Doorgaan naar hoofdcontent

Auticorner

Ik open vandaag de 'auticorner'. Over de naam ben ik nog niet zeker. Ik heb lang getwijfeld om over autisme te schrijven want ik hou niet van etiketjes plakken, maar het hoort inmiddels teveel bij het leven in ons gezin om erover te zwijgen. BUD is beplakt is met het etiket 'Syndroom van Asperger' en hij praat er juist gemakkelijk over. 'Dat kan ik niet want ik heb autisme' zegt hij dan. Waar wij er allemaal emoties bij voelen benoemt hij het gewoon als een feit.

'Aspergelade', is dat wat? In het boek Geef me de 5 dat voor 40 euri's in 200 bladzijden uitleg en handvatten geeft over autistme wordt uitgelegd dat je in lades moet denken. Als je zegt 'doe dat niet' dan kan een autist daar niets mee. Je moet hem er ander gedrag voor teruggeven, oftwel het oude gedrag eruit en het nieuwe 'in het laatje doen'. Aspergesalade. Of gewoon Asperge of Asperges. Ik wil het diagnostisch systeem graag met een korreltje zout nemen.

Ik hou het maar even bij auticorner. Het moet een plek zijn voor de zwaardere auti-drama's maar ook voor de kleine dagelijkse gebeurtenissen die juist zo grappig kenmerkend en herkenbaar kunnen zijn.

Ik bijt het spits af met een stukje over kleding kopen.
Gewoon een dag in ons leven, hoewel deze dingen voor ons helemaal niet zo gewoon zijn. Maar als alles op zo'n dag lukt, dan is dat geweldig.

We fietsen terug van een bezoek aan een kledingwinkel. Een pyama met Donald Duck - nee mama ik wil geen pyama met Donald Duck, dat vind ik te kinderachtig - maar schat hij kijkt zo grumpy en dat vind ik zo lief want zo kijk jij ook als beginnende puber - oké hij is toch wel leuk - een sportsetje bestaand uit een korte broek en shirt, net als X uit zijn klas, en vier t-shirts.

'Ik vind shoppen nu opeens erg leuk mam'. Werkelijk, dacht ik, dat zou ik ook vinden als ik in vijf minuten met zo'n stapel buiten stond, door mijn Personal Assistent in een eerder bezoek geselecteerd. Maar blij ben ik wel met deze aanwinst voor zijn te klein wordende garderobe - in getal en in maat. Het liefst heeft hij altijd dezelfde kleding, dezelfde broeken, allemaal zonder knopen. Maar winkels verkopen elk jaar weer iets anders.

Nadat we thuis wat gegeten en gedronken hebben, zwaai ik hem uit als hij met zijn te zware logeerkoffer op zijn rug naar oma en opa fietst. Als hij weg is zie ik dat hij zijn waterschoenen heeft aangedaan, waar hij scheef op loopt. 'Als ik om twee uur nog niet gebeld heb, dan mag je mij bellen mam'. Om zeventien over twee denk ik daaraan, als ik melk voor de koffie schuim. Ik wacht nog vijf minuten. Net als ik wil bellen gaat de telefoon.'Mam, ik bel te laat maar we hebben boodschappen gedaan'. Wat ze gekocht hebben weet hij niet meer. Iets lekkers,dat weet hij nog wel, want vandaag vieren ze de laatste werkdag van opa.

Dit is deel 4 van 7 mails in 7 dagen, gehost door Jennifer Fulwiler op Conversion Diary.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…