Doorgaan naar hoofdcontent

Over tijdschriften vol mannen, bikini's en diëten

Albasten beker met drankje en takje citroenmelisse erin

Mijn moeder zei altijd je kan zelf kiezen.

Maar dan moet je wel weten waartussen. De grootste rijkdom krijg je in overvloed aangeboden via media en tv, maar waar vind je antwoord op de diepere levensvragen?

Ik bladerde vorige week in de wachtkamer van de orthodontist door enkele tijdschriften (telefoon vergeten ...). Vroeger vond ik de Cosmo leuk, dus die las ik, en de Cosmo 15, die was nieuw voor mij. 


In de Cosmo 15 vielen op:

  1. enkele bewerkelijke dieetrecepten
  2. een advertentie voor een bikini bestaande uit drie kleine lapjes
Je zal toch jong zijn en je verplicht voelen dat aan te trekken. Het lijkt soms alsof iedereen aan die modetrends meedoet. En om op die leeftijd niet mee te doen en je eigen plan te trekken moet je wel heel sterk in je schoenen staan, en welke tiener staat dat? Je zou bijvoorbeeld katoenen bikini's kunnen breien, zoals ik vroeger deed.

Ik spring in een zwart-geel gestreept bijen-badpak dat ik ooit bij Fiorucci heb gekocht van een vijf meter hoge rots.
Dit ben ik in een geel met zwart gestreepte wespenbadpak van Fiorucci, duikend van een vijf meter hoge rots. De foto is een beetje vaag want hij is al best wel oud, maar het geeft wel iets aan over de mode uit die tijd.

In de 'gewone' Cosmo stonden:

  1. horloges ingelegd met edelstenen van meer dan 10.000 euro;
  2. hotelkamers op aanlegsteigers in zee van duizenden euro's per nacht.
  3. een interview met de 'hunk van de maand' die uitlegt dat hij niet wil trouwen 'omdat de meeste mensen toch scheiden'. Bovendien is hij 'nooit thuis en altijd aan het werk'. Maar hij heeft wel een vriendin.
Gezellig vooruitzicht voor die vriendin. Maargoed, ze zal er wel eenzelfde levensstijl op na houden. Ik blader somber verder tot ik een compositie van wintergroenten tegenkom, van één spruit met 20 andere groenten. Ook hier bewerkelijke dieetrecepten. Ik zie vriendin dat al voor vriend koken om dan te horen te krijgen dat hij wat later komt want 'zaken gaan voor'. Ach, dat geeft niet, van die ene spruit wordt ze niet dik en al eet ze zíjn spruit erbij op, dan nog niet.

Het recept 'minikini - dieet - dure auto': voor wie knap en rijk is.


Maar hoe staat het met liefde? Tijd en aandacht? Trouw? Komen die waarden ook nog voor in de modevoorschriften van vandaag?

Nou begrijp ik de aantrekkelijkheid van luxe wel, en ook van een jong en slank lichaam, maar de meesten van ons blijven niet lang mooi in minitriangels (al kan rijkdom daar wel een beetje bij helpen denk ik, of dat je Doutzen Kroes heet). Bovendien, tot welke leeftijd wil jij die dingen blijven dragen, misschien stiekem hopend dat die man die zich niet wil binden, toch blijft?

En hoe valt die obsessie met materiële rijkdom en een eeuwig jong en strak uiterlijk eigenlijk te rijmen met de emancipatiestrijd die onze moeders en oma's voerden?

De dochters van emancipatiemoeders, die voorgeschoteld kregen dat schoonheid niet belangrijk is, zouden toch juist níet naar 'plastic' oplossingen moeten grijpen? Zij zouden toch bevrijd moeten zijn van de obsessie met fysieke schoonheid?

Het mysterie van de schepping zegt ons dat vrouwen schoonheid hebben meegekregen al sinds het begin van onze schepping. Zouden vrouwen, als ze zich daar wat meer bewust van zouden zijn, zich niet veel minder snel laten verleiden zo negatief over zichzelf te denken?

Dat ontkennen, om vervolgens het zogenaamde gemis aan schoonheid aan te vullen met plastic surrogaten en dure mode, kan toch nauwelijks vooruitgang genoemd worden.

Ben jij liever rijk en knap, eventueel met kunstgrepen?

Of geniet je van natuurlijke schoonheid, die niet alleen in de wereld weerspiegeld wordt, maar ook in jou?

Tijdschrift bij de orthodontist

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Man en vrouw schiep Hij hen. Maar toen ging het mis. Hij is een zij.

Misschien vraag je je af, waar blijft dat laatste hoofdstuk van De Theologie van het Lichaam? Ik heb het grotendeels af, maar het moet nog bijgewerkt worden.

Maar er is een vraag die er tussendoor kwam. Ik heb de laatste tijd een aantal afleveringen gekeken van Hij is een zij, een programma van de KRO over transgenders, mensen die zich niet het geslacht voelen wat hun lichaam aangeeft. Dat programma is in eerste instantie langs me heengegaan, het begon in 2014. Ik kijk weinig tv (netflix niet meegerekend) dus dat kan kloppen.

Het programma roept een aantal vragen op bij mij. In het speciaal wil ik hier ingaan op de gendertheorie bekeken tegen de achtergrond van De Theologie van het Lichaam.

Man en vrouw schiep God hen. Zo staat het in de Bijbel. Dat zie je duidelijk uitgedrukt bij gereformeerden. Meisjes en jongens moeten als zodanig gekleed zijn. Op scholen is het een regel, dat meisjes rokken aanmoeten en jongens broeken. Ik heb ook weleens gelezen over een verkleedmogelijkheid op …

Over vandaag (bazaar, worst, 'blijf bij mij' en pepermunt)

In het winkelcentrum bij ons in de buurt was vandaag een bazaar. Twee weken geleden stond dat al aangegeven en sinds een week stond het ook in onze agenda. Maar auti-kind wilde er niet heen. 'Bel oma maar, dan kan ze ook mee', probeerde ik want dat vindt hij gezellig, maar oma was niet thuis.

Even later kwamen Bud, Stud en Jud, wij dus, aan bij de bazaar. Jud, ik dus, werd meteen al gallisch van de harde muziek. Bud, die niet zo'n last heeft van het volume maar wel van het soort muziek, begint te mopperen. 'Sluit je af', zegt Jud. 'Wat bedoel je dáár nu mee?', vraagt Bud. 'Gewoon, sluit je af voor de herrie, de mensen, of waar je dan ook maar last van hebt.' Er vond niet echt een overdracht van begrip plaats in dit gesprek dus Jud geeft maar toe: 'Ik kan het ook niet hoor.'

Men zegt vaak dat je je moet 'afsluiten'*, een schild optrekken, in een cirkel gaan staan of een mantel om doen. Afhankelijk van de overtuigingen van de persoon.…