Doorgaan naar hoofdcontent

Koolsalade van Bill Granger, en het verhaal tijdens het koken

Gelukkig zijn er die gewone momenten van dankbaarheid.

Als je voelt dat de slaap eindelijk komt, 's avonds.

Als de rust op zachte voeten binnentreedt, tijdens het snijden van groenten.


Al vaak wilde ik jullie hier de verhalen omtrent eten en koken vertellen. Het verhaal tussen het koken door. Maar als het buikje rond is en de nacht valt dan ben ik meestal zo moe en voldaan dat ik spontaan vergeet wat ik ook weer wilde schrijven.

Koken is helemaal geen hobby van mij, mochten jullie dat soms denken (wat dan natuurlijk mijn eigen schuld is). Maar toen Stud en ik een gezamenlijke huishouding gingen voeren, heb ik het doen van boodschappen en het eten koken tot mijn taak genomen. Gewoon omdat ik het zo'n geregelde en dankbare taak vond. Kastjes vol, pruttelende pannen.



Maar ik vind het helemaal niet altijd léuk. Zeker toen onze zoon klein was, vond ik het erg vermoeiend. Boodschappen doen met een buggy vond ik echt een ramp. Je bent zo breed dat het lastig manoeuvreren is. En waar laat je de boodschappen? Een klein kind in een boodschappenkar durfde ik nog geen seconde alleen te laten. Bovendien was ik altijd bang dat mensen zou denken dat ik een boodschap in één van de tassen of in het wagentje had laten glijden.

Maar als ik eenmaal aan het koken was, het liefst iets waarbij ik veel groente moest snijden, dan voelde ik alles langzaam van me afglijden. Zo'n gevoel van hè, hè. Terwijl je nog niet eens klaar bent. Een vredig gevoel. Geuren die de keuken vullen, en in mijn geval ook meteen de huiskamer. En daarna, het comfort van een warme maaltijd. Zelf gemaakt. Vers.


Behalve de chemie van het koken zelf, vindt er ook chemie van liefde plaats. De geuren die je bij binnenkomst tegemoet treden, nodigen uit, zeggen: er wordt in dit huis voor iedereen gezorgd.


Afgebeeld is een koolsalade met tonijnkebab en zelfgesneden friet uit het boek De snelle en simpele Aziatische keuken door Bill Granger. Er gaat nog een dressing van mosterd en mayonaise door de koolsalade. De snijbonen zijn kort gekookt.



Dag 26 van 40 dagen bloggen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…