Doorgaan naar hoofdcontent

Bruine bonenschotel, en wat te doen met een 'dat lust ik niet'

Heerlijk, bruine bonenschotel. Dat is typisch een maaltijd waar BUD geen hap van eet. Er zitten ondefiniëerbare fliebertjes in (ze een naam geven - prei - ui - helpt natuurlijk ook niet). Een beetje water bij de wijn doen, roeien met de riemen die je hebt - en wat creativiteit - doen de truc.

Alle ingrediënten waren in huis behalve de perziken. Ze vervangen door appel leek me niet afdoende want de perziken maken dit gerecht.

Toen bood BUD spontaan aan ze even te gaan halen!

Geweldig, dat gaf mij weer inspiratie om hem tegemoet te komen. Voor hem geen prutje, maar alles apart en mooi geserveerd. Ik heb laatst gelezen dat kinderen met autisme het vaak heel belangrijk vinden hoe het eten eruit ziet.


Ook wat dingen erbij die hij niet lust want we blijven uitdagen. De perziken, die hij nog nooit gegeten had, vond hij heerlijk.


Toen hij zijn bord zag, riep hij 'mama, dit is het lekkerste eten dat ik ooit gegeten heb'. Hij at alles op, ook de champignons en de salami die hij eigenlijk niet lust.


De volgende dag kreeg hij de laatste perzik. Pietje precies, dat is het. Maar misschien is hij een sterrenkok in de dop, je weet het niet. 

Overigens kreeg BUD nog wel meer te eten. Dit is het rauwkost-voorafje. Dat heeft hij graag vooraf.

Zelf geef ik de voorkeur aan alles door elkaar. Lekker zo'n éénpansschotel.

Recept: gesneden ui en prei bakken. Stukjes salami en rode paprika erbij. Bruine bonen en perziken in stukjes erbij. Wat van het sap erbij. Dat is het, je kunt hier natuurlijk mee variëren. 

Ik had BUD gevraagd ook een rode paprika mee te nemen, maar als ze met meer in de verpakking goedkoper waren dan mocht hij dat ook doen. Hij kwam thuis met een rode, een gele en een groene in de verpakking: hij had helemaal uitgerekend wat het prijsverschil was ;-)! Wat zelfstandig!



Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…