz in Israël geweest. Het was vooral het werken en leven in een gemeenschap wat me aantrok. Er waren grote cultuurverschillen met Nederland. De grootste was wel de inzet die jonge mensen hadden om in het leger te gaan: iedereen moet daar het leger in, mannen drie jaar, vrouwen twee. In Nederland wilde niemand het leger in (in mijn omgeving althans, vlak voor de afschaffing van de dienstplicht).

Een tweede groot verschil was het geloof: niemand had géén geloof, je was Joods, Moslim of Christen. En de geloven woonden doorgaans apart, bijvoorbeeld in joodse kibbutzim, Arabische dorpen en christelijke nederzettingen.



Naar Bekeringsverhaal II.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…