Doorgaan naar hoofdcontent

Versterving en recycling

Een tijdje geleden heb ik bij de Aldi een verlengde arm gekocht. Bud vindt hem prachtig. Bij het buiten spelen was hij allerlei straatvuil tegengekomen, en nu vraagt hij al dagen of we samen vuil gaan oppikken. Ach, een rondje na het avondeten kan geen kwaad.

Gewapend met grijparm (Bud) en een grote plastic zak (ik) begonnen we onze ronde. Veel plastic zakken, eetverpakkingen, vijf blikjes en een gebroken fles, een gebroken glas, een gebroken mok, een gebroken ruit (?) in vijf stukken, vier weedzakjes, vijf Marlboropakjes, een paar plastic doppen en ontelbaar veel sigarettenpeuken (met witte filters - dat is nieuw zeker) gingen in de tas.

Onderweg waren we ook een jonge ekster en een kauw tegengekomen. Vroeger zag ik nooit jonge vogels die nog niet konden vliegen. Dit jaar hebben we al een ekster begraven (in de kliko). De nestkast in de tuin heb ik uitgeruimd, nadat papa en mama vogel na 1-2 weken niet aflatend voedseltransport de zorg hadden opgegeven. De nestkast voor ons huis vertoont ook geen activiteit meer, daar verdenk ik de ekster van die ik bij het nest heb zien rommelen.

Na onze opruimactie voelt mijn hoofd wonderbaarlijk leeg en verfrist. Het woord 'versterving' komt in mij op. Een actie die iets goedmaakt. Onze buurt is schoner, ik heb geduld beoefend (dertig peuken oprapen met een grijper...) en nederigheid.

Een buurman die wij passeren biedt aan de blikjes bij de kringloop in te leveren.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…