Doorgaan naar hoofdcontent

Cannelloni met spinazie en ricotta en de meneer va de reuma-collecte

Collecte, wie heeft er geen hekel aan. En altijd rond etenstijd. Sta je net in drie pannen tegelijk te roeren, gaat de bel. Misschien is het een vriendje dat nog langs zou komen. Toch maar even kijken. Daar staan twee vreemde voeten voor de deur, zie ik via het niet-afgeplakte deel onderaan de deur. Maar de vreemdeling heeft mij natuurlijk allang gezien dus ik doe toch maar open en, met het oog op mijn pannen, hoop ik dat het kort duurt.

In één van die pannen zit namelijk een roux in het beginstadium.


Dan zie ik een bekend gezicht. De reuma-meneer! Al jaren komt hij collecteren voor het reuma-fonds. Ik vraag me af of mijn moeder, die om de hoek woont en zelf ook reuma heeft, deze meneer net de deur gewezen heeft. Zij geeft niet meer aan collectes, ook niet aan het reumafonds, want 'Je moet toch ergens aan dood gaan'. Niet dat dat wat opheldert, want van reuma ga je niet dood.

Ik glimlach naar de meneer en ben blij hem te zien. Hij is heel aardig en één of twee keer per jaar staat hij voor mijn deur. Ik heb eens een veel te lange discussie gehad met een meneer die kwam collecteren voor een bepaalde kinderziekte. Ik wilde hem wel iets geven voor de moeite, maar hij vond juist dat het om het dóel moest gaan. Begrijpelijk maar wel erg principieel. En dan, vond ik, kon ik die euro net zo goed besteden aan mijn eigen kind met het syndroom van Asperger.

Daar stonden we dan. Voor onze kinderen, of andermans kinderen. Deze of die ziekte, dit of dat kind.

De moraal van dit verhaal. Het is vastentijd, en ook ik probeer een schepje meer dan wel minder te doen. Ik ben mijn kasten aan het uitruimen en maak bonen en rijst op die over datum zijn. Ik heb me ooit voorgenomen alle collectes aan de deur iets te geven, en daarbij zeg ik soms nee, want altijd ja zeggen is gevaarlijk heb ik geleerd.

De roux was gelukkig niet aangebrand. De cannelloni en de spinazie waren niet over datum maar wel uit de voorraadkast (en diepvries) omdat het geplande maal niet doorging omdat Bud onverwachts bij oma bleef eten.

Cannelloni gevuld met spinazie en ricotta


500 g spinazie
1 ui
knoflookteen
250 g cannelloni die je niet hoeft voor te koken (en anders gewoon even voorkoken)
350 g ricotta
1 ei
125 g geraspte parmezaanse kaas
nootmuskaat, peper, zout
bloem
300 ml melk

Snipper de ui fijn en bak in een eetlepel olie. Voeg de fijngehakte knoflook toe en daarna de spinazie. Laat slinken, mag deels rauw blijven. Druk de spinazie uit in een zeef en hak fijn. Roer de ricotta erdoor, een ei en 75 g kaas en wat zout, peper en nootmuskaat.

Cannelloni vullen met spinaziemengsel en in een ovenschaal leggen.

Doe voor de roux 50g boter in een pan en laat smelten. Doe er dan drie eetlepels bloem bij, roeren en een minuut al roerend gaar laten worden. Voeg 300 ml koude melk toe en blijf roeren tot het bindt. Voeg 50g geraspte kaas en zout, peper en nootmuskaat naar smaak toe.


Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…