Doorgaan naar hoofdcontent

Bekeringsverhaal VI Werk en privé

Na mijn afstuderen ging ik op reis, ditmaal naar Indonesië en Australië. Daar ga ik nu niet over vertellen.

Ik was dus afgestudeerd maar wist niet wat ik wilde en eigenlijk ook niet precies wat ik kon. In ieder geval blind typen en daarmee vond ik full-time werk in de administratieve sector. Daarnaast deed ik in de weekends een opleiding tot counselor.

Toen gebeurde er binnen een half jaar van alles. Mijn oma, mijn zus en mijn moeder werden kort na elkaar opgenomen in het ziekenhuis. Mijn oma had borstkanker waar ze zich dapper doorheen heeft geslagen. Mijn moeder kreeg baarmoederhalskanker. Ze is geopereerd en na een zware tijd kankervrij verklaard. De scheiding van mijn ouders was dat jaar officieel geworden en mijn vader verhuisde naar het buitenland. Van een thuisbasis, waar je lief en leed met elkaar deelt, was geen sprake meer. De ellende bracht ons niet dichter bij elkaar, wat je weleens hoort.

Ik kon niet minder gaan werken in mijn baan. Toen besloot ik van mijn spaargeld enkele maanden naar de commune te gaan waar ik net de counselingopleiding had afgerond. Dat werd de derde keer dat ik naar een commune ging. De bedoeling was om alles eens op een rijtje te zetten.

Ik had niet verwacht daar God te vinden. Het was me inmiddels wel duidelijk dat een modern goed opgeleid mens in onze samenleving niet in God gelooft.

Ik had wel een vaag gevoel van spiritualiteit wat ongetwijfeld veel mensen vandaag herkennen. Maar vooral hoopte ik dat ik door intensief met mensen samen te werken en te leven, een beter mens zou worden. Dat ik wat extraverter zou worden ook.

Ik wilde meedoen. Niet meer onzeker zijn. Een goede baan van 60 uur per week als loopbaanadviseur, een knappe man, drie kids, twee golden retrievers, een kat, een huis met hypotheek, een cabrio. Om 1.00 naar bed en om 6.15 weer op. 's Avonds als je thuiskomt nog even in de tuin werken of de administratie doen. Twee keer per week tennis en op zaterdag als hockeymoeder naast het veld staan. 's Zondags uitslapen, 's middags even boodschappen. 'S avonds met vriendinnen naar het theater, lekker cultureel ontspannen.

Daarvoor was ik mezelf toch al die tijd aan het klaarstomen. Maar het enige wat ik liet stomen was de douche.

Mislukt staaltje alchemie: je gaat voor goud, gooit alles in een vat en wat er over blijft is... gewoon vlees en bloed. En een ziel. Want of je daar nu wel of niet in gelooft, er moet toch een samenhangend beginsel zijn, dat al die cellen bij elkaar houdt, anders zou de boel toch spontaan... uit elkaar vallen...


Uitgeput begon ik aan twee zware en confronterende weken waarin we weinig slaap, weinig eten en zware therapie-sessies kregen.

De zon scheen op mij als was ik een ijsblok. Ik werd water, de vaste vorm verdween. Ik probeerde de brokstukken bij elkaar te houden maar het was te laat. Ik moet iets niet goed gedaan hebben want er dreven allemaal brokstukken van mij in de plas. Ik probeerde bij dooi van de resten van een sneeuwpop opnieuw een sneeuwpop te maken. Maar daarvoor heb je kou nodig. Als het warm is smelt ijs nou eenmaal. Mensen leken van mij te verwachtten dat ik een koude vaste vorm behield.
Maar dan bevries ik iedereen met mijn kou.
Zelf wilde ik liever smelten. Go with the flow. Verwarmd worden door liefde en ook al verlies je de vorm die je gewend was.

Je kunt niet alles in woorden zeggen. Maar het verhaal van de sneeuwpop komt aardig in de goede richting.






Verder naar Bekeringsverhaal VII
Terug naar deel V

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…