Doorgaan naar hoofdcontent

Huwelijksvoorbereiding


Gisteravond hebben we de eerste avond van de huwelijksvoorbereiding in de kerk gehad. We zijn met drie paren. Het begon rustig, totdat we een magazine kregen. STUD sloeg het open en ik zag een groot... lieveheersbeestje! Vorige week zag ik op straat ook al een rood autootje met zwarte stippen. Het trof mij en ik moest even nadenken waarom.

Voor het vrijgezellenfeest van mijn zus was het thema 'sprookjes'. Een vriendin had haar rode auto met zwarte stippen versierd en mijn zus werd verkleed als elfje. Ik gaf haar een zoutvaatje, één van twee identieke zoutvaatjes waarvan ik zelf de andere hield. Hier staat het sprookje dat ik erbij vertelde van de prinses en het zoutvaatje.

Ik hoorde gegiechel naast me. Ik keek op en zag dat beide andere paren dezelfde bladzij voor zich hadden. Er stond een cartoon op van... een sneeuwpop! Zijn nieuwe vriendin zegt over hem: "Hij is weliswaar kil maar hij klaagt nooit, en met de lente is hij toch weer weg!"

Ik glimlachte, en dacht aan de smeltende sneeuwpop mijn bekeringsverhaal:
De zon scheen op mij als op een ijsblok. Ik werd water, de vastigheid verdween. Ik probeerde de laatste brokstukken nog bij elkaar te houden maar het was te laat. Waarvoor te laat weet ik ook niet. Ik geloof dat ik het niet goed deed want er dreven allemaal brokstukken van mij in de plas. Heb je weleens geprobeerd bij dooi van de resten van een sneeuwpop weer een sneeuwpop te maken? Is dom. Als je ijs wilt heb je kou nodig. Als het warm is smelt het ijs. Wat mensen van mij leken te verwachtten, en wat ik ook lang van mijzelf verwacht heb, is dat ik een koude vaste vorm blijf houden. Maar dan bevries ik iedereen met mijn kou, of ik word zelf verwarmd door de liefde en dan kan ik niet in vaste vorm blijven.
In het magazine stond ook een interview met Annette Heffels. Zij is psycholoog en toevallig ook bevriend met mijn moeder. Afgelopen weekend vroeg mijn schoonmoeder mij mee naar de Margriet Winterfair. Daar zou Annette Heffels komen voorlezen uit haar boek en ze zou zingen, samen met haar dochter. Moeder-dochter. Ik verbijt mijn tranen om de moeder-dochterband die ik al jaren niet meer heb met mijn moeder.

Ken je dat, teveel dingen die je ineens raken?

Herinneringen aan het vrijgezellenfeest van mijn zus. Die inmiddels alweer jaren gescheiden is.

Het sprookje dat me raakt van de prinses en het zout.

Een verloren gegane vriendschap met een dierbare huisvriendin.

Een verdwenen moeder-dochterband.

En dan de sneeuwpop, analogie voor een moeilijke tijd.

Ik wil niet huilen maar een leuke schoondochter zijn.

Me bruidsmake-up laten aanmeten en voor schoonmoeder schoonmoedermake-up.

Maar ik durf niet.





Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…