Doorgaan naar hoofdcontent

Je eindigt waar je begonnen bent met een hoop stress ertussenin


Sinds twee maanden zing ik bij het Rouw- en Trouwkoor. Vorige week had ik mijn eerste 'uitvoering'. Het was een mooie begrafenis, die mij dankbaar maakte voor mijn geloof, dat zo'n mooi afscheid biedt. We werden herinnerd aan de doop, tijdens het besprenkelen van de kist met wijwater. 'Je begint in de kerk, en eindigt in de kerk', zo zei de pastoor. Op dezelfde plek waar je ook begonnen bent. Dat is tenminste het idee want zo gaat het natuurlijk niet altijd!

Een heel ander gevoel kreeg ik bij het programma 'Rot op met je religie' dat ik bij uitzending gemist zag, over mensen met verschillende geloven die een week samen in een flat gaan zitten. Een man die zichzelf atheïst noemt bepleit dat het onderwijs puur seculier moet zijn, want kinderen moet je niet lastig vallen met je geloof. Persoonlijk vind ik dat je kinderen niet lastig moet vallen met je óngeloof, maargoed daarover kunnen we van mening verschillen. Maar het gaat mij om het idee dat álle scholen aan een bepaald beeld moeten voldoen. En laat dit atheistische mensbeeld mij nu net enorm veel stress opleveren, zodra mensen, ook ik dus, bestempeld worden als 'slechts fysieke massa'. En mijn gevoelens dan? Ziel? Geest? Mocht je onverhoopt in het ziekenhuis belanden of anderszins onmondig worden dan kan dat enge situaties opleveren. Kent u de 81-jarige vrouw die op haar arm de tekst liet tattoeeren: don't euthanize me?

Met vooruitziende blik heeft de eo aan dit programma een religiestresstest verbonden. Ik scoor hoog.
Maar hé, het gaat over leven en dood...

Bronzen beeld van de zevende statie, Jezus valt voor de tweede maal onder het kruis, Bijbelse tuin Hoofddorp
Bijbelse tuin Hoofddorp

Eigenlijk vind ik dit soort gesprekken heel lastig, over het onderscheid tussen geloven en niet geloven. Als je niet uitkijkt wordt de sfeer soms grimmig en de woorden waarin je je probeert uit te drukken lijken soms rechtstreeks uit de middeleeuwen afkomstig. Ik voel me altijd snel in de verdediging gedrukt - dat had ik overigens al toen ik nog niet geloofde. Als spirituele zoeker, geïnteresseerd in natuurlijk en gezond eten en het milieu, voelde ik me ook niet echt een serieuze partij in onze samenleving, waar het toch vooral lijkt te draaien om de economie, de politiek en de salarissen.

Beeld uit kerk van Jezus die van het kruis is gehaald, met twee vrouwen.

Thema 'dood' dus. De maakbare samenleving komt met hele andere antwoorden dan de katholieke kerk. 'Wat wil de mens' versus 'Wat wil God?'. Over dat laatste valt te twisten. Maar over dat eerste? De mens wil over zichzelf beschikken. Maar gunnen ze de ander dat ook?



De eerste en de laatse foto zijn gemaakt in kerken die we onderweg aandeden op fietsvakantie.

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…

De BowWowChallenge

'k Zat laatst gezellig DWDD te kijken via uitzending gemist. Anouk zou komen. Maar eerst werden we ingelicht over het verschijnsel van de BowWowChallenge. Iemand brengt een dure auto naar de carwash. Dat filmt hij, maar dan zoomt hij uit me de camera, en dan blijkt de dure auto een speelgoedautootje te zijn dat hij onder de douche heeft gezet! Het was dus nep. Ik moest er wel om lachen.

'Wat is er?', vroeg Bud, zonder op te kijken van EuroTruckSimulator2. Ik legde hem uit: Een BowWowChallenge, dat is iets nieuws.'

'Dat je dat nú pas voor het eerst ziet, dat ken ik'.

'Hoe lang ken jij dat al dan?'

'Eén dag', zegt hij. Pfff. Ik dacht wéken. Ik loop wel vaker achter het nieuws aan. Maar nu blijkt het mee te vallen.

'O nee toch, één dag, die haal ik nóóóit meer in', roep ik.

Het volgende onderwerp is lavalampen. Iets minder actueel. Ik heb ook een lavalamp! Drie zelfs: een rode, een groene en een blauwe. De blauwe had mijn man al toen ik he…