Doorgaan naar hoofdcontent

Eerste schooldag

Het is stil in huis. Een stilte die ademt met hoop. Vandaag is de eerste schooldag van Bud op zijn nieuwe, speciale school. Ik hoop dat de snelbinders het gehouden hebben, want de nieuwe zitten er nog niet op (één van de raadselen der vakantie). Gister zijn we naar school gefietst voor een gesprek en voor het ophalen van de boeken. Dat wist ik niet van te voren maar ik heb gelukkig een grote fietstas.

Vanmorgen vond Bud zijn zadel opeens te hoog. ´Dat kan niet' riepen wij tweestemmig 'want je hebt er al op gefietst'. Mijn man moest overhaast de eerste hulpkit onder het zadel eraf halen want de tas paste er niet meer bij.

'Je zou toch een rugzak nemen'. Eh, tien boeken, gymspullen etc. in een rugzak? Dat past niet en dat is veel te zwaar voor op je rug...

Bud heeft vandaag maar twee boekenvakken. Voor wiskunde heeft hij wel zes boeken, deel A en B, werkboek A en B en nog een ´scheurboek'. Oke, vijf. Maar hij wil niet alleen de delen A meenemen. Alle boeken moeten mee. Ach, de veel te zware boekentassen, dat hoort echt bij het brugpieperschap. Hij moet het zelf dragen dus hij komt er nog wel achter. 'Je kunt de spullen ook in je kluisje leggen', maar ook daar wil hij niets van horen.

Gisteravond hebben we de eerste boeken gekaft. Ook de werkboeken 'want dan hoeft hij niet naar die stomme plaatjes te kijken'. Zwart kaftpapier. Zwarte agenda. Alles zwart.

Om kwart over negen zat hij nog zijn agenda in te vullen. Ik realiseerde me dat het niet alleen bedtijd was maar ook dat het vakantiebedtijd was. Veel te laat dus. 'Je agenda invullen had je in de vakantie ook wel kunnen doen. Net als het zoeken van een nieuwe tas (die hij per se niet wilde en door een denkfout van mij dat hij geen boeken mee naar school hoeft omdat hij nog geen huiswerk heeft heb ik daar ook geen druk achter gezet)(maar omdat ik een rusteloze nacht had heb ik dit donkerblauwe exemplaar van boven gevist en meneertje was zowaar tevreden).

Ik was mijn kookwatertje inmiddels te boven, zat al een paar uurtjes tegen de kook aan en ik vond dat meneertje meteen naar boven moest. Wat ook nog gebeurd was, is dat we erachter kwamen dat het rooster bij oma was blijven liggen die middag. Dat moesten we hebben voor de goede boeken. Toen ze het echter door de telefoon voorlas had ze het over BO, maar BO stond niet op de lijst. wel Lo (gym) en Bi (biologie). Dit soort dingen begrijp ik dus niet, net als de wachtrij voor drie kwartier voor de boeken (ik heb overigens niet één vervelend kind gezien, wel mopperende moeders ahum). Ik ging dus maar weer op de fiets naar oma om het rooster te halen. Inderdaad stond er BO. Maar ik wist eigenlijk zeker dat ze gym hadden omdat ik die middag nog gevraagd had of ze binnen- of buitenschoenen moesten. Maar volgens Bud was dat niet waar.

Afijn uiteindelijk zat Bud met traantjes in bed. 'Mahaaam, je hebt mijn hele eerste schooldag verpest!' Slik. 'Maar ik ben met je mee naar school geweest, we hebben samen boeken gekaft, dan gaat er een ding mis en dan is alles niet goed?' 'Jahaaa nu is alles verpest voor mij! Toen papa zijn eerste werkdag had (afgelopen maandag!) deed je ook niet zo tegen hem.' Inderdaad heb ik deze hele week in het thema van deze eerste werkdag en eerste schooldag gezet en was mijn streven mijn man en zoon zoveel mogelijk te ondersteunen en in de watten te leggen. Waar ging het mis? (ik ben kapohot, al sinds de fietstocht naar school 9 km heen en 9 km weer in veel te hoog tempo, is het wel geoorloofd hem die weg te laten oversteken en bij die spoorwegovergang te laten kijken, nog even boodschappen doen, koken en o ja boeken kaften met een jammerend kind 'ik leer het noo-h-ooit' 'jawel hoor, gewoon even oefenen').

Hoe dat allemaal in één dag culmineert... tja het is natuurlijk de eerste schooldag op een nieuwe school voor een kind met autisme. En ook nog de eerste werkweek van mijn man. Vannacht heb ik toch nog even de schooltas ingeruimd onder het genot van een glaasje anijsmelk. Toen om 6.15 de wekker ging sprong ik blij en opgelucht uit bed. Mijn ochtendgebed bad ik weer eens echt 's ochtends met de lamp aan. Klokslag 6.30 stond ik aan het bed van Bud. 'Je zou me toch om 6.25 komen wekken?' 'Ja, het is inderdaad 6.30.' Als je het mij vraagt was het puur de vriendelijke toon waardoor hij daar niet op doorging :-).

Bloem uit de tuin uit het
bijen- en vlindermengsel

Nu is het stil in huis. Ik hoef pas om half twee te vertrekken voor mijn volgende sportieve prestatie. Maar o wat geniet ik even van deze momenten!

Reacties

  1. Het is ook zo spannend voor ze hè?

    Mijn zoon (16) is vandaag voor het eerst met openbaar vervoer naar de cluster4. Ander twee jaar regelde de gemeente het groepsvervoer. Nu anderhalf uur reizen met één overstap.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, en voor ons! ;-) Anderhalf uur, dat is lang zeg. Gelukkig is hij al wel wat ouder en de school al gewend. Ik hoop dat hij het reizen niet vervelend vind, maar inderdaad op speciale scholen komen ze vaak van veel verder.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…