Doorgaan naar hoofdcontent

Groot koolwitje - van rups tot vlinder




Dit jaar heb ik weer Oost-Indische kers gezaaid voor de voortuin. De meeste van de zaden die ik buiten heb gezaaid zijn mislukt door een hagelbui, maar deze kwamen uit. Weer kwamen er rupsjes op, net als vorig jaar. Eerst herkende ik ze niet omdat ze zo klein waren, maar naarmate ze groeiden werd duidelijk dat dit een nieuwe generatie van het grote koolwitje is. Op zich niet iets om blij van te worden, wat het moestuinieren betreft, maar ik heb geen kolen.






Wel Oost-Indische kers, waar ze ook graag van smullen.


Helaas had ik niet gerekend op zoveel mee-eters, maar gelukkig zijn de meesten vandaag naar het volgende stadium overgegaan dus voorlopig eten ze niet meer. Pfff... dat scheelt een hoop werk.


Hier zijn ze nog klein

Ze vreten flink

Ze gaan klaarzitten om pop te worden.

Afgevallen kopjes (denk ik)


Tegen het licht kun je zien dat de huid een soort zak is geworden. In de onderste helft zit de rups/vlinder. Hier zie je ook goed de verschillende stadia. Onder een klein rupsje (die gaat ook vervellen). Links een grote, die snuffelt aan de pop, totdat die hem een tik verkoopt (de pop beweegt als er tegen aan geduwd wordt). Vervolgens dikt de rups langzaam in, of vrij snel eigenlijk, tot die in het midden. En dan hopla wordt het een pop, dat vindt ik de grootste verandering tot zover.



Linksonder de oudste pop die hier is afgebeeld. Ik vraag me steeds weer af hoe het kan dat zoveel mensen tegenwoordig geloven dat het heelal door toeval is ontstaan, en het leven op aarde ook. Dat is toch geen logische verklaring als je kijkt naar de schoonheid van de natuur. Leven is zo'n fragiel evenwicht dat het heel onwaarschijnlijk is dat het zomaar ontstaat, dat is trouwens wetenschappelijk aangetoond. Toch ben ik zelf niet door zulke logica overtuigd. Wel door het in je hart geraakt worden. Maar dat is dan niet wetenschappelijk te verklaren... tja.


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…