Doorgaan naar hoofdcontent

Koolsalade van Bill Granger, en het verhaal tijdens het koken

Gelukkig zijn er die gewone momenten van dankbaarheid.

Als je voelt dat de slaap eindelijk komt, 's avonds.

Als de rust op zachte voeten binnentreedt, tijdens het snijden van groenten.


Al vaak wilde ik jullie hier de verhalen omtrent eten en koken vertellen. Het verhaal tussen het koken door. Maar als het buikje rond is en de nacht valt dan ben ik meestal zo moe en voldaan dat ik spontaan vergeet wat ik ook weer wilde schrijven.

Koken is helemaal geen hobby van mij, mochten jullie dat soms denken (wat dan natuurlijk mijn eigen schuld is). Maar toen Stud en ik een gezamenlijke huishouding gingen voeren, heb ik het doen van boodschappen en het eten koken tot mijn taak genomen. Gewoon omdat ik het zo'n geregelde en dankbare taak vond. Kastjes vol, pruttelende pannen.



Maar ik vind het helemaal niet altijd léuk. Zeker toen onze zoon klein was, vond ik het erg vermoeiend. Boodschappen doen met een buggy vond ik echt een ramp. Je bent zo breed dat het lastig manoeuvreren is. En waar laat je de boodschappen? Een klein kind in een boodschappenkar durfde ik nog geen seconde alleen te laten. Bovendien was ik altijd bang dat mensen zou denken dat ik een boodschap in één van de tassen of in het wagentje had laten glijden.

Maar als ik eenmaal aan het koken was, het liefst iets waarbij ik veel groente moest snijden, dan voelde ik alles langzaam van me afglijden. Zo'n gevoel van hè, hè. Terwijl je nog niet eens klaar bent. Een vredig gevoel. Geuren die de keuken vullen, en in mijn geval ook meteen de huiskamer. En daarna, het comfort van een warme maaltijd. Zelf gemaakt. Vers.


Behalve de chemie van het koken zelf, vindt er ook chemie van liefde plaats. De geuren die je bij binnenkomst tegemoet treden, nodigen uit, zeggen: er wordt in dit huis voor iedereen gezorgd.


Afgebeeld is een koolsalade met tonijnkebab en zelfgesneden friet uit het boek De snelle en simpele Aziatische keuken door Bill Granger. Er gaat nog een dressing van mosterd en mayonaise door de koolsalade. De snijbonen zijn kort gekookt.



Dag 26 van 40 dagen bloggen.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…