Doorgaan naar hoofdcontent

Vasten, samen of alleen, maar liever samen

Weet u waar ik zo moe van wordt. Niet van kardinaal Eijk. Hij ging hier onlangs voor in de Utrechtste Heuvelrug in de eucharistieviering. Nee.

Mijn vingertoppen jeuken van mensen die moord en brand roepen om de kerksluitingen, terwijl zijzelf degenen zijn die hun kinderen niet in de kerk hebben kunnen houden. En evenmin hun jaren-’60 hippie generatiegenoten.

Dan heb je ook nog de brave katholieken, niet degenen met tweede huwelijken, die vinden dat er geen genade moet zijn voor de minder brave katholieken. Dat is net zoiets als de goede broer uit de bijbel die gebrouilleerd raakt met zijn vader omdat deze een feest geeft voor de andere broer, die na een leven van zonde tot inkeer is gekomen en naar huis is teruggekeerd.

'Als ik het niet mag, dan mag jij het ook niet'.

Maar, zo’n tweede huwelijk-persoon die tot inkeer komt kan geen katholieke kant op. Behalve door geheelonthouder te worden, maar dat kan je van een Nederlander anno 2015 niet vragen, toch? Daar was die seksuele revolutie niet voor.

Ik vind het heel verwarrend, want de ultra-orthodoxe katholieken die ik heb leren kennen zijn op sommige punten zelf helemaal niet orthodox. Dat beantwoordt aan het beeld van een hypocriete kerk dat ik met de paplepel ingegoten heb gekregen en dat mij de eerste dertig jaar van mijn leven ver van het kerkelijk leven heeft gehouden.

Maar, na 14 jaar katholicisme, 9 jaar kerkgang en 4 jaar verdieping in de leer van de katholieke kerk is mijn conclusie dat het niet de leer van de kerk is, noch de paus noch de bisschop of vicaris die mijn geloof steeds weer bezoedelt. Zelfs geen pastoor. Het waren gelovigen zelf

Ultra-ortodoxen die geloven dat het geen zin heeft te bidden voor mensen die zichzelf van het leven beroofd hebben. Ultra-orthodoxen die vonden dat onze pastoor te modern was, zodat ik niet meer wist naar wie ik moest luisteren (God en mezelf, daar komt het dan weer op uit). Of juist modernen, die ongehuwd samenleven niet afkeuren en eigenlijk nooit hardop over geloof praten. Modernen, die al die jaren verzuimden mij over de leer van de katholieke kerk te vertellen. Als ze dat bij mij als bekeerling al niet deden, dan vast ook niet bij hun tweede-huwelijk-broeders en zusters.

Hebben de ultra-orthodoxen, die nu hun mond opendoen, ook hun mond opengedaan toen hun broeders en zusters massaal trouwden terwijl ze feitelijk al getrouwd waren met iemand anders? Zwijgen is toestemmen en dus medeplichtigheid, toch?

Nu zijn het de moderne mensen die voor mij de herberg hebben gevormd, die onze kerk zo graag wil zijn, waar ik mij welkom voelde en wist dat Christus ook mij wilde bereiken. Terwijl het juist de ultra-orthodoxen zijn, die mij op de leer van de kerk hebben gewezen waardoor mijn geloof zich kon uitkristalliseren (zeg maar mij verteld hebben na negen jaar katholiek zijn dat er een geschreven leer van de kerk bestaat die je in boeken en online kunt raadplegen, bijvoorbeeld via rkk.nl, en dat die leer zelfs nog aldoor wordt geupdate via bijvoorbeeld pauselijke encyclieken, al kan er nooit iets worden toegevoegd aan of afgedaan van wat in de Bijbel staat).

Zonder deze leer kan ik mij geen geloof meer voorstellen, want dat de meeste mede-katholieken weinig boekjes open doen over wat het geloof nu eigenlijk behelst, dat is duidelijk. En hun zwijgen weegt nu eenmaal moeilijk op tegen hun schreeuwende hippie-vrijheidsstrijder-broeders.

Geven wij ons geloof nog door? Zij wij nog een licht van geloof in onze atheïstische omgeving, zijn wij nog de muur waar onze seculiere broeder zijn neus aan kan stoten (nee, ik steun je petitie omtrent euthanasie niet, ik geloof dat het geven en nemen van leven in Gods handen hoort, maar als jij ooit in die situatie belandt dat jij dat wilt, wil ik wel je hand komen vast houden, ja ik ben ook bang om te lijden, maar banger nog voor de liefdeloosheid van de mens). Zijn wij nog de ouders die onze kinderen leren bidden? En helpen wij elkaar, tussen al onze eigen fouten door? Durven wij te geloven temidden van een wereld vol ongeloof?  
  
