Doorgaan naar hoofdcontent

Carnaval

Al enige tijd vraag ik mij af hoe ik het carnavalsfeest kan inpassen in mijn (geloofs)leven. Als kind deed ik fanatiek mee als clown en mijn buurmeisje was fee en wij stonden dan voor onze huizen. De carnavalsoptocht kwam daar langs, de fanfare en de dansmariekes. Daar had ik graag bij gewild, maar dat mocht niet van mij moeder, wat ze nu trouwens ontkent. Wagens hadden we niet, behalve dan de zwaan, ja de zwaan, van een garagebedrijf. Het hele jaar stond die op het dak van de garage maar met carnaval mocht hij uitvliegen.

Daarna kwamen de kinderen. Carnaval was voor kinderen bij ons in het dorp. Wij sloten achter aan, of bij een passerend vriendinnetje. De ouders bleven thuis hoor. Wat dacht je. Mijn buurmeisje was wel christelijk maar dan van de protestantste tak van de familie. En mijn ouders, die deden natuurlijk niet zo gek, tenminste niet op een georganiseerde manier.

Heel veel kinderen dus, en een enkele ouder, belandden dan met fakkels en lampionnen (met echte kaarsjes) bij het stadhuis. Op het grasveld in de achtertuin, dat afgezet was met een hek, keken we naar de show van dansmariekes en muziekanten.

Schuldig voelde ik me wel een beetje. Intellectueel was het natuurlijk niet, noch vrijgevochten van de kerk, twee waarden waar mijn ouders zoveel aan gelegen was.

Gedurende vele jaren viel carnaval voor mij daarna volledig van de kaart. Dat is makkelijk hoor, boven de rivieren.

Totdat ik in Sydney de gay-mardi-gras meemaakte. Maar dit heeft geloof ik niet echt met geloof te maken. Ik heb er geen foto's van want dit was voor het digitale tijdperk. Maar ze noemen het wel mardi gras, de vette dinsdag voor de aswoensdag dus, maar als je daar niet mee bent opgevoed zoals ik dan weet je daar niets van. Ik dacht dat mardi gras altijd ging over transseksuelen die met meer minder dan meer kleren over straat gingen en probeerden de christelijke bevolking te choqueren.

Maarja nu ben ik bekeerd tot het katholieke geloof, waar toch uiteindelijk de oorsprong ligt van dit feest. Toen ik een uitnodiging kreeg om aanstaande zondag carnaval te vieren in Maastricht, waarbij wij in Roermond een tussenstop maken om een mis in een prachtige kathedraal bij te wonen, om ons daarna in een half uur om te kleden en onze weg te vervolgen naar Maastricht waar wij ons dan in het feestgedruis mengen, toen kon ik alleen maar ja zeggen.

Dit betekent wel dat mijn mail van morgen ofwel onderweg gepost wordt, maar waarschijnlijker is dat hij pas maandag gepost wordt. Maar dan heb ik in ieder geval iets te vertellen, hopelijk met foto's.

Veel wil ik niet kwijt over hoe ik verkleed ga, maar in ieder geval zal ik iets aanhebben van mijn moeder. Zij verkleed zich nooit hoor. Tenminste niet georganiseerd.

Dit is deel 6 van 7 mails in 7 dagen, gehost door Jennifer Fulwiler op Conversion Diary.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…