Ik had heel vies gekookt deze aswoensdag. Eerlijk gezegd leek het wel kots. Het was een linzenschotel, maar ik had bruine linzen moeten nemen in plaats van rode, want de rode waren tot prut gekookt, met wat brokjes groenten erin. Het smaakte nergens naar. Daarom deed ik er toch een half blok feta in blokjes doorheen. Soms snap ik de wereld ook minder dan anders, want mijn man vond het ‘lekker’, en onze zoon zei niets, haalde zijn schouders op, en at zijn bord leeg, wat ook betekent 'lekker'. Niemand vroeg een toetje en ze wisten niet eens dat dit een vastenmaaltijd was.

Had de goede broeder uit de Bijbel het toch makkelijk, die hoefde niet te zien hoe zijn broeder zondigde, terwijl de hedendaagse broeder voortdurend geconfronteerd wordt met alle zonden van zijn medebroeders. Maar ik heb een zus, en ook al worden dingen niet gezegd, van je eigen zus weet je prima wat ze uitspookt toch, (en vice versa). 't Is ook jou verantwoordelijkheid, toch? 

Goede 40-dagentijd!




Reacties

  1. Erg fijn geschreven en recht uit het hart!

    Ik deel je mening: niet de bisschoppen en priesters zijn verantwoordelijk voor de kerksluitingen: dat zijn de gelovigen zelf! (Alleen schijn je dat niet zo tegen ze te mogen zeggen....)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Waar een deur dichtgaat, gaat een raam open

Het is grappig hoe dingen kunnen gaan. Tenminste, als je er later de grap van inziet. Tegeltjeswijsheden zijn een soort kapstok waaraan je vanalles kunt ophangen. Maar het kunnen ook dooddoeners zijn. Zo is er deze 'wijsheid' die ik de laatste tijd vaak in de kerk heb gehoord: Als er een deur sluit in je leven, zet God vaak een raam open. 

Ik heb zelf geen hele diepe gevoelens bij deze tekst. Hij werd bij ons thuis niet gebezigd. 'Niet zeuren, wij doen niet aan dichte deuren', zou voor mijn ouders een toepasselijker spreuk zijn. Toch kwamen, na het open-deurbeleid van de jaren '70, bij hen óók diverse soorten sloten, dievenklauwen en ander hang- en sluitwerk aan deuren én aan ramen.

Heel toepasselijk is in dit licht de enige tegeltjeswijsheid die daadwerkelijk op een tegel bij ons hing:

De mens wikt, God beschikt.

Deze tegel hing er overigens niet om de spreuk, maar om het mooie tegeltje en ook een beetje om de ironie jegens de God waar mijn ouders niet in zeiden t…

Zeven werken van barmhartigheid

Wie kan de zeven werken van barmhartigheid opnoemen? Lambik probeert daar achter te komen in 'De Zeven Snaren' uit 1967. Anno 2016 is barmhartigheid het onderwerp van een heilig jaar, uitgeroepen door paus Franciscus. Ook is het het thema van een bijeenkomst van de kerk voor kinderen.

De eerste twee lukken nog wel. De hongerigen voeden, de dorstigen laven...

'De naakten kleden, de zieken bezoeken, de vreemdelingen herbergen, de gevangenen bevrijden en de doden begraven', vult Bud aan (eigenlijk noemt hij het hele rijtje opnieuw op, want aan halve rijtjes doet hij niet door zijn autisme). Ik ben trots op hem en ga ervan uit dat hij goed heeft opgelet bij de vormselvoorbereiding.

's Avonds bij het naar bed gaan zegt hij 'Mam, zal ik je laten zien waar ik de zeven werken van barmhartigheid geleerd heb?'. Graag, zeg ik en verwacht dat hij aankomt met het vormselwerkboek.

'Dat komt van de heks van Suske en Wiske', zegt Bud en vist het exemplaar van '…

Amoris Laetitia, een eenvoudige Nederlandse vertaling I

De vreugde van de liefde
brief van de paus over huwelijk en gezin

Maar wie probeert vandaag de dag huwelijken te versterken? Wie helpt gehuwden hun problemen te overkomen, helpt hen bij de opvoeding van kinderen en, in het algemeen, wie bemoedigt de stabiliteit van de huwelijksverbintenis? (52)

Graag schijn ik in een deel of vijf zeven mijn licht over deze recente brief van de paus. Ik blijf zo dicht mogelijk bij zijn woorden (ahum de engelse vertaling daarvan), maar het moet wel goed leesbaar blijven. Dat is tenslotte wat de paus beoogt, nietwaar? Vandaag Hoofdstuk 1 en 2. Het gehele document is hier te vinden in het Engels.




Hoofdstuk 1: In het licht van het Woord
De Bijbel staat vol verhalen van families, geboortes, liefdesverhalen en familie-crises. Vanaf bladzijde één, waar Adam en Eva's familie verschijnt (Gen 4), tot aan het huwelijksfeest van de Bruid en het Lam (Openb 21:2,9) op de laatste bladzijde. Dit hoofdstuk staat vol met Bijbelverwijzingen, waar ik niet uitgebreid o…